Bert rijst

2010-07-14T05:43:00.000+02:00

Heyheyhey!

Eindelijk een eerste bericht! Ik had vorige wek al een bericht bedacht op mijn laptop, maar die is spijtig genoeg gecrasht. De koeling heeft het voor bekeken gehouden, waardoor er iets oververhit is geraakt, waardoor ie niet meer werkt. Darn.. Gelukkig nog wel binnen de garantie!

Hier in Nepal verder alles goed hoor. We zijn hier ondertussen al 10 dagen, en de volledige ploeg is geland. Drie mensen in het weeshuis van Dawa en drie mensen in het weeshuis van Haushala. Business as usual; spelen met de kinderen, helpen met huiswerk etc.. We proberen ook nog andere dingen te verwezenlijken, zoals AIESEC oprichten in Nepal (met Vivek), organisaties contacteren (om de weeshuizen te steunen), en een evenement organiseren op het einde van ons verblijf. Voor het evenement hebben we kunnen regelen dat we 2 avonden kunnen optreden in een chique restaurant in de toeristenbuurt. Een deel van de kinderen doen een show met zingen en dansen, en we kunnen geld binnenhalen via 10 % van de rekening, donaties en spulletjes verkopen. Nog wel veel voorbereidingswerk!

Ik heb niet echt veel tijd dus ik moet al afsluiten. Maar int kort, alles is goed hier, en binnenkort laat ik nog wel iets weten!

Groetjes!

Bert herrijst!

2010-07-02T21:34:00.001+02:00

Nepal! Vanaf maandag ben ik er terug, voor 5 weken! Terug bij de kindjes van toen in 2007/2008. Updates hiero vanaf volgende week!

2009-09-21T00:21:00.001+02:00

Terug thuis! Voorlopig toch... :)

In Jos!

2009-09-07T17:21:00.003+02:00

Heyheyhey!

We zijn wederom een week verder en ik zit momenteel in Jos deze blog te typen. Ik heb uiteindelijk 6 dagen doorgebracht in Abuja bij mijn gastfamilie. En ik heb een paar dagen kunnen werken in een weeshuis. Het weeshuis was totaal anders als de Nepalese weeshuizen waar ik gewerkt heb. Deze keer was ik omringd door een stuk of 30 baby’s en peuters. De oudste was 2 jaar oud! Dus ik heb mee meestal bezig gehouden met de papfles geven, rondleuren met baby’s en een beetje spelen. De kinders hadden echt wel alles wat ze nodig hebben, er werkten een stuk of 10 nanny’s om op hen te passen. Luxe weeshuis jow. Ze hebben de kinderen genoemd naar beroemde mensen, dus ik heb Nelson Mandela de papfles gegeven en Barack Oboma getroost toen ie verdrietig was.

Verder heb ik Abuja een beetje verkend maar niet zo enorm veel. Samen met een vriend ben ik een paar rotsen gaan bezoeken. Zuma rock (grootste solitaire rots in West Afrika) en Aso rock. Tegen Aso rock lag een militaire basis wat ons nog de nodige problemen heeft gegeven. Blijkbaar waren we de verkeerde poort binnengewandeld, want we werden plots tegengehouden door bewakers. Die wilden weten wat we gingen doen, waar we vandaan kwamen, wie we waren, of we onze papieren bij hadden, of ik foto’s had genomen en blablabla. Na een kwartier gezever hebben ze ons terug laten gaan. We zijn er nog goed vanaf gekomen. Een van mijn vrienden hier vertelde me achteraf dat ie in dezelfde situatie was terecht gekomen, maar dat ze hem 3 uur hebben vastgehouden. Nou..

Ik moet toegeven dat ik mijn gastfamilie niet zo geweldig sympathiek vond. Niet echt mijn type mensen en het klikte niet zo. Ook de manier waarop ze hun huismeid behandelden als een slaaf vond ik maar niks. Ik was er niet echt rouwig om toen ik gedag zei en naar Jos vertrok.

De reis naar Jos was trouwens echt geweldig mooi! Jos ligt op een hoogplateau, dus onderweg reden we langs bergen, valleien enzo. Ik heb 3 uur lang met bewondering naar buiten gestaard. En af en toe naar nummerplaten gestaard uiteraard, ik zit aan 34 staten + slogans ondertussen. Hier in Jos ben ik goed ontvangen door de lokale LC, vriendelijke studenten hoor. Zaterdagnacht zijn we naar een club gegaan, dikke leut! Er is een curfew van 11 pm tot 6 am en de politie maakt er niet bepaald grapjes om. Iedereen blijft dus doorfeesten tot 6 uur. J Het was wel een beetje hard dat we om 7 uur ‘s morgens al terug vertrokken voor een rit van 2,5 uur naar Yankari National Park. Anyway, het nationale park was zeker wel de moeite. Niet zo bepaald voor de safari maar wel voor de warmwaterbronnen achteraf. Ik ben zelf in slaap gevallen in de jeep tijdens de safari! Olifanten of leeuwen hebben we niet gezien, maar wel een paar krokodillen, een cobra, wat zwijnen, hertjes en bavianen. En een droge waterval (een waterviel?) Maar de warmwaterbronnen waren dus wel erg leuk, echt een paradijselijk tafereel. We hebben een paar uur kunnen rondplonzen, in bomen klimmen, weglopen van bavianen, .. Heerlijk.

Nu woensdag keer ik terug naar Abuja, mijn paspoort ligt nog ginder. Ik heb het zaterdag moeten achterlaten zodat ik mijn visum kon laten verlengen. Het vervalt 1 dag voor ik vertrek, echt stomme situatie! Maar bon, 2 andere interns en een van mijn beste vrienden zijn woensdag in Abuja, dus dan kan ik toch wat rondhangen met hen. Donderdagochtend vertrek ik terug naar Ibadan, om afscheid te nemen. Vrijdag organiseer ik een feestje met de studenten, dus dat zou wel dik in orde moeten zijn. Maandag en dinsdag dan in Lagos om nog wat souvenirs te kopen en dinsdagavond vertrek ik terug naar België. Woensdag tegen de middag zou ik terug moeten zijn. Man, man, mijn dagen zijn geteld.

Groetjes
Bert

Abuja!

2009-08-30T13:48:00.000+02:00

Praise the lord! Hallelujah! Een dag na mijn vorige blog is het papierwerk zowaar in orde gebracht en heb ik kunnen werken! De mensen van het ministerie hebben me naar een hospitaal in Ibadan gebracht waar ik vervolgens 3,5 dag heb doorgebracht. Ik heb voor het eerst in 2 maanden weer kunnen rondwandelen in labojas en met latex handschoenen. Heerlijk. Ik heb er de verschillende HIV-testen van wat dichter kunnen bestuderen, wat erg interessant was. En ik kan nu ook bloedgroepen identificeren, altijd handig. We hebben voor de grap mijn eigen bloed onderzocht. Ik heb bloedgroep O positief en een hematocriet waarde van 47 (blijkbaar spectaculair veel). Verder wat rondgehangen met de dokters en geobserveerd terwijl ze HIV-counselling deden. Ik ben voor het eerst mensen tegengekomen in fase 4 (AIDS), wat niet zo een prettig zicht is. Was wel even slikken, ik werd er wat stil van. Het hospitaal was erg goed. Met voorsprong het beste labo dat ik hier heb gezien, alhoewel ze uiteraard ook elektriciteitsproblemen hadden ondanks de generator (je hebt weinig aan een “Ultra Low Freezer” als er geen power is). De dokters waren vriendelijk en meer dan bereid om me alles uit te leggen.

Maar na 3,5 dag was het dus al afgelopen spijtig genoeg. Het is nu zaterdagavond en ik zit in Abuja (de hoofdstad) deze blog te typen. Vanmorgen vroeg heb ik de bus genomen en ik ben een uur geleden hier aangekomen. De busrit was ongeveer 10 uur. Ze hebben 10 uur lang Nollywood films (niveau FC de Kampioenen) op me afgevuurd, maar ik heb er niet zo veel aandacht aan besteed. Beetje geslapen, beetje gelezen, wat uit het raam zitten staren naar het landschap. De tijd vloog voorbij en eigenlijk was het zo slecht niet om es een tijdje op mijn eentje te zijn en te peinzen. Op een normale zaterdagmiddag tijdens de zomervakantie zit ik wat te lummelen voor mijn computer, nu kan ik door Nigeria sjeezen op weg naar de volgende bestemming. Nice! Oh, en tijdens de tussenstop bij het tankstation heb ik een stuk of 5 nieuwe slogans op nummerplaten ontdekt! Ik zit aan 29 ondertussen, wie weet gaat het me nog lukken om ze alle 37 te vinden. Nog 2 weken te gaan!

De plek waar ik nu zit lijkt wel in orde. Mijn gastfamilie woont in een “estate” en er is me al verteld dat er een gym en een zwembad is. Feest! Ze zitten hier zeker niet om geld verlegen, en Nigerianen kunnen echt niet subtiel met rijkdom omgaan. “If you got it, you gotta show it.”
Morgen slepen ze me mee naar de kerk (uiteraard) en nadien weet ik het nog niet momenteel. Acht, maakt niet uit, ik dokter het morgen wel uit. Normaal gezien ga in Abuja 5 dagen in een weeshuis werken, de stad wat verkennen en rondhangen met vrienden.

Tot de volgende!
Yours truly

Bert

Nog 3 weken!

2009-08-24T17:56:00.002+02:00

Liefste internetdagboek!

Vandaag ben ik terug langs geweest bij SACA om mijn papieren op te halen, maar wonder oh wonder, de verantwoordelijke was afwezig voor de hele dag. Dan maar gebeld met mijn “baas” (de pastoor die mijn vorige 2 internships heeft geregeld), die op zijn beurt heeft gebeld met mensen, die de taak hebben doorgegeven aan iemand anders, met wie ik dan heb gebeld en die me later nog gaat terugbellen. Of zoiets. Bekijk het maar, ik heb veel goesting om er mee te kappen en gewoon verder te bijles te geven in het centrum voor drugsverslaafden. Ik heb me al redelijk kwaad gemaakt vandaag, maar ik apprecieer wel dat de pastoor de boel nog probeert te redden. Das de enige reden waarom ik nog even willen proberen. Maar bon, echt leuk is anders.

Leuke verhalen dan maar. Ik ben dit weekend terug in Ife geweest. Terug naar de AIESECers die ik op de conferentie heb ontmoet en me geweldig geamuseerd met hen. In Ife zijn er 4 interns zoals mij (4 chinezen) en er waren ook nog 3 interns (2 Britten en een gigantisch irritante Pool) van een andere stad op bezoek. Dikke feest heel het weekend! De universiteit heeft een zoo dus daar zijn we zaterdag 2 keer na elkaar geweest. Man, man, een zoo in Europa is toch anders haha. Tis eerder een jungle met een paar vervallen kooien en betonnen kuilen in Ife. Van doodsangst voor de hyena in zijn kuil (als ie 1 meter kon springen was ie bij ons), tot aan het hek van de leeuwen rammelen tot ze het hek aanvallen, tot in lege kooien springen om leuke foto’s te maken. En steentjes naar de alligators gooien. Uiteraard. Fun!

We hebben ook terug een berg beklommen om van het uitzicht te genieten. En ’s avonds gezellig feesten en babbelen! Ife is geweldig man. Spijtig dat ik afscheid moest nemen van de hele groep, dit was mijn laatste kans om hen te bezoeken. De komende weken moet ik wel van meer mensen afscheid nemen, ik heb nog maar 3 weken hier. Zondag ben ik vroeg moeten opstaan zodat ik nog op tijd kon terug geraken in Ibadan. Mijn baas had me uitgenodigd om naar zijn kerk te komen, om 9 uur 's morgens, dus ik moest er wel zijn. Ik ben int slaap gevallen tegen de schouder van de mens naast me..

Mijn programma voor de komende 3 weken ziet er als volgt uit. De komende week blijf ik in Ibadan om te werken. Ofwel in het ministerie van gezondheid (mocht er een mirakel gebeuren), anders terug in het centrum voor drugsverslaafden. Vanaf zaterdag reis ik naar Abuja (de hoofdstad) om ginder 1 week te werken in een weeshuis. En de stad wat verkennen uiteraard. Nadien 1 dag naar een nationaal park, 3 dagen in Jos om den toerist uit te hangen en dan terug naar Ibadan. Mijn laatste 4 dagen ga ik doorbrengen in Ibadan zodat ik afscheid kan nemen van iedereen en kan afronden. En dan terug naar België! Fritten en Leffe!

Oh, en nog wat trivia voor ik afsluit. Er zijn 37 staten in Nigeria en elke staat heeft zijn eigen slogan. Elke slogan is terug te vinden op de nummerplaat van de auto’s, dus ik ben probeer ze nu allemaal te verzamelen. Een beetje zoals de flippo’s toen ik jong was! Ik ben er aan verslaafd geraakt haha. Momenteel heb ik 20 staten en ditto slogans, maar die andere 17 zijn “zeldzamer”. De meeste nummerplaten zijn van mijn eigen staat, Oyo (Pace Setter), de andere kom je minder snel tegen. Hoe verder de staat, hoe zeldzamer. Dus ik blijf maar naar elke nummerplaat kijken die ik tegenkom. Soms achtervolg ik auto’s om de kleine letters van de slogan te kunnen lezen. Ik ben al in proberen geraakt met mensen omdat ik hun nummerplaat probeerde te fotograferen.. Mijn favoriete slogans tot dusver. Abia – God’s own State, Edo – Heartbeat of Nigeria, Bauchi – Pearl of Tourism, Delta – The Big Heart,..Als je mijn familie een beetje kent, dan is waar ik me mee bezig houd niet eens zo gek. Vraag mijn papa maar es wat ie verzamelt haha. Of mijn broer.. :)

Tot gauw!
Bert

Aargh!

2009-08-24T17:51:00.000+02:00

Ik ga even gal moeten spuwen. Maar het is niet omdat ik nu negatief doe, dat ik hier niet gelukkig ben. Anyway, ik denk dat ik een completer beeld geef van mijn verblijf in Nigeria als ik zowel de goede als de slechte dingen opbiecht. Soms werkt Nigeria op mijn zenuwen. 90 % van de tijd vind ik het hier geweldig, en als ik de eindbalans opmaakt gaat ie positief uitkomen, maar soms werkt alles hier op mijn zenuwen.

Vrijdag bijvoorbeeld, ik had een afspraak om 10 uur voor Home Based Care met HIV-positieve mensen. Dus ik spoed me om op tijd te zijn. Ik slaag zelf mijn ontbijt over zodat ik niet te laat zou aankomen. Om vervolgens 2,5 uur met mijn duimen te staan draaien. Aargh! Ik heb na een uur wachten gebeld, maar ze kwamen eraan hoor. Nog es 1,5 uur later ben ik het redelijk pissig afgetrapt. En dan bellen ze later uiteraard verbaasd om te vragen waarom ik er niet was. Maar serieus! Werkt ook nog op mijn zenuwen; afgezet worden door taxi-, bus- en motochauffeurs. Vooral motochauffeurs worden enthousiast als ik eraan kom. Die vragen vlot 3 keer de normale prijs zonder te blozen. Maar na 2 maanden weet ik hoeveel een rit kost, dus ik kan me constant bezighouden met ruzie maken en afbieden. Op dagen als vrijdag worden zelf onnozele dingen me teveel. Op straat worden nageroepen met “Hoibo” (witte), mensen die naar je fluiten om je aandacht te trekken. Soms wil je gewoon kunnen rondwandelen zonder op te vallen, maar das nogal lastig als blanke hier. Mijn vrienden hebben me schoensmeer gegeven als afscheidscadeau, ik overweeg het te gebruiken. Ook de dagelijkse discussie over religie begint op mijn zenuwen te werken. Steeds dezelfde vragen, argumenten, .. Ze vinden het hier moeilijk om te begrijpen dat ik niet religieus ben. En ze willen me ook allemaal bekeren, wat in het begin wel interessante discussies opleverde maar ondertussen ben ik het redelijk beu.

Maandag was ik begonnen aan een nieuwe internship voor 2 weken, althans dat dacht ik toch. Weken geleden had ik een overeenkomst gesloten met de mensen van SACA (State Action Comittee on AIDS) om een internship bij hen te komen doen. Dus al mijn officiële brieven enzo binnengegooid, overeen gekomen dat ze me geld gingen geven voor een maaltijd en transportkosten, al het papierwerk in orde gebracht, …Toen ik maandag aankwam bij SACA brachten ze me naar het ministerie van gezondheid, zodat ik daar kon werken voor 2 weken. Maar blijkbaar zijn ze vergeten die mensen te vertellen dat ik er kwam werken en hebben ze geen officiële brieven gegeven. Kortom, ze hebben me er afgekieperd zonder iets te zeggen. En dan beginnen de problemen dus. Nigerianen zijn namelijk dol op officiële brieven, stempeltjes, hiërarchie, protocol, … De eerste dag heb ik nog wel kunnen werken, maar nadien begonnen ze te klagen dat het papierwerk in orde moest zijn. Dus ik terug naar SACA om de officiële brieven die ik hen had gegeven op te vragen, maar dan blijkt dat de persoon die die heeft de hele week afwezig is. En zijn kantoor is op slot uiteraard... Resultaat, na 1 dag mag ik al stoppen met werken en ik moet wachten tot volgende week maandag eer ik mijn papieren terugkrijg zodat ik die kan afgeven bij het ministerie. Frustrerend! Ik heb me behoorlijk kwaad gemaakt. Maar bon, bekijk het maar, ik ga de rest van de week verder werken in het centrum voor drugsverslaafden. Daar kan ik tenminste werken zonder brieven met stempeltjes. Terug bijles geven aan mijn lichtjes mentaal gehandicapte jongen en tafeltennis spelen! Das vast gezonder dan me de rest van de week druk te maken over dit gezever. Vanaf maandag kan ik dan hopelijk 1 week werken bij het ministerie. Normaal gezien ging ik na deze internship naar Abuja om daar te werken, maar ik heb al enkele dagen niks meer gehoord van mijn contactpersoon, dus ik weet niet zeker of dat doorgaat. Mocht ik niet naar Abuja gaan, dan blijf ik gewoon verder werken in het ministerie. Of ik ga voort tafeltennis spelen, ik vind wel iets om me bezig te houden.

Tot de volgende! Binnen 4 weken ben ik terug.
Yours truly

George of the jungle

P.S.: Iemand heeft me vandaag aangesproken met “Hey Jackie Chan!”
P.P.S. De dame van Abuja heeft gebeld en ze zijn een weeshuis voor me aan het zoeken, hoeraa!

Ebi pami!

2009-08-13T18:19:00.000+02:00

Liefste internetdagboek,

Bijna 2 maanden zijn al voorbij, nog amper 5 weken en ik ben terug in mijn Belgenland. De tijd vliegt, mijn dagen zijn geteld! Mogelijk is dit wat voorbarig, maar ik denk toch dat ik Nigeria ga missen. Het is hier fascinerend! Al het mooie, al het lelijke, al het absurde, … Anyway, ik zal maar stoppen voordat ik echt melig begin te doen.

Wat heb ik allemaal uitgespookt de laatste weken? Ik heb gewerkt zowaar! Ik heb mijn tijd doorgebracht in het centrum voor drugsverslaafden. Well euh, ik moet toegeven dat er momenteel maar 2 patienten zijn, maar tja... Tijdens mijn eerste dagen heb ik me bezig gehouden met de patienten en de staf te interviewen. Nu geef ik Engelse les aan de jongste patient. Hij is 21, was van huis weg gelopen enzo, en hij heeft wat mentale probleempjes. Hij doet geen vlieg kwaad, geen zorgen. Zijn Engels is niet zo best dus ik doe mijn best om hem bij te schaven. Zeg wel proberen, het is een geduldig werk. Het grootste probleem is dat ze hem kalmeringsmiddelen geven sinds ie uit de psychiatrische instelling is, waardoor ie meestal compleet groggy is. Soms kan ik hem wat bijleren, soms ben ik 3 uur bezig met dezelfde simpele opdracht en bakt ie er nog steeds niets van. Frustrerend! Verder speel ik veel tafeltennis. Dat is zowat de hoofdactiviteit in het centrum, en is iedereen is hier verbazingwekkend goed. Ik begin beter te worden, maar ik word nog steeds compleet ingemaakt elke keer.

De afgelopen 3 dagen ben ik blijven slapen in het centrum zodat ik alles hier kan meemaken. Oh trouwens, ik woonde de laatste tijd terug op de campus, als ik het was vergeten te melden. Ik heb 2,5 week bij de prins gewoond, maar nu zijn ze op reis naar de UK en US. Bye bye zwembad en luxe. Nu vrijdag ga ik een dag mee met een groep die aan “Home Based Care” doet. Dus thuis langsgaan bij mensen die HIV positief zijn. Wordt vast boeiend!

Mijn agenda voor de komende maand begint vorm aan te nemen. Maandag kan ik beginnen werken voor een nieuwe organisatie (SACA) voor 2 weken. Voor nadien ben ik een weekje Abuja aan het regelen met een andere organisatie, hopelijk kan ik via hen in een weeshuis werken. Nadien even Jos bezoeken, terug naar Ibadan om afscheid te nemen en dan is het al gedaan. Man man...

Ook nog gedaan; een weekendje in Ife! Ife is een studentenstad een half uurtje van Ibadan en ik ben er de AIESECers die ik op conferentie in Benin heb leren kennen gaan bezoeken. Dus heel het weekend rondgehangen met Nigerianen, Chinezen en een Senegalees. Fun! We hebben een “berg” beklommen die uitkeek over de universiteit van Ife. Echt ongelofelijk hoe groot universiteiten hier zijn, de campus is makkelijk 20 keer groter als die van de VUB. Er zijn ongeveer 40000 studenten en binnenkort gaan ze ook een luchthaven bouwen op de campus. Buiten bergbeklimmen hebben we vooral gefeest haha, mij hoor je niet klagen. Sterker nog, ik ga binnen 2 weken terug naar ginder! De Chinese interns vertrekken binnenkort en ik wil nog even gedag zeggen voor ze gaan. Dit weekend ga ik naar Lagos om wat vrienden te bezoeken en de stad te verkennen.

Nog trivia en willekeurige opmerkingen. Vandaag heeft iemand op straat me weer begroet met “Hey Michael Jackson!” En ik denk dat ik de vrouwelijke aandacht hier in Nigeria ga missen als ik terug ben in België. Als ik hier knipper met mijn ogen vallen er 3 vrouwen flauw haha. Belachelijke knappe vrouwen komen mijn nummer vragen om me dan ’s avonds op te bellen. “just to hear my voice” Man man…ik heb mijn vliegtickets voor de volgende zomer alvast geboekt!

En ik heb 7 weken nee kunnen zeggen, maar dit weekend is het toch iemand gelukt om vlechtjes in mijn haar te zetten. Gruwelijk, na 2 vlechten heb ik ze laten stoppen. Das echt niks voor mij man. Hum, en soms ga ik ook compleet de mist tijdens mijn pogingen om Yoruba te spreken. Het zijn die toonverschillen die me de das omdoen (spreekwoordelijk he). Ik zeg al heel de week “egba” tegen taxi- en buschauffeurs, denkend dat ik “Neem mijn geld aan” zeg. Maar door een subtiel toonverschil zeg ik niet “neem mijn geld aan”, maar “pindanootjes”. Daarom keken ze me dus raar aan…

Odabo!
Bert

2009-08-05T19:05:00.001+02:00

Eh ku Jo ko Nigeria!

2009-08-04T20:26:00.002+02:00

Heyhey!

Ik heb enorm veel gedaan deze week! Man man, echt dolle pret haha.

Eerst dinsdag naar Osogbo met Nick, de prof en vrienden van de prof. Wel, dat was eigenlijk niet het hoogtepunt. We hebben een "sacred groove" bezocht, gesticht door een Duitse vrouw die 50 jaar in Nigeria heeft gewoond. In essentie een stuk jungle met een verzameling spuuglelijke betonnen standbeelden ontworpen door een losgeslagen hippie. Niet mijn ding, maar blijkbaar erg populair in Nigeria. Nadien wel een waterval bezocht en daar wat rondgehangen. All in all, een erg fijne dag en het was ook mijn laatste dag met Nick de Amerikaan, mijn blanke broeder hier op de unief. Nu zit ie terug in de US, ik ga zijn gezelschap toch wat missen. Nu ben ik de enige bleekscheet op de campus.

Van woensdag tot zondag zat ik in Benin City voor een AIESEC conferentie. Super fijn! Er waren 350 mensen van over heel Nigeria en ook een paar buitenlands vrijwilligers. Ik heb me te pletter gebabbeld haha. 3 dagen lang heb ik workshops bijgewoond, presentaties beluisterd, enz... Ik heb ook een een kleine speech ingegeven in Yoruba(de lokale taal) voor 300 man, ze waren enthousiast haha. Verder ook elke avond een feestje, veel gedanst, dronken in een zwembad terecht gekomen, enorm veel mensen leren kennen, in kamers geslapen samen met 12 mensen, ... De kamers waren echt ongelofelijk! Minstens 7 man in een 2-persoons kamer! Welcome to Nigeria hum. Na 3 dagen was ik echt kapot, maar het was zwaar de moeite.

Sinds zondag ben ik terug en ik heb ook eindelijk wat kunne werken. Of toch het gevoel gehad dat ik nuttig bezig ben. Gisteren Group Focus Discussion over HIV met 10 ngo's. En vandaag een Market Rally! Wat betekent dat ik een stuk of 30 mensen heb gecounseled over HIV en ze heb voorbereid op hun HIV-test. We hebben ongeveer 200 mensen een graties HIV-test laten doen op de markt, ik voelde me nuttig haha.

Dus qua werk; er is niet echt een duidelijk programma maar via mijn huidige contact kan ik wel genoeg doen. Ze bedenken elke dag wel wat nieuws. Komt wel goed.

Qua rondreizen; ik wou naar het Noorden in September maar dat ik ga ik schrappen aangezien er net 700 doden zijn gevallen. Maar goed, ik ga wel weekendtrips doen en een kort reisje van een week. Maar geen zorgen, ik heb geen last van de rellen en ik niet naar gebieden waar ze kidnappen.

Qua pret; dik in orde!

Qua gezondheid; terug gezond! Wel 5 kilo afgevallen blijkbaar oeps.

Tot binnen 6 weken!
Bert

2009-08-04T20:24:00.001+02:00

Heyhey!

Niet te geloven, ik ben al bijna halverwege mijn tijd hier in Nigeria. Man man, wat gaat het allemaal snel voorbij. De afgelopen week heb ik mijn internship in ARFH (Association for Reproductive and Family Health) gedaan en dat was interessant! Eerst 2 dagen bij de “Research” afdeling, waar ze vooral sociologisch onderzoek deden. Daar heb ik me kunnen verdiepen in hun gigantische verzameling publicaties, enquêtes, boekskes, …Veel te weten gekomen over de HIV-situatie specifiek voor Nigeria, de verschillende HIV-programma’s van ARFH en hun effect, over traditionele gebruiken zoals vrouwenbesnijdenis, enz… Boeiend allemaal. Ook boeiend om de professor van statistiek te horen zeggen dat de gegevens over HIV in Nigeria niet erg betrouwbaar zijn. “Like trying to test the salinity of the Atlantic Ocean by taking 1 bucket”… Hum..

Na mijn 2 dagen bij Research heb ik 2 dagen doorgebracht in de “Youth Friendly Clinic” waar ze tests doen voor malaria, soa’s, HIV, … Dus veel vragen gesteld over wat ze daar doen, beetje toegekeken, gebabbeld met iedereen, … Zelf mag ik niks doen, het is enkel ter observatie. Tja, daar valt niets aan te doen, en ik snap het ook wel. Ik heb ook een HIV-test gedaan. Leek me wel logisch aangezien ik in een HIV-project werk en een deel van mijn job is studenten adviseren een HIV-test te doen. Dus ik ook en mijn test was negatief. Nu ja, ze zeggen niet positief of negatief, gewoon niet-reactief of wel reactief. Maar goed, ik moet me dus nergens zorgen om maken hoera.

De directeur van ARFH heeft me ook voorgesteld aan de “Youth Rescue Club”, een bende jongeren die mensen voorlichten over soa’s en HIV aan de hand van presentaties, zang en theater. Een beetje zoals het HIV-project van AIESEC, met als verschil dat de Youth Rescue Club wel degelijk wat uitvoert. Dus gebabbeld met hen, ze reageerden erg enthousiast op de bleekscheet die in hun midden verscheen. Ik heb ook een paar toespraakjes mogen doen over wat ik hier doe, over België en over zelfontwikkeling. Ik begin er zowaar aan gewoon te worden haha. Na de vergadering heb ik nog een half uur vragen beantwoord, mijn gsm-nummer en emailadres uitgedeeld, mijn haar laten aanraken.

De laatste dagen heb ik wat rondgehangen met Nick de Amerikaan, en een paar Fransmannen die we hier ontdekt hebben. Zondag zijn we gaan zwemmen, poolen en tafeltennisen. Man, het kan me eigenlijk niet zoveel schelen dat het hele werkgedoe niet zo goed lukt. De schuld ligt niet bij mezelve en ik heb me de afgelopen 6 weken uitstekend geamuseerd. Dus waarom zou ik me schuldig moeten voelen.

Deze week ga ik naar Osogbo met Nick en een prof van de unief, het zou de “Art capitol” van Nigeria moeten zijn en een interessante stad bij uitstek, dus dat komt vast wel goed. Hopelijk vind ik wat mooie souvenirs voor thuis. Van woensdag tot zondag zit ik Benin City voor een AIESEC conference, dus dat wordt vast leuk! Zo kan ik de andere interns nog es ontmoeten en AIESECers van over het hele land. En af en toe es een feestje :)

Hum, wat valt er verder nog te melden als trivia.. Ik kan nog es een Yoruba les geven, ik begin vordering te maken :)

• Ik heb honger: Ebi pami
• Ik heb dorst: Ofoe Gbemmi
• Geef me water aub: Eyo, Efoemiloemi
• Jij bent mooi: Ooh reh wah
• Ik heb een verkoudheid: Moo ni kataa
• Mijn naam is Bert: Uru ko mo ni Bert
• Wat is jouw naam?: Kilo roeku reh?
• Hoe gaat het met jou?: Bauwoni?
• Tot de volgende keer: Odabo

Odabo!

P.S. Ik heb iemand ontdekt die meer heeft gereisd als ik. De fransman die ik hier heb ontmoet heeft 27 landen bezocht. Merde! Maar hij is wel 28, dus ik heb nog 5 jaar om hem in te halen. Ik zit momenteel aan 24 landen, maar ik ben nog maar 23.

P.P.S. Ik heb Vaticaan stad mee geteld als land. En België is één van de 24.

Do you know about submarines?

2009-07-21T23:29:00.009+02:00

Heyhey!

Tis een tijdje geleden, maar ik ben er weer. Ik was even aan het wachten tot ik meer duidelijkheid had over mijn werksituatie, en ik was ook wat ziek de afgelopen week bweuh.

Ik ben hier ondertussen al 5 weken! En nog steeds niet ontvoerd, beroofd, omver gereden of hopeloos verdwaald… applausje voor mezelve! Mijn huidige verblijfplaats is nog steeds het prinselijke paleis, en daar ben ik niet rouwig om. Ik zeg altijd wel dat het me niet kan schelen waar ik verblijf en dat ik geen luxe nodig heb, maar een villa met zwembad is toch wel leuk. En de familie hier is ook erg vriendelijk, ze zorgen goed voor me. De vrouw van de prins heeft me vorige week gevraagd of ik wel genoeg fruit eet. Toen ik melde dat ik niet zoveel fruit at in Nigeria heeft ze prompt 20 ananassen en 100 bananen gekocht. Nice! De familie is wel erg gelovig, ze zijn “born again christians”. Dus organiseren ze elke avond een gezamenlijk gebed en een moment voor bijbelstudie. Ik doe mee omdat ze het me vroegen, maar ik onthoud me aan het bidden of “amen” zeggen. Ik sta beleefd mee recht, ik klap mee met de liedjes, kortom ik gedraag me respectvol maar ik kan me echt niet gedragen als een gelovige jongen. Ze begrijpen het wel, we hebben er een paar discussies over gehad. Soms duwen ze wel kaartjes met “Jesus loves you” onder mijn deur of sturen ze me smsjes met bijbelverzen en “There is a god, Bert” boodschappen, maar verder begrijpen ze mijn positie denk ik.. Ze zingen ook regelmatig samen, soms lijk ik wel in de Von Trapp familie terecht gekomen.

Qua werk… Ik heb een job!! Even een samenvatting voor wie moeilijk kan volgen, mezelf inbegrepen. Eerst had ik een aanbod voor een job in de NARL-kliniek, mogelijk de slechtste kliniek ooit (mogelijk overdrijf ik). De dokter beweerde dat ie HIV kon genezen met zijn planten, het labo suckte en er waren geen patiënten (nooit een goed teken). Ik was nogal sceptisch dus ging ik samen met de mensen van AIESEC op zoek naar een alternatief. Wat ik dacht te vinden in het University College Hospital hier in Ibadan. Mijn eerste gesprek met hen was erg goed. Ze waren erg enthousiast en ik moest gewoon es terugkomen om de details van de internship te bespreken. Bon… Enkele telefoontjes en afgelaste afspraken later kwam er dus niks van in huis. De dokter blijft maar beweren dat ze het te druk heeft en dat ze me wel zal terugbellen, maar ondertussen zijn we al 3 weken verder sinds die eerste afspraak grr… Nogal frustrerend!

Anyway, ik heb een oplossing gevonden! Via een pastoor begot! Nu ja, zowat iedereen hier in Nigeria is pastoor in bijberoep dus zo bijzonder is dat niet. De pastoor is lid van het “Oyo State Action Commitee on Aids” en heeft zijn eigen centrum voor drugsverslaafden. Hij heeft me voorgesteld aan directeurs van andere organisaties en sinds vandaag ben ik een internship begonnen bij RFH (Association for Reproductive and Family Health) Tis wel maar voor 1 week, maar nadien kan ik hopelijk in een van de andere organisaties verder werken. 1 week dus, maar het kan me niet schelen. Ik heb tenminste eindelijk werk gevonden in een deftige organisatie.!!! Ik was al een carrière als hofnar aan het overwegen als dit ook niks werd.

Verder nog trivia dat ik kan melden. Laatst zat ik op mijn eentje in een bus hier in Ibadan. De kerel voor me kijkt me aan, draait zich terug om en dan, na een moment van twijfel, spreek ie me aan. “Do you know about submarines?”, vroeg ie. Toch wel de origineelste openingszin ooit vond ik. “I want to invent a submarine” wist ie ook nog te melden. Mensen beginnen soms raar te doen als ze een blanke op een bus zien hoor. Hum, wat nog… Oh, ik heb woensdag ook een kleine speech gegeven in een lagere school. 5 minuten gebabbeld over aids en drugs, voor een publiek van 500 kinderen en hun ouders. Mijn grootste publiek ooit! Ik heb achteraf de video gezien, ik deed het niet eens zo slecht. Het enige probleem was dat ik niet echt een microfoon gewoon ben. Ik beweeg nogal veel met mijn handen als ik praat, en naar het einde van mijn speech begon ik ook te zwaaien met de hand waar ik de microfoon mee vasthield… waardoor het geluid uiteraard wegviel, maar dat had ik toen totaal niet door. Verder deed ik het wel ok haha.

Nog een laatste ding voor ik ermee stop. Ik wou al een tijdje wat schrijven over “tribal marks”, dus bij deze! Tribal marks waren een van de eerste dingen waar ik me over verwonderde hier in Nigeria. Regelmatig zie je hier mensen voorbij wandelen met littekens in hun gezicht. In verschillende patronen en aantallen. Horizontale of verticale tekens, soms zie je ook een “snorharen” patronen. Echt fascinerend om te zien. Bij ons in België zou een litteken in je gezicht iets zijn om je over te schamen, hier zijn mensen er trots op. Het komt voor bij de Yoruba, Igbo en Hausa stammen, en wordt vooral gebruikt ter identificatie. Aan de hand van je littekens kunnen mensen je onmiddellijk herkennen als en lid van je stam. Soms wordt er ook specifieke patronen gebruikt om aan te geven dat je koninklijk bloed hebt. Andere redenen: om kinderen te beschermen tegen ziektes of om geluk te brengen, om jezelf mooier te maken.

Tot zoverre mijn update, tot de volgende!
Yours truly

Bert

feeling fine o in the Naija

2009-07-05T22:19:00.001+02:00

Hoihoihoi!

Gekke toestanden hier op de unief! Sinds 2 weken is er een nationale staking uitgebroken in de scholen en universiteiten. De leerkrachten willen meer geld, en de regering wil niet betalen. Met als resultaat dat de studenten hier hun examens niet kunnen doen, wat echt suckt voor hen. Om ons het leven zuur te maken hebben de lieve mensen van de unief hier zo ongeveer de elektriciteit en het water afgesloten. Er hangen ook overal pamfletten met het advies dat de studenten best voor 2 weken de campus verlaten. Wat ook gebeurt, tis een ware exodus. Er zijn nu minder als 5000 mensen aanwezig, ipv de gebruikelijke 26000. Maar bon, er zijn geruchten dat de staking afloopt op 10 juli. Hopelijk gebeurt dat ook zodat de studenten hun schooljaar kunnen afmaken. De sfeer blijft wel rustig en ontspannen. De mensen hier aanvaarden het gewoon. Iedereen wordt echt blij als het licht na een hele dag nog es aanspringt. Binnenkort ga ik me vast wassen met regenwater ofzo. Ik stel me voor dat ik straks nog met een speer op zoek kan naar mijn avondmaal. Je leert wat bij hier!

Qua werk lukt het niet zo geweldig. Normaal gezien ging ik nu woensdag naar het universitaire hospitaal voor een 2de gesprek maar dat hebben ze een dag op voorhand afgezegd... Dus nu moet ik een nieuwe datum afspreken, hopelijk begin volgende week. Ooit vind ik werk, ik zweer het! Maar bon, ik verveel me niet ofzo. Er is genoeg te doen op de universiteit en zo af en toe zet ik es een stapje buiten de campus. Dinsdag was ik een dag in Lagos (oude hoofdstad) voor een HIV-seminarie. Erg boeiend, en ik heb ook een hoop andere interns kunnen ontmoeten. Lagos zelf is erg mooi, een van de komende weekends ga ik zeker terug om de stad wat verder te verkennen. Donderdag ben ik naar Olumo rock geweest, een solitaire rots die 1300 meter boven zijn omgeving uittorend, erg cool om te zien. Yup yup, ik ben den toerist aan het uithangen. Vrijdag was ik terug in Lagos voor een AIESEC feestje, dolle pret! Mijn Yoruba (de lokale taal in het Zuid-Westen) begint ook te beteren. Het is echt leuk om mensen hun reactie te zien als ik hen begroet of beantwoord in Yoruba.

Sinds een week ben ik trouwens verhuisd naar een andere locatie op de campus. Nu woon ik bij Peter in plaats van Philip. Ik moet toegeven dat ik het ietsie toffer vond bij Philip. Die kerel had zijn bed afgestaan aan me, zijn moeder maakte pannenkoeken als ontbijt, … De eerste nacht bij Peter heb ik bijna geen oog dichtgedaan omdat hij zo luid snurkt! En hij bleef mijn deken stelen! Aargh! Goed, ondertussen heb ik mijn persoonlijke deken.Zijn vader is ook pastoor in een megakerk hier in Idadan, dus zondag ben ik mee geweest naar de misviering. Vier uur later kwam ik redelijk groggy terug buiten gewaggeld. Afrikaanse missen zijn toch een pak anders dan bij ons. Aangezien ik niet religieus ben, heb ik gewoon geobserveerd in plaats van actief mee te doen. Mogelijk is Peter hierdoor wat beledigd, ik weet het niet zeker. Hij zegt niet zo veel meer sinds zondag. Ik vermoed ook een complot om me te hersenspoelen, hij blijft de hele dag door religieuze muziek spelen. Maar goed, er is me verteld dat ik vandaag al terug verhuis naar een nieuwe woonst. Ze blijven me regelmatig verkassen.

Hum hum, wat nog… Oh, de reacties van mensen als ze me zien is soms echt niet te doen. Ik ben al vergeleken met Michael Jackson, Batista en Jezus. Veel mensen denken ook dat ik een Duitser ben of een Zweed. Eén iemand vroeg of ik een Koreaan was… Dinsdag hebben 6 mensen gevraagd of ze mijn haar mochten aanraken, 3 vroegen of ze mijn haar mochten vlechten, en nog es 3 hebben me Jezus genoemd. Beetje ironisch aangezien ik niet eens religieus ben. En het is soms raar om een blanke te zijn hier. Ik kan het niet echt racisme noemen, tis eerder positieve discriminatie. Mensen spreken met constant aan met “Hoibo” wat “witte” betekend. Sinds deze week kan ik antwoorden met “dudu” wat “zwarte” betekend, maar ik probeer me in te houden. Zowat iedereen hier op de campus kent me wel ondertussen, alhoewel ik hun namen absoluut niet kan onthouden. Ik loop heel de dag door naar mensen te zwaaien en handjes te schudden. Beetje hallucinant soms. Het heeft deels te maken met het koloniale verleden van Nigeria. Mensen kijken nog steeds op naar blanken, en verbazen zich erover als ze een blanke zien leven zoals zij leven. Zelf de mensen waar ik regelmatig mee optrek worden nu anders behandeld, want tja, als ze omgaan met een blanke moeten ze wel belangrijk zijn. Ook in de NARL-kliniek waren ze erg blij dat ik kwam want een blanke man in het ziekenhuis zou meer patiënten lokken. Vreemde boel hoor.

That’s it for now, tot de volgende!
Groetjes vanuit Nigeria!
Yours Truly

Bert

PS: Ik wou postkaartjes sturen, maar zoiets bestaat gewoon niet in Nigeria…
PPS: update voor mijn verblijf. Ik ben verhuisd naar een woning buiten de campus, zodat ik nu wel water en elektriciteit heb. Meer nog, ik heb zelf bewakers, een zwembad, genoeg kamers om in te verdwalen... Ik kan voorlopig even bij de prins logeren, hallucinante situaties haha. Het contrast in dit land is soms echt niet te doen.

Michael Jackson is dood, ik leef nog.

2009-06-27T16:27:00.003+02:00

Heyhey!

Er beginnen wat dingen te veranderen ten aanzichte van mijn job hier. De presentaties voor studenten stoppen niet binnen 5 weken zoals ik eerst dacht. Dan schakelen we blijkbaar over op de “parttime” studenten, die nog voortstuderen tijdens de zomervakantie. Maar meer als een paar uur 2 keer per week gaat dat niet zijn. Om de rest van de week te vullen ga ik werken in een hospitaal om voor HIV-research. Dat is het plan toch. Ik heb al gesproken met de mensen van de NARL-kliniek, en daar kan ik beginnen als ik wil. Maar zoals ik al zei, ik ben nog sceptisch over die kliniek. Deze week ben ik gaan babbelen met een kliniek van de universiteit, en volgende woensdag moet ik terug voor de details van een internship te bespreken> Dus er is wel redelijke kans dat ik daar kan beginnen. Het lab zag er modern uit dus dat zie ik wel zitten. Er is ook nog een 3de kliniek waar we zijn geweest. Daar had ik de optie om het land wat rond te reizen voor HIV-projecten. Interessante optie. Ik ben benieuwd wat er uit de bus komt, maar ik moet even geduldig zijn eer alles geregeld is.

Om mensen te spreken over een mogelijke job ben ik zelf naar een kerk geweest hier, stel je voor. Tis blijkbaar de beste plek om contacten te leggen. Niet echt mijn natuurlijke habitat, maar er liepen wat dokters en proffen rond, dus ik was tevreden. Omdat ik “ne witte” ben verwachten ze allemaal van me dat ik christen ben, wat soms wat tegenvalt veronderstel ik. Een van de eerste vragen hier in Nigeria is meestal “Are you a christian?” Ik heb geen zin om me 3 maanden anders voor te doen als ik ben, dus ik leg dan uit dat ik wel christelijk ben opgevoed maar niet meer gelovig ben. Meestal kijken ze me dan ongelovig aan. En vervolgens proberen ze me te overtuigen om terug Christen te worden. Mensen zijn hier echt supergelovig, ongelofelijk. Er zijn enorm veel verschillende kerken (Jesus Covenant, The Redeemed Christian, The Mountain of Hope and Fire, Mount of Zion…) en je vind ze zowat in elke straat terug. Je vind ook winkels terug als “God’s own rental service”, “Christ’s bookstore”, … Kan je je zoiets voorstellen in België? De meeste AIESECers zijn natuurlijk ook christelijk, maar ik denk wel dat ze accepteren dat ik dat niet ben. Ze doen er niet echt lastig over. En zelf al heb ik een andere visie over zo’n dingen, ik heb nog steeds respect voor andere mensen hun geloof. We hebben er interessante gesprekken over gehad, en ik heb beloofd nog es mee te gaan naar de kerk. Ach, Afrikaanse kerkdiensten zijn sowieso wel boeiender dan de Vlaamsche. Ik heb ook een poging gedaan om een moskee binnen te gaan, uit nieuwsgierigheid, maar ze lieten me niet binnen. En vervolgens heeft een van de moslims me een uur lang proberen te overtuigen van de Islam. Boeiend haha. Een goeie moslim zou ik toch niet zijn, ik kan niet eens een deftige baard groeien man.

Hum, wat nog… Oh, ik heb een prins ontmoet! De oom van een van de AIESECers (Femi) heeft blijkbaar koninklijk bloed en we hebben zijn huis beloofd. Nu ja huis, het was echt gigantisch man. Een heus paleis. Een beetje vreemd in contrast met al die armoede die je ziet. Anyway, ik heb hoi gezegd tegen meneer de prins (en een kleine buiging gemaakt) en in een onbewaakt moment zelf bekent dat hij de eerste prins was die ik heb ontmoet (er was een stilte gevallen en dat was het beste dat ik kon bedenken haha). Femi heeft me ook voorgesteld aan zijn grootmoeder, die me prompt wat geld heeft toegeschoven haha. Wat lief! Iedereen is hier echt wel vriendelijk hoor. Ze blijven me maar trakteren en dingen cadeau doen, ik heb amper iets moeten betalen de aflopen 2 weken.

Alles dus wel goed hier. Er gebeurt veel rond me, ik ontdek veel nieuwe dingen, ik ontmoet veel nieuwe mensen wiens naam ik moeilijk kan onthouden. De laatste week heb ik de zoo en de botanishe tuin bezohte. Veder hang ik wat rond met de AIESECers en Nick de Amerikaan, beetje chillen met de homeboys. Ik hoor af en toe mensen voor de grap zeggen dat ze me gaan ontvoeren, maar das nooit ernstig hoor. Ik heb geen flauw idee wat er momenteel in de Nigerdelta gebeurt, daar hoor je hier niets van. Wat gebeurt er trouwens in België? Al een Vlaamse regering?

Qua afsluiter; een les pidgin! Pidgin is een soort bastaard engels, het taaltje dat ze hier op straat spreken. Alhoewel het nauw verwant is aan engels snap ik er meestal de ballen van. Wat ik wel snap:

• I wan chop: Ik wil iets eten
• How you dey?: Hoe gaat ie?
• How faa?: What’s up?

Groetjes
Bert

Foto's!

2009-06-27T16:16:00.001+02:00

Foto's te vinden op Facebook! Je kan ze ook bekijken als je geen profiel hebt hoor.

Een voorsmaakje;

De rest alhier

Ibadan University

2009-06-21T20:00:00.002+02:00

Heyheyhey!!

Ik ben aangekomen op de universiteit van Ibadan, mijn nieuwe thuis voor de komende 3 maanden. Het is hier echt gigantisch groot man. Er staan bussen en taxi’s klaar bij de poort om mensen binnenin rond te rijden, te voet is het hier niet te doen blijkbaar. Oh, en ze hebben zelf een zoo! Hun leeuw wordt een paar keer week gevoed met een levende geit, dus dat moet ik echt es zien. Verder ook nog een zwembad, voetbalstadion, bibliotheken, botanische tuin, … Net wat groter dan de VUB dus. Ik heb nog 2 witte mensen hier ontdekt, en volgens de legende lopen er ook een paar Chinezen rond op de campus. Drie witte mensen op een campus met zesentwintigduizend Nigerianen haha.

Toen ik hier eerst aankwam ben ik terechtgekomen op een AIESEC meeting (AIESEC is die studentenvereniging waar ik deze internship mee doe dus). Na de meeting werd ik zo ongeveer bestormd door de hele bende, ze wilden allemaal hoi komen zeggen en weten hoe het met me ging. Enthousiaste bende haha. Ik heb uiteraard wat problemen met al die namen te onthouden, maar ik doe mijn best. De mensen die ik nu elke dag zie ken ik wel bij naam hoor. Velen hebben ook een christelijke naam, dus dat maakt het wat makkelijker om te onthouden.

En het HIV-project dan! Woensdag zijn we er al aan begonnen. Het project is blijkbaar een maand geleden begonnen, en momenteel bezoeken ze scholen om daar uitleg te geven over seksualiteit, soa’s en HIV. Er worden een paar leerlingen geselecteerd uit elke klas en het is de bedoeling dat ze de informatie die ze hebben gekregen doorgeven als “peer educators”. Dus woensdag hadden we een groep van 20 meisjes van 14 tot 16 jaar oud voor ons. Ik heb voornamelijk toegekeken hoe de rest van mijn groep zijn ding deed, maar ik ben even goed voor de leeuwen geworpen en heb me voorgesteld voor de groep en wat vragen beantwoord over HIV. Toch wel een kippenvelmoment toen ze begonnen aan het groepslied, erg aangrijpend. Het was boeiend om te zien hoe de mensen van mijn project de zaak aanpakten, ze zijn zeker wel gemotiveerd. De informatie die ze hebben is ook erg goed en afkomstig van een “board of experts” van de universiteit. De schoolfase van het project loopt nog voor de komende 5 weken, eindigend met een grote ASK-dag op 17 juli. De komende 2 weken gaat het wel wat rustig zijn, aangezien de mensen van mijn klas zich voorbereiden op hun examens. Maar goed, ondertussen kan ik wat rondkijken en een poging doen tot integratie. Na 17 juli ga ik mogelijk er even een week tussenuit knijpen om het Noorden van het land te verkennen tot 28 juli. Er is een grote 3-daagse AIESEC meeting in Benin City op 29 juli waar ik blijkbaar absoluut bij moet zijn.

Na de schoolfase kan ik beginnen in een lokaal hospitaal hier in Ibadan. Ik moet toegeven dat ik in den beginne nogal sceptisch was over het hospitaal, maar bon. Het is een privé-kliniek gespecialiseerd in natuurlijke medicijnen en ze beweren een medicijn te hebben dat HIV kan genezen. Ahum, daarom was ik dus nogal kritisch. Er is geen enkel bewijs dat er momenteel een middel is om HIV echt te genezen, dus ik geloof ook niet dat deze kliniek het kan. Maar via deze job krijg ik wel toegang tot al hun data en casefiles, met de vraag om er database van te maken. Op die manier kan ik in overleg met de universiteit van Ibadan en de VUB in Brussel proberen hun data te verifiëren en te zien wat er waar is van wat ze beweren. Tja, wie weet, het zou wel es een aidsremmer kunnen zijn, maar in een absolute genezing van HIV geloof ik niet. Naast het werken aan een database zou ik labowerk kunnen doen, me bezig houden met hun tests voor HIV en andere ziektes.

Hum, wat valt er verder nog te melden? Oh, ik heb een markt hier in Ibadan bezocht. Wat net iets spectaculairder wordt als je de enige bleekscheet bent. Ik heb net geen rel veroorzaakt denk ik. Een van de kinderen werd wel hysterisch bang toen ze me zag. Echt krijsend over de grond rollen enzo. En ik ben ook nog bestormd door een oudere vrouw die mijn hand wou kussen en vroeg om haar mee te nemen naar mijn land haha. Er was ook een albinokindje op de markt, daar kwam ik wel mee overeen. Die zag vast een gelijke in mij. Het Yoruba woord voor albino hier is “afi” en geloof me, ik hoor de mensen rond me me regelmatig afi noemen. Of “oibo pépé”, wat witte man betekent. Of “magaa”, de naam die Nigerianen geven aan de blanke mensen die in de email-valkuil lopen. U ziet, ik leer heel wat bij 

Qua dingen die anders zijn hier, de lijst is eigenlijk eindeloos. Maar ik amuseer me in ieder geval wel. De mensen van AIESEC zorgen wel goed voor me en iedereen is echt vriendelijk. Het eten is meestal lekker, alhoewel ik die gerechten met cassave (een wortel zoals yam) echt niet lust. De mensen zijn onderling weer erg aanhankelijk en fysiek, hoewel je nooit koppels zult zien kussen of vrouwen zult zien met onthullende kledij. Eigenlijk net zoals toen in Nepal. Bij mijn aankomst aan de luchthaven had ik al direct de fout gemaakt Wura op de wang te kussen als begroeting, wat niet gebruikelijk is in Nigeria. Maar bon, als witte kan je er nog wel mee weg geraken. Ze klagen ook allemaal steen en been over de corruptie in het land en de slechte leiders. Als ik ze vertel over wat wij horen van de Niger-delta moeten ze lachen. Blijkbaar vinden ze dat hele gedoe overdreven en moet ik me er geen zorgen over maken, het is echt wel ver verwijderd van de stad waar ik nu zit. Hum, wat nog.. Veel vrouwen dragen hier een pruik, dat vond ik wel vreemd. En ze vinden mijn haar wel cool, meestal zijn ze jaloers omdat het zacht is haha. 99 % van de Nigeriaanse mannen hebben kort haar, negers met lang haar zijn artistiek, marginaal of homo. Maar opnieuw, als witte kan je ermee weg geraken. We zijn sowieso nogal raar in hun ogen. Tis ook erg grappig dat me de meeste mannen die ik hier ontmoet zeggen dat ze een vrouw voor me gaan zoeken. Man man, het wordt een heuse harem als ik de beloftes mag geloven.

Laatste ding voor ik deze nogal lang uitgevallen blog afsluit; een les Yoruba!

• Tot nog es: Odabo
• Tot morgen: Odaro
• Goedemorgen: Ekaaro
• Goedemiddag: Ekase
• Goedeavond: Ekale
• Dankjewel (voor vrienden): Oshé
• Dankjewel (voor vrienden): Eshé
• Je bent belachelijk: Oshi (dit heb ik ontdekt toen ik dankjewel probeerde te zeggen tegen een oudere vrouw…oeps)
• Ik ben voldaan met deze maaltijd: Motiyo
• Het is zoet: Odun

Volgende keer meer nieuws! Ik blijf regelmatig blogs schrijven op mijn laptop, maar ik geraak niet zoveel op het internet om ze te publiceren. Dus ook sorry als het wat lang duurt eer ik jullie emails beantwoord.

Doei!
Bert

Lemme break it down for ya

2009-06-21T19:50:00.001+02:00

Liefste internetdagboek,

Ik ben veilig aangekomen! Na een vlucht ongeveer zo turbulent als mijn liefdesleven ben ik uiteindelijk middenin een storm geland in Lagos, Nigeria. Maar serieus, coolste turbulentie ooit! Ik heb vroeger wel es meegemaakt dat het vliegtuig een beetje trilde ofzo, maar deze keer werd ik zo wat uit mijn stoel gewipt haha. Hum, na dan nog even tegengehouden te worden door de douane ben ik uit de luchthaven geraakt, waar ik werd opgewacht door Wura en haar vriend Femi. Leuk volk! Vannacht ben ik blijven logeren bij Wura haar familie hier in Lagos. En ik heb me echt al serieus geamuseerd hehe. Er wordt me vanalles geleerd over de gebruiken hier, en de uitdrukkingen in Engels, Yoruba en pidgin. Ik kan ondertussen al “goedemorgen”, “danku” en “tis lekker” zeggen in yoruba “de lokale taal” en via gebarentaal kan ik nu mensen hun moeder zwaar beledigen. Altijd handig  De verplichte fotosessie met “Westside!” en gangsta gebaren hebben we ook al achter de rug.

Als ik hier buitenwandel heb ik niet echt het gevoel dat ik bekeken word. En het is godverdomme heet! Echt zo een kleverige hitte waar niet aan te ontsnappen valt ugh. Maar goed, het zal wennen zeker. Verdere eerste indrukken en dingen die me opvielen. Het verkeer is absoluut waanzinning, ze gebruiken grappige nicknames voor autos (baby boy, end of discussion, discusson continued, ..), Wura en haar broer luisteren constant naar hiphop en zo praten ze dan ook, er is geen douche in huis (enkel koud water in emmertjes), elektriciteit werkt maar 30 % van de tijd, mensen zijn hier echt wel zwart en zwarte mensen zijn moeilijk te fotograferen haha (ik ga nog es een wit-balans preset moeten maken voor Nigerianen), gefrituurde koeienhuid is lekker wordt me verteld, kerken zijn ook na 12 PM open en ze maken erg veel lawaai, …

Straks gaan we met de bus naar Ibadan, de stad waar ik 3 maanden ga verblijven. Daar krijg ik dan een kamer op de universiteit en krijg ik meer uitleg over het project. Ik kijk echt uit naar het project, ik ben absoluut niet van plan om hier 3 maanden op mijn gat te zitten. Ik wil me echt wel voor 110 % inzetten voor dit gedoe. Maar bon, eerst even de situatie verkennen en meer uitleg vergaren. Het onnozele is wel dat de middelbare scholen binnen 5 weken sluiten voor de zomervakantie, maar ik veronderstel dat we dan naar ziekenhuizen gaan ofzo? Aargh, ik heb meer info nodig.

Anyway, om af te sluiten en samen te vatten. De eerste indruk is goed, ik amuseer me te pletter met de mensen rond en ik smelt zowat terwijl ik erbij sta.

Yours truly,
Bert

PS: ik heb al een nieuwe sim-card gescoord dus vanaf ben ik te bereiken op 002348050200704. Als ik weet wat mijn adres is op de unief dan laat ik het weten. Voor post- en voedselpaketten!

Aangekomen!

2009-06-18T22:52:00.002+02:00

Even heel snel, ik ben aangekomen en ik leef nog! Momenteel zit ik op de unief en ik ben al wat meer te weten gekomen over mijn projecten hier. Het internet is hier retetraag en ik ben iemand anders zijn laptop aan het misbruiken dus de langere verhalen zullen voor later zijn. Maar geen zorgen, alles is goed :)

New beginnings

2009-06-01T23:58:00.001+02:00

Heyhey!

Daar gaan we weer! Nog 2 weken en dan vertrek ik naar Nigeria, om ginder 3 maanden te werken in een HIV/aids-project. 15 juni vertrek ik, 16 september keer ik terug. Wat ik ginder exact moet doen is nog niet zo duidelijk, maar daar kan ik binnenkort wel meer over vertellen. Maar onder andere gaan praten in scholen en ziekenhuizen. Presentaties geven, mensen informeren en sensibiliseren. Mensen opleiden tot “peer-educators” zodat ze hun kennis doorgeven aan anderen. Ik kijk er zeker naar uit, het zal sowieso wel boeiend worden. 

Ik heb mijn tickets, mijn visum, mijn inentingen tegen zo ongeveer elke mogelijk ziekte, .. ik ben er klaar voor. Volgende bericht vanuit Nigeria 

Bert

Fin

2008-07-28T10:05:00.003+02:00

Heyheyhey!

Het laatste hoofdstuk!Momenteel zit ik in Bangkok,mijn laatste volledige dag te verdoen met shoppen, rondhoppen en nog wat laatste dingen regelen. Even 10 dagen terug!

Na mijn vorige blog vanuit Vientiane, de hoofdstad van Laos, ben ik opnieuw Jef en Els tegengekomen (die 2 Belgen die ik al eerder had ontmoet bij de 4000 islands). Die zaten uiteraard weer in hetzelfde hotel als mij hehe. Na wat gevulde kikkers en Laotiaanse pinten hebben we dan maar besloten een einde te maken aan al die toevalligheden en voor een tijdje samen verder te reizen.

Na Vientiane zijn we verder gereisd naar Vang Vieng, een stadje dat vooral bekend staat om "tubing". Het concept van tubing: gezeten in de binnenband van een tractor ronddobberen op een rivier, terwijl bars aan de oever je met lasso's en stokken proberen op te vissen zodat je iets drinkt bij hen voor je verder drijft. Maar helaas! We hebben het niet kunnen proberen omdat het te gevaarlijk was geworden door het regenseizoen. Vlak voordat we arriveerden was er een meisje verdronken dus hebben ze tubing voor een tijdje afgeschafd. En het was ook echt wel gevaarlijk op die rivier. Het regende zoveel dat er tijdens ons verblijf 4 bungalows van ons guesthouse in de rivier zijn gestort door een grondverschuiving. En 2 grote houten bruggen zijn meegesleurd door de stroming... Misschien toch niet de moment om rond te dobberen in een rubberen bandje. Dus in plaats daarvan hebben we dan maar wat tochtjes door de jungles gemaakt en Friends en Family Guy gezien in de TV-bars.

Na Vang Vieng was Luang Prabang aan de beurt, een oude hoofdstad die bekend staat om haar mooie tempels. Wegens algemene tempelitis hebben we de tempels maar gelaten voor wat het was. Dan maar een beetje door de stad wandelen, es een massage proberen en de nachtmarkt bekijken. Omdat er in heel Laos een avondklok is ingesteld om 11.30 sluiten alle cafes dan. Maar in Luang Prabang is er 1 plaats die blijkbaar de avondklok heeft omzeild, de lokale bowlingzaal. Dus tussen 12 en 3 uur 's nachts zit het daar vol met dronken jongeren die proberen te bowlen. Waaronder wij hehe. En ik heb gewonnen van 9 andere zatlappen hoeraa! Bowlen gaat gewoon makkelijker als je de pins dubbel ziet. Na 5 dagen pret met Jef en Els heb ik dan afscheid genomen en ben ik aan een 2-daagse bootreis op de Mekong begonnen, richting Thailand. Mensen die Jef en Els kenden zaten op dezelfde boot, dus ik had al onmiddelijk nieuw gezelschap van 3 Belgen hoeraa. En onderweg op den boot was het wel heel mooi natuurlijk, tussen de jungle en de heuvels enzo.

Na 2 dagen op de boot en een halve dag op bus zijn we dan aangekomen in het noorden van Thailand, in Chiang Mai. Daar zijn ze dan de volgende dag begonnen aan 1.5 dag mediteren in een Boeddhistisch klooster. Dus iedereen een te groot wit pakje aan, even wat instructies en dan maar proberen te mediteren. Ik denk dat het bij Boeddhisme de bedoeling is je emoties te bedwingen, onnodige gedachten vermijden en dingen niet te analyseren maar te aanvaarden. Wat me niet zo best lukt ahem. We moesten onze ogen sluiten en proberen aan niets te denken. Gewoon ons op onze ademhaling concentreren. Soms lukte het wel hoor maar ik denk toch niet dat er een carriere als monnik voor me is weg gelegd. Dagdromem is zo ongeveer een hobbie voor mij, dus als ik mijn ogen sloot begon ik de helft van den tijd te denken en te dromen, of ik viel gewoon doodleuk in slaap haha.

Na wederom een afscheid heb ik een nachtbus richting Bangkok genomen en hier zit ik nu. Morgen vertrek ik naar huis en dan zit mijn reis van 8 maanden erop. Als je op zoek bent naar een melige conclusie moet ik je teleurstellen. Laten we gewoon zeggen dat ik me 8 maanden geweldig heb geamuseerd en dat ik het allemaal opnieuw zou doen.
Maar nu heb ik gewoon zin om mijn familie en vrienden terug te zien!

Dus slacht het vetgemeste kalf almaar, de verloren zoon keert terug! En gelieve het kalf te serveren met een belachelijke hoeveelheid fritten. Ik kan geen rijst meer zien!!! Overmorgen sta ik er terug. Bruiner, blonder, armer, rijker...

Tot sebiet!!!!

Laos!

2008-07-16T12:56:00.003+02:00

Heyhey!

Tis ondertussen al dag 227 van mijn reis en dus ben ik in minder als 2 weken al thuis!

De voorbije week heb ik Laos verkend ende goedgekeurd. De eerste stop was Don Khet, een van de "4000 islands' vlakbij de Cambodjaanse grens. De Mekong rivier heeft in deze streek een breedte van 14 kilometer en is gevuld met 4000 eilandjes (ongeveer he). Dus ben ik samen met een Amerikaanse en 2 Belgen geland op een van de eilandjes en heb ik me zo een bungalow van 2 dollar veroverd. Don Khet is via een brug verbonden met Don Khon en er loopt een spoorweg over deze 2 eilanden, het enige stukje spoorweg in heel Laos, gebouwd door de Fransen. Wat een beetje stom overkomt op 2 eialndjes van een zakdoek groot. Ik ben er 2 dagen gebleven en heb vooral wat rond gewandeld, watervallen bekeken en mijn hangmat beter leren kennen. Oh, en ik ben samen met de andere Belg de Mekong over gezwommen! De stroming hadden we een beetje onderschat, maar tis gelukt en het was leutig! Wel een lens verloren in de Mekong merde,

Na de eilandjes ben ik naar Champasack vetrokken, waar er een Angkoriaanse tempel te bezichten valt. 's Morgens ben ik met het fietske naar de tempel vertrokken met de bedoeling de zonsopgang te zien maar die heb ik een beetje gemist. Het was toch verder fietsen als gedacht hum. Maar wel gratis binnen geraakt via een zij-ingang! Na een initiele 'What the fuck...' bleek de tempel toch de moeite te zijn en het was vooral leuk dat ik de enige toerist ginder was. One on one time with an Angkorian temple hurray.

Tegen 's middags mijn spreekwoordelijke valiezen gepakt en via een moto, een ferry, een bus een een mini-van tot in Pakse geraakt. Vanwaar ik dan weer de nachtbus tot in Vientiane, de hoofdstad van Laos, heb genomen. De nachtbus was nog wel grappig. Ik moest mijn bed delen met 3 andere mensen en nee, het waren geen mooie vrouwen. Gelukkig ben ik niet in lepeltjeshouding wakker geworden naast die oude kerel haha. Nu zit ik dus i Vientiane. Morgen ga ik naar Vang Vieng waar ik kan 'tuben' (uitleg volgt later) en rotsklimmen.

Alrighty, tot de volgende!!

Byebye Cambodja!

2008-07-15T13:39:00.003+02:00

Heyhey!

Ik sta weer 2 weken achter met de berichtgeving, maar hier komt ie dan!
Na de vorige blog ben ik nog ongeveer een weekje in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, gebleven. De eerste dagen nog samen met Veerle, daarna in mijn uppie. Veerle haar vakantie zat er vorige week op dus die zit ondertussen al terug thuis chocolade te eten. ;)

Van alle dingen die ik in Phnom Pemh heb gezien (en geloof me, das een heleboel) was het S.21 musuem het indrukwekkendste. Deze voormalige school is tijdens het Khmer Rouge regime omgevormd tot een ondervragings- en foltercentrum. Tienduizenden mensen zijn hier gepasseerd tijdens de 3 jaren dat het regime duurde. Je kan nu door de schoollokalen wandelen waar alles nog is gelaten zoals het werd aangetroffen door het Vietnamese leger. En er is een grote fototentoonstelling met honderden foto's van de mensen die ondervraagd zijn en later hier of op de Killing Fields zijn vermoord. Verder ook nog heel veel informatie over het regime van Pol Pot. Erg ontstellend allemaal.

Maar goed, nadat Veerle was vetrokken heb ik nog enkele dagen in Phnom Penh door gebracht, wachtend op mijn visum voor Laos. Best wel een beetje vreemd om zo plots in je eentje te zijn. Daar sta je dan, in je uppie, in een of andere Aziatische hoofdstad. De voorbije 7 maanden was ik altijd omringd door andere vrijwilligers, mensen vam mijn organisatie, ... Maar bon, na ongeveer 2 daagjes van niet goed weten wat met mezelf aan te vangen was ik terug in orde hoor. En geen zorgen, in je eentje reizen is niet zo angstaanjagend als het lijkt, ik heb ondertussen al een heleboel tof volk leren kennen.

Phnom Penh is best een aangename stad. Tis er fijn om rond te wandelen en er is een heleboel te zien en te doen. Tuurlijk, om de 5 minuten wordt je wel aangesproken door een kind dat je boeken wilt verkopen. Ook constant te horen "Hey man, you want tuk-tuk? Cheap Cheap" of "You want moto?". Werkt best wel op de zenuwen op een mindere dag. En mensen in een rolstoel rijden net niet over je tenen om je aandacht te trekken! Als het wat donkerder wordt, bieden ze je natuurlijk maruhuana, skank, cocaine, heroine, opium, ... enzovoort aan. Begint een beetje op "Fear and Loathing Phnom Penh" te lijken. Oh, en in zowat elk restaurant staat er "Happy pizza" en "Happy shake" op het menu. Nee, dat betekent niet dat er extra stukjes ananas op je pizza zitten. Eerder paddestoelen en/marihuana. Ik kan me best inbeelden dat er onschuldige zielen niet snappen waarom ze plots roze oliafntjes zien.

Na Phnom Penh ben ik naar het Noorden van Cambodja getrokken, naar Ban Lung. Dus 12 uur op een bus over een hobbelweg, mijn kont heeft het me nog steeds niet vergeven haha. Vooral het laatste stuk was door de moesson veranderd in een modderfestijn. Anyway, ik ben heelhuids aangekomen in Ban Lung en ben de volgende dag op verkenning getrokken. Samen met een gids op een motortje langs 3 watervallen, een meer in een vulkanische krater (zalig zwemmen!), een etnisch dorp (de inwonders waren blijkbaar ergens anders etnisch aan het doen, compleet verlaten merde), een Boeddha standbeeld (ik heb het zo stilaan wel gehad met standbeelden, tempels en watervallen) en een rubberfabriek. We zijn een paar keer bijna onderuit gegaan in de modder maar het bleef allemaal grappig)

En dan richting Laos hoeraa!! Nog es 12 uur op de bus, maar nog wel te doen. En mijn Cambodjaanse buurvrouw op de bus heeft me getracteerd! Ze is 2 keer bij een pauze uit de bus gestapt om wat eten voor me te kopen, ik moet er te mager uit zien ofzo. Lief menske.

Fotos van S.21, The Killing Fields, enz..

2008-07-03T18:13:00.005+02:00

Nieuwe fotos hier te vinden

Cambodge...douze points!

2008-07-03T18:13:00.001+02:00

Heyheyhey!

Tis weeral 2 weken geleden dat ik nog wat geschreven heb, dus even wat bijwerken!

Na de laatste blog zijn we eerst nog 2 dagen in Bangkok gebleven. We hebben zo een georganiseerde uitstap van 1 dagje gedaan met een bezoek aan een drijvende markt (nogal toeristisch), de brug over de Kwai rivier (zoals in de film!) en de "tijger tempel" waar je een tijger kan knuffelen. Veerle is in haar kont gebeten door nen kleine tijger!

De volgende dag dan de bustocht naar Siem Reap, de stad naast Angkor Wat. Wederom van 's morgens tot 's avonds op een bus, een taxi (die is stil gevallen onderweg) en een bus maar we zijn er uiteindelijk toch geraakt.

De eerste indrukken van Cambodja: tis er een stuk armer als in Thailand. De steden waar alle toeristen langskomen (Siem Reap, Phnom Penh en Sihanouk Ville) zijn wel modern, maar onderweg door het land zie je vooral rijstvelden en huttekes. En de wegen trekken op niet veel. Tis er ook wel aan te merken dat dit land vroeger een Franse kolonie was. Koloniale gebouwen, restaurants en hotels met franse namen, .. En bij de busstanden staan ze te zwaaien met stokbrood en "La vache qui rit" (serieus!, zo grappig om te zien!). De Amerikaanse dollar is hier almachtig, hun eigen munteenheid (4000 real = 1 $) wordt ook wel gebruikt maar de meeste prijzen staan in dollars. Tis hier gelukkig wel terug goedkoop, voor 2 dollar kunnen we blijven slapen, voor 3 dollar kun je wat eten en drinken. Cambodjaans (Khmer) eten is trouwens fantastisch! (Alhoewel ik octopus op een stokje afraad) Het begint hier eerder op een culinaire rondreis te lijken haha. Hum, wat nog... Net als in Thailand terug veel sekstoeristen. Oude en niet zo oude kerels die met een jonge Cambodjaanse naast hen paraderen. Een voorbeeld van een van die kerels, geweldig t-shirt hoor.

Maar hey, de reden waarom we naar Siem Reap zijn gekomen: het Angkor tempel complex! Gewoon Angkor Wat zeggen is niet echt correct. Angkor Wat is maar een van de tempels in het complex van 40 vierkante kilometer, er zijn dus nog massa's tempels, vijvers en paleizen rond. We hebben maar een 3-dagen pas gekocht zodat we rustig konden rondwandelen. 2 dagen op ons eigen wat rondgefietst en 1 dag met een gids. Echt ongelofelijk allemaal. Angkor Wat is inderdaad indrukwekkend! Het is een gigantische tempelstad met een soort slotgracht er rond. Schitterende bas reliefs op de muren, ongelofelijk architectuur, ... Ach ja, je moet de fotos maar bekijken. Tis moeilijk uit te leggen. Ook Angkor Tom met de Bayon tempel is dik de moeite. Tis er ook eentje dat ik van de postkaartjes herkende. Die tempel met al die grote gezichten. Blijkt dat er 54 torens staan (voor de 54 provincies van Cambodja toen) en elke toren heeft 4 lachende gezichten. 4 verschillende glimlachen voor verschillende gevoelens uit te beelden!). Zaligen tempel! Ook Ta Phrom was ongelofelijk. Dien tempel hadden ze nog in zijn oorspronkelijke staat gelaten, dus zoals ie ontdekt is geweest. Overal gigantische bomen die door tempelmuren breken enzo...

Fotos van Angkor en de andere tempels hier ende hier

Nog in Siem Reap hebben we een drijvend dorp bezocht... met een drijvende hoofdstraat, 2 kerken, een paar scholen en een basketbalveld (!)...alles dobberend op de rivier. Best boeiend. Er zijn 6000 inwoners, meestal arme vissers die zich geen huis kunnen veroorloven en dus op zo'n woonboot wonen, terwijl er toeristen langsvaren.

Na Siem Reap zijn we met de bus naar Sihanouk Ville vertrokken, een naar de voormalige koning genoemde stad aan de kust. Waar we vooral aan het strand hebben gelegen eerlijk gezegd. Best wel een enorm vreemd strand hoor. Letterlijk om de minuut kwam er wel iemand langs bij ons. Kindjes met armbandjes om te verkopen, kinderen om je lege blikje op te halen, vrouwen met fruitschotels of gebakken octopus op een stokje, vrouwen voor een manicure of een massage (ik heb me laten scheren en masseren op het strand jawel), slachtoffers van landmijnen die zich over strand slepen tot bij je strandstoel, vrouwend die komen zeggen dat ze HIV hebben, ... beetje hallucinant na een tijdje. En mijn ipod is gepikt door 2 van die rotzakjes! Eentje was aan het babbelen met Veerle, terwijl nummer 2 achter haar rug er met mijn ipod vandoor ging. Dikke merde! Dus moet ik nog 1 maand verder zonder muziek...

Momenteel zitten we in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Binnen 3 dagen gaat Veerle terug naar Bangkok en dan naar Belgie, terwijl ik naar het Noorden van Cambodja trek en nadien naar Laos. Na 10 dagen Laos ga ik terug naar Noord Thailand en dan terug naar huis. Yup, naar huis. Nog 4 weken en ik ben er terug!

Tot de volgende!

P.S. Enorm veel Cambodjaanse vrouwen lopen hier overdag rond in hun pyjama. Komen ze net terug van een pyjama feestje? Als ik meer weet laat ik het jullie wel weten.

Fotos van Cambodja!

2008-06-29T09:01:00.002+02:00

Een blog volgt later wel, nu even wat fotos!

Angkor Wat 1
Angkor Wat 2
Willekeurige fotokes

Nieuwe fotokes van Thailand!

2008-06-21T14:11:00.003+02:00

Van o.a. de floating market, de brug over de rivier Kwai (van de film!) en van de Tiger Temple.

Alhier!

Green cully!

2008-06-20T12:12:00.004+02:00

Heyheyhey!

Ik ben sinds vannacht terug in Bangkok na 2 weekjes op de tropische eilanden. Was nice! Even samenvatten!

Nog over de laatste dagen die we in Bangkok hebben doorgebracht voor we naar Ko Thao zijn vertrokken... Ehm, wat hebben we nog allemaal uitgestoken? Ik heb es een Thaise massage geprobeerd! Een uur lang bewerkt door een lief oud vrouwtje dat niet bang was haar ellebogen en knieen in mijn lijf te planten. Best wel pijnlijk af en toe, maar het deed deugd. Verder nog een heleboel tempeljes bezocht, ze hebben hier belachelijk veel Boedhas in alle kleuren en maten. De fotokes staan op Facebook! We hebben ook nog een georganiseerd fietstochtje gedaan door de achterbuurten van Bangkok, wat echteg leuk was. Een meisje dat bij mij in het weeshuis heeft gewerkt was ook in Thailand dus daar hebben nog een avondje mee afgesproken.

Zo 2 weken na datum nog alles opschrijven is ietwat moeilijk, dus ik zal het maar op hoogtepunten en indrukken houden, volzinnen gaan er niet meer inzitten.

Ze verkopen fantastisch eten op straat, hoeraa voor Thais eten met stokjes! En yup, Thaise mensen hebben wel degelijk last om de 'r' uit te spreken. Dus ze hebben het over 'gleen cully with flied lice' enzo. De eerste keren heb ik er hard mee gelachen maar ik kan me al inhouden tegenwoordig. Nog dingen die anders zijn hier, eten met stokjes. Beetje oefenen in het begin maar begint al te lukken haha. Oh, en het zijn hier overal van die schuifdeuren wat me in de war brengt, ik ben er al een paar keer tegen gelopen ahum.

Na een dag of 4 hebben Veerle en ik Bangkok verlaten en zijn met met de bus en de boot naar een tropische eilandje vertrokken. We zijn een week op Koh Tao gebleven waar een 4-daagse duikcursus hebben gevolgd. Dus nu heb ik mijn Open Water Dive diploma! Ginder duiken was echt fantastisch! Tis een van de beste plekken om te duiken ter wereld, met kristalhelder water, koralen, tropische viskes.... Op 18 meter onder de zeespiegel een beetje over de bodem vissen achterna huppen, tis geweldig leuk. Voor de rest van de week zijn we nog wat gaan snorkelen en hebben we ons op belachelijk mooie tropische stranden gelegd. Met een cocktail met zo een klein parapluutje. :)

Next stop, Kho Phanyan. Wederom een tropisch eiland, maar het is beroemd om de full moon feestjes die er elke maand worden gehouden. De dagen voor het feestje zijn we nog es een dag gaan duiken, weeral zalig. Verder zo een beetje het eiland verkend en op het strand gelegen. Ok, vooral op het strand gelegen.

Het Full Moon feestje zelf dan. Best wel indrukwekkend. Tienduizend mensen die naar het strand komen om er de hele nacht te dansen en te drinken. Cocktails worden er per emmertje verkocht ahum. Het grappigste was nog dat er veel mensen van zattigheid int slaap vielen op het strand. Veerle en ik hebben er een stuk of 10 compleet ingegraven! En versierd met rietjes en lege flessen! Na enkele uren op het strand te slapen zijn we dan 's morgens terug naar Bangkok vertrokken. 18 uur op den boot en de bus hoeraa!

Dus nu even 2 dagen in Bangkok en dan overmorgen naar Cambodja, ik kijk er zo hard naar uit. Angkor Wat!!! Morgen doen we een daguitstapje met als activiteiten een drijvende markt, tijgers knuffelen en een bezoek aan de brug over de Kwai rivier (die van de film!)

Wat kan ik verder nog melden? Ehm, ik ben al redelijk bruin geworden. Nu ja, voor zo ver ik bruin kan worden. En ik sta vol met wondjes. Aan mijn voeten van het koraal in zee, en aan mijn hand omdat wegens gebroken zand toen we iemand aan het ingraven waren...

Oh, en ik heb een ticket naar huis geboekt! 30 juli kom ik 's morgen aan in Parijs en dan ben ik tegen 's avonds terug in Kalmthout. Begin al maar een kalf vet te mesten, uw zoon komt terug naar huis! En een grote friet met stoofvlees saus!!!!

Fotokes hier en hier

2008-06-13T06:51:00.002+02:00

Heyhey!

Even laten weten dat ik nog leef! Int kort, tis hier allemaal geweldig maar omdat ik op een tropisch eiland zit vragen ze een pak meer geld voor even op het internet te kunnen. Dus als ik vanaf den 20ste terug in bangkok zit, zal ik uitgebreid mails beantwoorden, bloggen en fotos uploaden.

Tropische groeten! En veel geluk met jullie examens en op de werkvloer! :)

Thailand!

2008-06-02T07:38:00.003+02:00

Hoihoihoi!

Ik ben aangekomen in Thailand! Wederom niet verdwaald en niks kwijt gespeeld, sterk bezig! Zondag hebben Veerle en ik afscheid genomen van de mensen van RCDP en dan richting luchthaven. We hebben zelf eerste klas kunnen vliegen omdat er te weinig volk op de vlieger zat. Is nice! Oh, en toen ze me fouilleerden in de luchthaven hebben ze zelf mijn haar gecontroleerd! De 3 weeskinderen die ik daar had verstopt hebben ze gelukkig niet gevonden.

Na een tussenstop in Bangladesh (HEET!!) zijn we dan 's avonds aangekomen in Bangkok. Best wel een enorm verschil met Kathmandu. Tis er allemaal veel moderner en groter en toeristischer. Toch wel even wennen. En ik snap ook niet wat die sekstoeristen bzield, Thaise vrouwen zijn lelijk man. Geef mij maar de Nepalese vrouwen. In Nepal hebben ze ook een pak meer kleren aan, hier zie je overal mini-rokjes en naalhakken. Maar bon, we zitten in de toeristenbuurt dus er zijn gewoon veel prostituees, regelamtig zie je ook zo een blanke toerist met zijn Thaise vriendin paraderen.

Hmmm. wat valt er nog te melden... Thais eten is wel lekker. De koning is waanzinnig populair, blijkbaar is ie ook de langstregerende vorst van de wereld. Cocktails worden per emmertje verkocht. Er lopen veel freaks (Thais en westers) rond over de straten. De dikke oude man zonder t-shirt, met zo'n koplamp op zijn hoofd, met een superman-short en rijdend op een gemotoriseerde step.. die wint voorlopig. Oh, en een kamer is 250 bhaat (65 bhaat is 1 euro) voor 2 personen, exclusief prostituee.

Meer indrukken volgen later!

PS: Oh, en Veerle was in India een Hollander tegen gekomen die rond de wereld aan het fietsen is. Hij is nadien naar Kathmandu gefietst waar ik hem heb rondgeleid. En nu zijn we hem toevallig hier in Bangkok terug tegen het lijf gelopen! De wereld is een zakdoek groot.

Laatste dag weeshuis

2008-06-01T00:07:00.002+02:00

Hoihoihoi!

Even een laatste verslagje over mijn laatste dag in het weeshuis in Swayambu. Normaal gezien ging ik nog wat prostituees interviewen die dag maar blijkbaar had de politie net een raid gehouden en waren een aantal van hen aangehouden. Dus het is niet kunnen doorgaan, oh well. Verder ben ik met mijn klein mannen naar Swayambunath (Monkey Temple) gewandeld. Tempels die op de top van een heuvel liggen en kinderen in een rolstoel, tis niet zo'n geweldige combinatie haha. Anyway, we hebben de rolstoeltjes naar boven geduwd via de asfaltweg en de laatste 10 minuten heb ik ze gedragen. Eerst Kamal helemaal naar boven gesleurd, toer rond de tempel, terug naar beneden, Monisha naar boven gesleurd, ditto. Ik denk wel dat ze het leuk vonden, het was de eerste keer dat ze de tempel van dichtbij zagen.

Nog wat rondgespeeld ginder en ijsjes gekocht voor heel de bende. Ikzelve heb geen ijsje gegeten uiteraard, 1 voedselvergiftiging was wel genoeg hoor.

In de loop van de dag begon het al wat moeilijk te worden. Ze hingen aan mijn armen en vonden dat ik nog een laatste nacht moest blijven enzo. Na mijn laatste dhaal-baat heb ik dan toch maar afscheid genomen. Iedereen een dikke knuffel gegeven, traditionele sjaals in ontvangst genomen. Er waren er een paar aan het huilen, maar ik kon me nog sterk houden. Tot ik afscheid moest nemen van Kamal.. Ik kwam echt heel goed overeen met dat ventje en toen ik hem zo ontroostbaar zag huilen, kon ik het ook niet meer aan. Dus heb ik een traan gelaten. Of eerder 3 emmers vol. Ok, ik heb zitten huilen als een klein meisje... En ik heb in geen 2 jaar gehuild. Man, ik zie die mannekes graag.. Ik ga absoluut mijn best doen om ze te blijven steunen en ervoor te zorgen dat ze een goede toekomst hebben. En dan binnen een paar jaar kom ik wel terug. Goh, wie weet kan Kamal dankzij fysiotherapie me dan wel tegemoet lopen, stel je voor...

Er is dus wel een soort plan om geld in te zamelen in Belgie voor diverse projecten hier in Nepal. Meer daarover later.

Tot de volgende!

Bye bye, zwaai zwaai

2008-05-31T06:30:00.003+02:00

Even om af te sluiten, lijstjes!

Uno: Een lijstje van dingen die geweldig leuk zijn om te doen in Nepal! Of dingen die toch minstens interessant zijn om mee te maken..

# Achterop een moto door Kathmandu scheuren, de wind door mijn snorharen.
# Wekenlang klagen over de lastige snorren in het weeshuis, omdat het Nepali woord voor vliegen maar 1 letter verschilt van dat voor snorren.
# Op het dak van een bus zitten, toerend langs ravijnen en rivieren.
# 11 dagen lang zonder gids of porter door de Himalaya trekken. En amper verdwalen!
# Een poging doen tot gezichtsbegroeiing. Wat uiteraard niet goed lukt, maar er waren geen belgische vrienden in de buurt om het me af te raden.
# Voor het eerste ontdekken dat ik een compleet gesprek in het Nepalees aan het voeren was.
# Ontdekken dat ik in het Engels aan het denken ben ipv van in het Nederlands.
# Kunnen werken als trainee fotojournalist.
# Doen alsof ik een echte journalist ben en op eigen houtje interviews regelen met 3 politieke leiders, prostituees, straatkinderen, drugsverslaafden, drugsdealers, straatpushers, ...
# Iets kunnen bijdragen in mijn weeshuis en ervoor zorgen dat mijn disabled kids een beter leven hebben.
# Gaan raften en canyoningen. Geweldig!
# Me vol kunnen vreten voor 1 euro.
# Bovenop een olifant door de jungle trekken en neushoorns spotten.
# Een bad nemen met een olifant.
# 27.000 keer mogen vertellen dat ik van Belgie ben.
# In Thamel om de 10 seconden worden aangesproken of ik wil gaan trekken of raften, voor marihuana, coke, vrouwen, een taxirit, een rikshaw, fucking tijgerbalsem, fluiten, ...
# Eindeloos mogen onderhandelen met taxi-chauffeurs, winkeluitbaters, enz.. omdat ze het driedubbele van de prijs vragen als je blank bent.
# Me buiten met koud water wassen aan de waterton terwijl er 10 kinderen commentaar staan te leveren over mijn bleekheid.
# Blonde haren en blauwe ogen hebben in een land waar iedereen zwart haar en bruine ogen heeft.
# Me groot voelen omdat Nepalese mensen kleine opdondertjes zijn.
# Tegen elke deuropening mijn hoofd stoten om dezelfde reden.
# Toekijken terwijl ze voor mijn ogen een geit slachten en dissecteren, en vervolgens mee helpen het beest op te eten.
# Tegemoet gelopen worden door mijn weeskinderen als ik terugkwam naar het weeshuis.
# Waanzinnige Nepalese actiefilms bekijken in de cinema terwijl mensen rond me stonden te roepen naar het scherm en spuugden op de vloer.
# Me zorgen maken of ik geen luizen of schurft kreeg van mijn kinderen.
# Dostejevsky en Oscar Wilde voorlezen aan gehandicapte kinderen.
# Samen met mijn kinderen door de jungle wandelen op zoek naar een waterval.
# In het kruis gemept worden door een olifant.
# Een sneeuwman maken op 4130 meter hoogte
# Ongelofelijke mensen ontmoeten...
# Dhaal-baat binnenlepelen bij een gehandicapt meisje met als enige dank een huilbui.
# Een ijsje eten en vervolgens 4 keer overgeven en dan rillend op de vloer in foetushouding wachten op de dokter.
# .........

Duo: dingen die anders zijn in Nepal. Behoorlijk veel ahum

# Eten met je hand ipv bestek (geweldig leuk, moet ik in belgie ook doen!) Enkel de rechterhand mag gebruikt worden omdat je met je linkerhand je kont afveegt.
# Een gat in de vloer ipv een zit-toilet.
# Een klein emmertje water naast de wc ipv een rol zacht, drielagig wc-papier.
# Je neus met je hand snuiten ipv met een zakdoek. (Ziet er vies uit, maar ik begin me wel af te vragen waarom ik eigenlijk snot in mijn broekzak bewaar.)
# Ze laten 1 van hun vingernagels lang groeien en de rest houden ze kort.
# Ze rochelen alsof hun leven ervan afhangt, maakt niet uit waar of wie er in de buurt staat.
# Het onvoorstelbare verkeer en openbaar vervoer. Complete fucking waanzin! En onvoorstelbaar hoeveel mensen ze in een microbus kunnen proppen!
# Op het dak van een bus mogen zitten!
# Nepal heeft een hoogteverschil van 8700 meter. Take that Belgium!
# Bomaanslagen, ontvoeringen en moorden ipv wat communautair gezever.
# Ze spreken iedereen aan als broer of zus.
# Ze krijgen namen als goden (Krisnah, Shiva en Ganesh zijn hier vrienden van me), of namen als Hoop, Werkelijkheid, Droom, Ontmoeting, Het licht van de kaarsvlam (?)... Bende hippies!
# Je kan niet zomaar knuffelen of kussen met meisjes van je leeftijd zonder een gigantische familierel te veroorzaken.
# Iedereen wilt een babbeltje met je omdat je er anders uitziet. Zie ik in belgie neit direct gebeuren haha.
# Het waanzinnig getoeter in de steden.
# Mensen die op straat staan te pissen en kakken.
# Marihuana dat gewoon langs de straatkant groeit.
# Koeien die midden op de weg liggen te maffen.
# Zelden warm water om je te wassen En traditioneel ook geen douche of bad, maar gewoon een kraantje buiten.
# 2 keer per dag dezelfde maaltijd, elke dag.
# 50 uur per week geen stroom.
# De standaarbegroeting in Nepal is "Heb je al gegeten?", een beetje zoals "Hoe gaat ie?"
# Ze wiebelen wat met hun hoofd als ze OK bedoelen.
# Het geweldige "missed calls" systeem. Als je wilt laten weten dat je aan iemand denkt of iemand mist, laat je gewoon de telefoon een paar keer rinkelen.
# Ze raken met linkerhand hun rechterelleboog aan als ze op een respectvolle manier iets willen geven aan je.
# Niets aannemen, geven of in je mond stoppen met je linkerhand.
# Niet met je voeten in de richting van een afbeelding van de goden slapen. De voeten zijn het onreinste deel van het lichaam. Het is dus ook verboden over iemand te stappen, iets aan te raken met je voeten of je voetzool aan iemand tonen.
# Het hoofd daarentegen is het heiligste deel van het lichaam, dus is het verboden iemadn anders zijn hoofd aan te raken.
# Britney Spears, Mariah Carey, Shakira, ... ze zijn allemaal nog waanzinning populair in Nepal en het is cool om er een t-shirt van te dragen zelf al ben je dan een 16-jarige jongen.
# Minstens even populair: worstelaars als John Cena, Batista, The Undertaker...
# Werkelijk alles wat je koopt is fake. De films, de kleren, de gsm's, ...
# Ze begroeten mekaar door hun handen ter hoogte van hun gezicht te vouwen en 'Namaste' te zeggen.
# De sieraden die vrouwen dragen. Neusringen, oorringen, ... rode armbanden om te tonen dat je getrouwd bent...
# de traditionele tatoos waar veel vrouwen en mannen mee rond lopen .
# het gedoe als een vrouw haar maandstonden krijgt. Ze mag 4 dagen niet koken, niemand aanraken, ze moet apart slapen en eten, ...
# de traditionele topi's (hoedjes) die de mannen dragen.
# De geregelde huwelijken
# ...

Laatste dag Nepal..

2008-05-29T13:55:00.005+02:00

Heyhey,

Even om te laten weten dat ik niet al raftend ben omgekomen. Het was behoorlijk wild en spannend, het regensseizoen was begonnen dus veel water, maar mijn bootje is niet omgeslagen! We waren vertrokken met 3 boten en de andere 2 zijn es gecrasht, ik denk dat ongeveer de helft van de deelnemers is mogen gaan zwemmen haha. De vorige keren da ik hier ben gaan raften was het grade 3, maar nu dus grade 4 wat best spectaculair was. Ben wel gigantisch verbrand merde. Ook canyonging was echt leuk, moet ik Europa ook es proberen. 35 meter abseilen, een sprong van 7 meter, zo'n dingen.

Verder ben ik hier aan het afsluiten. Gisteren ben ik langs geweest bij veerle haar weeshuis om wat fotos te maken(Zo'n schattige kinders!). Straks ga ik langs bij mijn eigen weeshuis om afscheid te nemen en morgenmiddag nemen we de vlieger naar Thailand. Veerle vertrekt wel al na 5 weken, dus dan ga ik nog 3 weken alleen rondtrekken.

En jawel, Nepal is niet langer een monarchie,iedereen is er hier wel blij om denk ik. De koning is niet populair en hij is onder dubieuze omstandigheden aan de macht gekomen. Er is enorm veel volk op straat, ook heel veel politie om alles onder controle te houden. Donderdag waren er wel rellen tussen het volk en de oproerpolitie toen het volk probeerde de vlag van de de koning te vervangen door de landsvlag. Er zijn ook wel weer wat kleine bomaanslagen geweest in Kathmandu, maar voorlopig niet te ernstig.

Ander nieuws, Navina is terug bij haar mama. Navina is 1 van de 4 disabled kids en het meest hopeloze geval. Maar bon, nu is ze dus terug bij haar moeder, hopelijk lukt dat.

En yup, 6 maanden Nepal zit erop. Tis best vreemd hoor. De tijd is voorbij gevlogen, ik heb me geweldig geamuseerd en ik heb dingen gedaan waar ik trots op ben. Binnen een paar jaar wil ik heus nog wel es terug om mijn kindjes terug te zien! Een lange, melige conclusie over hoeveel ik wel niet ben veranderd gaat er niet inzitten, maar ik ben echt tevreden hoor. Als ik opnieuw kon beginnen, zou ik het direct doen. Om af te sluiten, in de volgende blog nog wat lijstjes, omdat lijstjes tof zijn. En wss nog een blog over het afscheid in het weeshuis vanuit Thailand. En dat was het dan.. Namaste Nepal! De Disneyfilm over mijn verblijf in Nepal komt eraan in 2010, Denzel Washington speelt de hoofdrol!

Fotokes!

2008-05-26T17:40:00.003+02:00

Even snelle update: volgende maandag vertrekt mijn vliegtuig naar Thailand en morgen ga ik 1 dag aften en dan 1 dag canyoning!

Nieuwe fotos te vinden alhier, hier en zelfs hier

Een voorsmaakje:

Oep a datte!

2008-05-20T14:56:00.006+02:00

Oioioi,

Even terug een update!

Ik heb maandag nog es goed nagedacht over mijn verdere reisplan, alles afgewogen, alles op een rijtje gezet. Ik ga, ik ga niet, ik ga.. ik ga niet? De beslissing is dat ik niet naar China/Mongolie/Rusland ga, maar naar Thailand/Cambodja en Laos voor 7 weken.

Door alles wat er de afgelopen maanden is gebeurd in China is het gewoon geen goed idee meer om er heen te gaan. De Chinese regering maakt het me belachelijk moeilijk om aan een visum te geraken, een regio die ik wil bezoeken is getroffen door een aardbeving en modderstromen. En ik kan slechts 30 dagen ginder blijven, wat belachelijk kort is voor zo een gigantisch land. Mijn China-reisplan is hopeloos ingewikkeld en als het ergens zou mislopen zou ik mijn financiele pijngrens nogal serieus overschrijden.

Ik vind het natuurlijk wel wat kut om een plan op te geven, maar dit is wel een goede beslissing denk ik. Tis ook een reden om zeker terug te keren naar Azie en het hele continent door te reizen. Maar hey, Thailand/Cambodja/Laos is zeker geen slecht B-plan! Luxe-problemen en hun luxe-oplossingen haha. Nu kan ik naar 3 andere mooie landen, ik heb goed gezelschap (Veerle van de trekking) en er zijn geen visumproblemen hoeraa. Ik zou ook een stuk vroeger terug zijn, begin augustus ergens. Dus dan kan ik nog op zoek naar een kot, interimwerk zoeken en festivals doen!

Verder nog te melden. De verhuis naar het nieuwe weeshuis hebben we 1 dag moeten uitgestellen wegens algemene staking in Kathmandu. Leden van de Maoisten hebben een zakenman ontvoerd, gemarteld en vermoord dus was er een grote protestactie tegen de Maoisten... en geen vervoer om de kindjes te verhuizen.

Maar hoeraa, donderdag is het gelukt! Ik heb de 4 kinderen, al hun gerief en de dingen die ik had gekocht verhuisd naar het nieuwe weeshuis. Narayan zag er niet zo gelukkig uit maar het zal mij worst wezen bij wije van spreke. Kamal kon achterop de moto zitten, zijn droom! Hij zat heel de tijd te lachen en gilletjes te slaken haha. Donderdag, vrijdag en zaterdag ben ik in het weeshuis gebleven en tis in orde hoor. De disabled kids waren blij om hun oude vriendjes terug te zien en ik was een beetje ontroerd toen Kamal les kreeg van de prive-lerares. Ik ben echt blij voor die jongen. Zondag gaan 3 van hen dan naar de prive-school, ook Kamal. We gaan es proberen of ie het kan want hij heeft mentale problemen maar wie weet. Hij zal wel de enige 14-jarige zijn in de kleuterklas. Ik heb nieuwe bedden gekocht voor hen, nieuwe kleren en een schooluniform. En vandaag omdat ik ongeveer afscheid neem heb ik ze nog wat knikkers en wrestling-cards gegeven. Volgende week zaterdag kom ik nog even terug voor de laatste keer, dan moet ik echt gedag zeggen.

Wel een beetje stom dat de kuisvrouw uiteindelijk niet mee is gekomen. Ik snap er niks van want zo zou ze haar kinderen terug kunnen zien, maar ze wou niet mee naar het nieuwe weeshuis. Tja, ze is groot genoeg dus ze moet het zelf maar weten. En Narayan gaat godzijdank geen nieuw weeshuis beginnen, maar gaat een soort kaarsenfabriekje beginnen. Mij best hoor.

Verder heb ik vrijdag belachelijk veel mensen geinterviewd. 4 prostituees, een ex-drugsverslaafde en 2 Maoistenleiders! Geweldige combinatie! Maar dus eh, de prostituees. Er zit wel degelijk een soort plan achter, ik doe dit niet zomaar. Ik en de nieuwe baas van het weeshuis willen een nieuw project beginnen, met de hulp van zijn andere sponsors enzo. Het plan is om de prostituees van straat te halen, in een tehuis te plaatsen en daar krijgen ze dan de mogelijkheid een stiel te leren. Kaarsjes maken, kleren verstellen, schoonheidsalon training, thankas (traditionele schilderijen) maken, enz.. Kortom ze een training geven zodat ze een alternatief hebben om geld te verdienen. Als ze hun studie willen afmaken of er een willen beginnen kunnen ze dat ook. En diezelfde soort training willen we ook aanbieden voor gehandicapten. Fijn plan en mijn nieuwe baas heeft behoorlijk veel sponsors dus het zal wel lukken. Er is nog een plan om geld te verzamelen voro het project, maar dat zal ik de volgende keer wel es uitleggen.

We hebben dus met 4 van het gepraat. Boeiend maar best wel wrede verhalen uiteraard. Een vrouw die toen ze 21 was door haar man in de steek werd gelaten en dan in haar eentje voor haar 2 kinderen moest zorgen.. Een vrouw die tot haar 31 jaar getrouwd was en een restaurant had, maar dan ging het restaurant failliet en haar man ervandoor.. Ook 2 meisjes van 18 en 21 die thuis zijn weg gelopen. Met dit nieuwe project zouden we hen een tweede kans kunnen geven.

De ex-drugsverslaafde was 5 jaar lang zwaar verslaafd en werkt nu voor een soort rehab-organisatie. Hij gaat praten met mensen, vertelt zijn verhaal en probeert anderen te motiveren ook te stoppen. Dat was het zowat in het kort, ik heb even geen zin om het allemaal uit te typen.

En dan de 2 Maoistenleiders hehe. Normaal gezien was het er maar eentje maar hij had gezelschap meegebracht. Samen waren ze verantwoordelijk voor 1 van de 75 districten in Nepal. De dokter was sinds het begin actief bij de Maoisten en was een schoolkameraadje van de leider. Hij heeft dus zijn hele levensverhaal uit de doeken gedaan en uitgelegd wat de belangrijkste doelstellingen waren in zijn districten. Het bevrijden van de semi-slaven, land afnemen van de feudale landheren en herverdelen onder de landbouwers, de levensstandaard van het proletariaat verbeteren. Gelijke rechten voor alle mensen ongeacht hun geloof, kaste of geslacht. Ehm, als ik het allemaal moet uit typen zit ik hier morgen nog.. Even in het kort dus. We hebben nog gebabbeld over wat communisme vooor hem betekent (vrijheid zei hij, wat ik altijd wat tegenstrijdig vind), over andere communistische regimes (Hij vond dat ze fouten hebben gemaakt. De baas van de YCL daarentegen vond Pol Pot wel "nen toffe"). Over vrijheid van meningsuiting en persvrijheid (een maximaal vrijheid, niet totaal. beetje zorgwekkend) Over het geweldadige imago en of geweld nodig voor de revolutie (Hij zei dat leden van zijn partij fouten hebben begaan en dat ze probeerden het geweld onder controle te krijgen. Anderzijds vond ie wel dat geweld soms nodig is voor de revolutie.) Hij heeft me ook uitleg gegeven over diverse geweldadige incidenten die de laatste maanden hebben plaats gevonden. Wat erg boeind was.

Over het algemeen was ie een stuk minder griezelig als de leider van de YCL. Zijn basis ideeen zijn best goed, de levensstandaard van delandbouwers verbeteren enzo. Vrijheid voor iedereen. Maar sl je dan wat dieper graaft..En de manier waarop het gebeurt is een andere zaak. Een maximum level voor de vrijheid van meningsuiting, de ontelbare geweldadige incidenten, .. Tis zorgwekkend als je dan denkt aan voorgangers als Pol Pot en zijn vriendjes. Anyway, hij beweerde dat de partij een aan de Nepalese situatie aangepaste versie van het communisme hanteert en dat ze een stuk progressiever zijn dan andere regimes. Toen ik vertelde over de socialistische partij in Belgie en iets vermelde over homos in Belgie (geen discriminatie en huwelijken enzo) was ie wel geschokt. Hij is Christen en in zijn ogen zijn homos onrein, een schande, schadelijk voor de maatschappij, verspreiden ze HIV enzo. Dus eh, daar waren we het behoorlijk over oneens. Vrijheid en gelijke rechten voor iedereen, of toch niet iedereen blijkbaar.

Verder nog te melden. Dinsdag ga ik canyoning doen, woensdag en donderdag raften! De vlieger naar Thailand vertrekt 2 of 3 juli, maandag moet ik nog even een ticket boeken. Volgende week zaterdag gaan we terug een lading prostituees interviewen en mogelijke wat dugdealers als het lukt. Als ik zo bedenk wat ik tijdens een standaardweek in Belgie uitvoer is dit toch wel een stuk boeiender haha.

Tot de volgende!

Oepdate!

2008-05-19T11:21:00.005+02:00

Hoihoi,

Mogelijk was ik de vorige keer ietwat onduidelijk over het weeshuis en wat er aan de hand is. Toen ik de vorige keer berichtte had ik een klacht ingediend bij RCDP (mijn organisatie in Nepal) en had ik met de baas van het nieuwe weeshuis (Dawa) gebabbeld. Hij wou de weeskinderen en de werkvrouw bij zich nemen enzo, maar de baas van het oude weeshuis (Narayan) wist nog niet dat ik de kinderen wou verhuizen. Het weeshuis was dus nog niet gesloten ofzo.

Nu zijn we een week verder. Ik heb nog een aantal keer gebabbeld met de baas van het nieuwe weeshuis, zodat ik zeker wist dat de disabled kids en de werkvrouw er goed terecht zouden komen. Aangezien de baas van het oude weeshuis geen Engels kan en ik te weinig Nepali spreek, was ik niet van plan in mijn eentje hem uit te leggen wat er allemaal aan de hand was en gewoon even te wachten tot de vergadering zodat iemand kon tolken voor me. Maar hey, toen ik deze zaterdag aankwam in het weeshuis bleek er een 4de kindje aangekomen te zijn.. Wat ik totaal niet had verwacht. Ik heb dan in mijn beste Nepali alles er uit gegooid en gezegd wat ik vond van hem en zijn weeshuis. Dat ik zijn weeshuis wou sluiten, dat de kindjes moeten verhuizen, ...
Vandaag hebben ik, Narayan en Dawa dan eindelijk samen vergaderd. Dawa heeft alles wat ik wou zeggen kunnen vertalen en na 1.5 uur babbelen zijn we overeen gekomen dat de kindjes en werkvrouw dus inderdaad verhuizen. Hoeraa!

En geloof me, dit is een hele verbetering voor die mannekes. In het oude weeshuis gingen ze niet naar school, ze kregen geen prive-les, ze kregen geen fysiotherapie, noppes... Geen boeken, geen speelgoed, .. Nu kunnen Anjana en het nieuwe kindje (Monisha) naar een prive-school, Kamal krijgt prive-les (hij is een beetje mentaal gehandicapt)en tja voor Navina kunnen we weinig doen. Er komt een professionele fysiotherapeut, wat vooral Kamal zo hard nodig heeft. De werkvrouw is terug herenigd met haar 3 eigen kinderen en nu krijgt ze 2000 roepies per maand ipv noppes. De baas van het oude weeshuis betaalde haar al 4 jaar niet, hij had haar juwelen en land verkocht om te gebruiken voor het weeshuis en ze had ook nog es betaald voor de meeste spullen in het weeshuis.

We waren van plan de baas van het oude weeshuis een nieuwe job te geven, om hem te overtuigen en om hem in het oog te kunnen houden, maar hij wil niet. Hij gaat dus een nieuw project beginnen ergens, wat me wel dwars zit maar tja... deze kinderen zijn tenminste al veilig. Morgen of overmorgen verhuizen de kindjes hoeraa!

Verder nog belachelijk veel ziekenhuizen bezocht. Woensdag met Kamal naar het disabled ziekenhuis voor een fenol-injectie. Hij heeft cp (dus even geen zuurstof gekregen bij de geboorte), is erg spastisch en dankzij die injectie zou hij minder spastisch zijn gedurende 5 maanden. Als ie intensieve fysiotherapie krijgt kan ie mss zelf wandelen! Een van de redenen waarom ik hem absoluut weg wou uit het oude weeshuis. Dus heb ik hem naar het ziekenhuis gedragen, maar aangezien hij slecht reageerde zijn we een stuk langer gebleven als ik had gedacht. Hij bleef steeds maar overgeven, dus uiteindelijk zijn we een nacht gebleven en nog een groot stuk van de volgende dag. Maar best grappig om wat tijd door te brengen in het ziekenhuis! Zowat iedereen die uit zijn bed kon op onze afdeling is langs geweest voor een babbeltje dus ik heb mijn beste Nepalees mogen bovenhalen. Ik heb de kinderafdeling wat geentertained, er waren een hoop internationale vrijwilligers om mee te babbelen... Bst leuk! Voor Kamal was het wel een stuk minder leuk ahem. Uiteindelijk zijn we ontslagen uit het ziekenhuis, maar op de terugweg heeft ie nog es 5 keer overgegeven. Ook de volgende dag bleef ie overgeven, dus opnieuw een ziekenhuis in... Ondertussen is ie in orde hoor, maar hij is toch 3 dagen flink ziek geweest. Ook met de kinderen van het andere ziekenhuis ben ik nog es langs geweest voor een check-up, niemand met scabies deze keer hoeraa.

Verder nog gedaan; samen met Dawa naar Thamel voor fotos en interviews met de straatkinderen. Boeiend! En ik heb nog fotos kunnen maken van een Tibetaanse protestactie. Eindelijk haha, er zijn er verdomme elke dag maar ik zie ze nooit. Volgende week kan ik nog een leider van de Maoisten interviewen, hij is verantwoordelijk voor 9 districten in Nepal en was er sinds de oprichtng van de partij bij. Louter toeval dag ik hem kan interviewen uiteraard, hij is de dokter die me heeft geholpen toen ik mijn laatste voedselvergiftiging had. Oh, en ik heb een traditionele Nepalese outfit besteld bij de kleermaker, zou best grappig moeten zijn hehe. Vast leuk voor wat fotokes en als souvenir. En ik heb een huwelijksaanzoek gekregen ahem.

Qua reisplannen, vandaag is de deadline voor mijn beslissing dus eh.. ik zal morgen ofzo wel laten weten hoe het zit. Blijkt wel dat ik in Mongolie geen Russisch visum kan krijgen dus dan moet ik dat in Hong Kong scoren... Ik zal er nog es allemaal goed over nadenken vandaag.

Doei!

Update!

2008-05-12T13:03:00.003+02:00

Heyhey!

Het is weeral eventjes geleden sinds de vorige update dus het wordt een nogal lang bericht ahem. Maar dus, nieuws vanuit Nepal! Voor de duidelijkheid, ik werkte in een weeshuis met 3 disabled kids en 10 weeskinderen maar de weeskinderen zijn recent verhuist naar een nieuw weeshuis. Dus ik pendel tussen de 2 projecten.

Over het weeshuis.. Er is best wel een heleboel gebeurt sinds het vorige bericht. De laatste 2 weken heb ik een heleboel ziekenhuisbezoeken gedaan met de kinderen. 2 keer naar een hospitaal voor gehandicapten, dat erg vervelend ver weg is. Het is 2.5 uur met de bus en te voet tot daar, en het valt niet mee om Kamal te moeten dragen. En hij heeft 2 keer overgegeven in de bus op de terugweg! Nepalezen worden blijkbaar erg snel wagenziek.. Maar het was wel fijn dat de disabled kids es buitenkwamen. Normaal gezien blijven ze altijd in het weeshuis maar nu zaten ze verbaasd naar buiten te staren in de bus. En toen we met Navina naar het hospitaal gingen ging haar moeder ook mee. Ik wist niet eens dat ze een moeder had, maar het was in ieder geval een ontroerend weerzien. Navina was zelf aan het lachen, iets wat ik haar nooit heb zien doen.. mooi hoor. Maar bon, de kindjes zijn onderzocht enzo. Voor Anjana zijn er nieuwe speciale schoentjes besteld (voor 350 roepies! Tis echt geen geld) Voor Kamal hebben ze me wat fysiotherapie aangeleerd, dus nu doen we samen 2-3 keer per dag stretching oefeningen. Hij heeft blijkbaar cp, wat betekent dat hij bij zijn geboorte een tijdje geen zuurstof heeft gekregen, wat grote gevolgen had voor zijn mentale en fysieke capaciteiten.

Met 11 kindjes uit het andere weeshuis ben ik ondertussen ook al een paar keer naar een ander ziekenhuis geweest voor de gratis medical check-up. Niets al te ernstig aan de hand, buiten dat Navindra scabies heeft. Wat nogal kut is, aangezien scabies erg besmettelijk is en ik dat kindje regelmatig een knuffel geef en hij constant aan mijn armen hang. Bon, even na laten of ik nu ook geen scabies heb...Vandaag ben ik terug langs geweest naar het ziekenhuis met 11 "stool samples" van de kinderen (wat ze niet leuk vonden natuurlijk haha), zaterdag ga ik terug met nog es 3 kinderen terug. Met een ander kindje moet ik naar nog een ander hospitaal voor een oogonderzoek. En woensdag terug naar het disabled ziekenhusi met Kamal! Veel ziekenhuizen!

Verder ben ik ook nog met de kindjes van het nieuwe weeshuis naar de cinema geweest, gigantisch leuk! Die klein mannen beginnen te roepen en te applaudiseren als de "hero" in beeld komt en tja, ik doe mee hehe.

Maar er zijn ook dingen die me dwars zitten over mijn gehandicapten-project. In het kort, het is gewoon geen goede plek voor de kinderen en het is de schuld van Narayan, de baas ginder. We noemen officieel "National Vocational Center For Training and Rehabilitation Of Disabled" (sic). Het nationale center, en we hebben 3 kinderen! En een centrum voor training en rehabiliation, er gebeurt net niks qua rehabilitatie! Wat een waanzin.. Sinds deze weeks doe ik fysiotherapie met de kinderen, maar binnen 1.5 week ben ik weg en dan gebeurt er terug niks... Ik heb zitten babbelen met de baas van het nieuwe weeshuis, dat trouwens veel beter is. Ik was nogal skeptisch in het begin, maar tis een hele verbetering voor de kinderen. Ze gaan nu naar een prive school, er wordt een stuk beter voor hen gezorgd, enz.. Via de baas van het nieuwe weeshuis ben ik te weten gekomen dat Narayan geld aftroggelt van de gezinnen waar ie kinderen van aanneemt, dat ie in de gevangenis heeft gezeten, ... Ik wil best wel geloven dat Narayan zijn best doet om voor de kinderen te zorgen, maar hij kan het niet. Hij heeft geen sponsors en hij kan niet met geld om. De werkvrouw heeft ie trouwens al in 4 jaar niet meer betaald.

Plus, zaterdag heb ik me nog behoorlijk kwaad gemaakt. Ik bewaar mijn geld en mijn paspoort in een tas onder de matras van mijn bed. Toen ik voor een paar uur weg was heeft ie er 2000 roepies uit genomen, omdat hij het dringend nodig had. Ik kon er niet bepaald mee lachen.. Hij zei dat het een emergency was en ik had ook wel binnen de 3 uur terug omdat ik me kwaad heb gemaakt, maar zoiets doe je gewoon niet. Als ie een paar uur had gewacht had ie mijn toestemming kunnen vragen voor geld te lenen. Vandaag heb ik de mensen van RCDP erbij gehaald en ik heb een klacht ingediend over alles wat ik net heb geschreven. Dat er niet goed wordt gezorgd voor de kinderen en dat Narayan als baas op geen kloten trekt. Na een babbel met de baas van het andere weeshuis vandaag ziet het ernaar uit dat we de 3 disabled kids en de werkvrouw gaan verhuizen naar ginder. Zodat ze terug hereningd zijn met de andere kinderen en dat er tenminste goed voor hen wordt gezorgd. "Le fin" voor Narayan's Disabled Center, alhoewel ik zeker weet dat ie gewoon opnieuw begint.

Qua fotojournalisme doe ik eigenlijk niet zo enorm veel de laatse weken. Ik heb het nogal druk met de weeshuizen en er zijn ook gewoon te weinig assignments.

En reisnieuws! Ingewikkeld ahum.. Laten we zeggen dat ik er veel over nadenk en om de paar dagen van gedachten verander. Nu weet ik hoe een vrouw zich voelt haha. Ik heb zelf er even over nagedacht om gewoon terug naar huis te keren. Maar geen zorgen, ik heb mijn testikels terug gevonden en ga nog een laatste poging ondernemen om mijn originele reisplan uit te voeren. Maar man man, makkelijk is het niet. China en Rusland zijn zowat de moeilijkste landen om een visum voor te krijgen en de Chinese regering is de laatse maand knettergek geworden. Een andere reden waarom ik wou afzien van mijn plan is dat ik met Veerle (die van de trekking) naar Thailand, Cambodja en Loas kan. 7 weken wat rondtrekken door mooie landen, goed gezelschap, visums aan de grens! Zo makkelijk...

Het huidige plan (en geloof me, dat kan veranderen..) is dat ik binnen 3 weken hier in Katmandu een visum voor Mongolie koop en dan naar Hong Kong vlieg. Dat is de enige plaats ter wereld waar het nog mogelijk is om een Chinees visum te krijgen zonder al dat gedoe met vliegtickets en hotelreservaties. Mits je een reisagentschap betaalt natuurlijk. Dus ik ga er proberen een double-entry 60 days visum te scoren. Als dat niet lukt, dan hoor je me wel vloeken tot in Antwerpen en dan vlieg ik naar Thailand waar ik dan 7 weken met Veerle rondtrek. Ik ga ervan uit dat het me wel lukt. Mensen die ik Kathmandu heb leren kennen zijn 1 week geleden naar Hong Kong gevlogen en ze zijn China binnen geraakt. Okay, dus stel dat ik China binnen geraak dan blijk ik daar 30 dagen en ga ik vervolgens voor 30 dagen naar Mongolie. Wat schitterend zou zijn aangezien ik dan het grootste festival van het jaar ginder kan meemaken! Zodra ik in Mongolie aankom ga ik proberen een Russisch visum te scoren. Hier in Kathmandu kreeg ik een "Njet" als antwoord. De Russische regering zijn ook geen lieverdjes, ze willen treintickets + hotelereservaties + een toeristvoucher zien. Allemaal originele bewijzen natuurlijk en hier in Nepal is dat onmogelijk te regelen. Dus in Mongolie ga ik proberen dat allemaal te fixen en zo een Russisch visum te ontvangen. Lukt dat dan trek ik voor 3 weken door Rusland, vervolgens via Estland naar Zweden en dan terug naar Belgie. Lukt dat niet dan hoor je me opnieuw vloeken tot in Antwerpen en dan keer ik terug naar China dankzij mij double-entry visum. Na nog es 3 weken China zou ik dan de vlieger nemen van Beijing naar Brussel.

Ingewikkeld? En om even aan te tonen hoe leuk de Chinese regering is, ze hebben de Trans Siberian Express tussen Beijing en Ulaan Baatar voor 3 maanden afgeschaft. Mijn trein! En er zijn geruchten dat ze alle landgrenzen gaan afsluiten tijdens de Olympische Spelen... zodat ik dus de vlieger naar Mongolie zou moeten pakken... Wie weet wat ze nog gaan bedenken, tis om zot van te worden.. Anyway, als er de komende 2weken niets onverwacht gebeurt dan koop ik een ticket naar Hong Kong en waag ik mijn kans. Bedenkt de Chinese regering nog iets leuks, dan blaas ik het hele plan af en ga ik gewoon naar Thailand met Veerle. Wish me luck...

In other news, voor ik vertrek uit Nepal ga ik nog enkele dagen raften en canyoning met Veerle! Wat geweldig zou moeten zijn aangezien het regenseizoen is begonnen en de rivieren wat wilder worden. Het regent best wel veel de laatste tijd, doet me een beetje aan Belgie denken hehe. Oh, en ik nog een voedselvergifting opgelopen! De werkvrouw van het weeshuis had een ijsje voor me gekocht en ik was te vertederd om nee te zeggen. Dus later die dag heb ik 4 keer overgegeven en lag ik rillend in foetushouding op de vloer tot ze de dokter erbij hebben gehaald. Zeg nee tegen ijsjes in Nepal. En mijn 6 maanden Nepal zijn bijna afgelopen, best vreemd...

Tot de volgende!

PS: ik denk dat ik een nieuwe studie heb gevonden! Aan de Brusselse universiteit geven ze nog wel "Moleculaire Biology" dus ik heb een email gestuurd voor meer informatie. Hopelijk kan ik daar beginnen in September!

2008-04-26T13:38:00.007+02:00

Hiephoi!

Grappig nieuws, stom nieuws, slecht nieuws! Ik zal even zoeken naar goed nieuws om het uit te balanceren.

Grappig nieuws! Ik ben naar de boekenwinkel geweest voor de gratis kinderboeken af te halen! Een hele doos vol! Ik was er echt blij mee man. Maar toen ik de doos opende bleek dat ze ginder nogal vreemde kinderboeken hadden uitgekozen.. Enkele voorbeelden van de titels:

Sizzle (one of the sexiest romans you will read this year)
Inside the world of Industrial Espionage
Frontiers of High Energy Physics
A Course In Scientific Chinese
Le Nil
An Unauthorised Biography of Andrew Lloyd Webber
The Complete Encyclopedia on "Doctor Who" (A-D)
Electional Astrology
Astrology in Predicting Weather and Earthquakes (2 keer trouwens)

Wauw... En toen ik terug in de winkel stapte om te vragen of het de juiste doos was zeiden ze "Yes..." Bon, de kinderen leren momenteel vanalles bij over Andrew Lloyd Webber.

Stom nieuws! Na enkele verwarrende dagen in het weeshuis zijn 10 van de 13 kinderen verhuist naar een ander weeshuis.. Er is een nieuwe sponsor met veel geld, ze kunnen allemaal naar een dure prive-school, geweldig allemaal. Maar ik blijf dus wel achter met den baas, de didi en 3 gehandicapte kindjes. Wat lichtelijk saai is gedurende een hele dag, plus ik mis de rest van kinderen nogal. En er is niemand meer die deftig engels kan spreken.. Maar bon, ik denk dat ik 2-3 dagen per week bij de andere kinderen ga langsgaan (net een echtscheiding), 2-3 dagen bij de gehandicapte kindjes en de rest in Kathmandu om fotokes te maken. Ik heb nu voor het eerst wat opdrachtjes gekregen voor fotojournalisme, best leuk hehe.

Enne, de gratis check-up die ik had geregeld voor de kinderen.. Vanmorgen gingen we normaal gezien langs met de gehandicapte kindjes maar den baas van het weeshuis heeft het 10 minuten voor we vertrokken afegezegd. De zak! Ik zit er dan verdomme moeite in te steken en dan vind meneer dat we beter naar een groter ziekenhuis gaan nu er toch een donor is met veel geld.

Nog vreemd nieuws, beetje tragisch. In mijn vorige weeshuis was er een leerkracht, Santosh, waar ik goed mee overeen kwam. Maar sinds deze week heeft ie het weeshuis verlaten om te gaan werken in Quatar als electricien. Wat waarschijnlijk een van de vreselijke slavenjobs is waar ze je paspoort afpakken voor enkele jaren. Man man, ik hoop dat het niet zo erg is als ik het mij voorstel.

Dat was nog niet eens het slechte nieuws. Ik zit dik in de problemen qua een visum voor China. Een "njet" in de ambassade in Kathmandu, enkel een visum voor 3 weken via de Chinese ambassade in Brussel (als ik een retourticket + hotelreservatie kan voorleggen!), .. Ziet er niet goed uit dus. Ik heb geprobeerd te smeken, te dreigen, ik heb zelf even geprobeerd een ambtenaar om te kopen via een reisbureau, allemaal noppes. Dankzij de situatie in Tibet is het belachelijk moeilijk om een Chinees visum te krijgen, en al helemaal voor iemand die probeert rond te reizen door Azie. Dus enige hoop: Hong Kong. Mogelijk kan je daar een visum van een maand krijgen. 2 Duitsers en een Israelier die ik heb leren kennen in de Chinese ambassade gaan dat proberen, dus als het hen lukt kan ik ook proberen.

Of anders kan ik ook gewoon terugkeren naar Belgie natuurlijk. Maar eerlijk gezegd zou ik het enorm kut vinden om mijn reisplannen als gevolg van de Chinese regering te moeten opgeven. Nog een optie is gewoon een nieuw reisplan bedenken naar landen niet zo fucking moeilijk doen over visums.

Even rustig nadenken dus, ik heb nog 4 weken voor ik uit Nepal vertrek..

Oh, en de master na master die ik volgend jaar wou doen blijkt sinds enkele maanden te zijn afgeschaft. Dus als er iemand een toffe studierichting weet van 1 jaar over moleculaire genetica, laat maar weten.

Dus yup, een losing streak. Dikke problemen voor een chinees visum, 80 % van mijn kinderen zijn er vandoor en de manama die ik wou studeren is afgeschaft.

En eh goed nieuws... Ik ben niet meer verdwaald en ik heb mijn trui zelf terug gevonden!

Oh, en nieuwe fotos hier , hier en hier

Weeshuis in Chautara

2008-04-18T13:16:00.013+02:00

Heyhey!

Alles goed hier in Nepal! Ik ben nu al ongeveer 3 dagen in mijn nieuwe weeshuis en het is geweldig! Ok, er is weinig geld en geen materiaal, maar de kindjes zijn schatten. Toen ik aankwam was er geen speelgoed, geen boeken, geen posters tegen de muren, noppes. Maar geleidelijk aan koop ik dingen om het weeshuis wat op te vullen. Voorlopig heb ik 2 boeken gekocht, dinsdag kan ik normaal gezien gratis boeken afhalen bij een boekenwinkel in Thamel. Voorlopig lees ik dan maar Dostojevsky en Oscar Wilde voor aan de kinderen hehe. Engels kunnen ze niet, dus het maakt niet echt uit zolang ze mijn stem maar horen me dunkt.

Zoals ik al eerder zei, er zijn 13 kinderen in het weeshuis. Bhimsen, Yubraj, Shanti, Yugesh, Yubina, Anjana, Kamal, Navina, Navindra, Surindra, Saraj, Acham en Dhinsen (maar die laatste zit momenteel in Kathmandu om een of andere vage reden). Jawel, ik ken alle namen! Aangezien de groep nu een stuk kleiner is, heb ik mijn uiterste best gedaan om alle namen te leren. Tis ook gewoon fijner met zo een kleine groep, je kunt meer contact leggen met de kinderen. Omdat ze binnenkort gaan verhuizen gaan ze momenteel niet naar school en de gehandicapte kindjes gaan nooit naar school. 3 van hen zijn dus gehandicapt; Anjana, Kamal en Navina. Anjana is fysiek gehandicapt maar erg slim, wat een beetje tragisch is omdat ze nu geen kansen krijgt. Mijn favoriete kind van de hoop. Kamal is zowel fysisch als geestelijk gehandicapt,echt een schatteke hehe. Hij heeft nogal veel littekens op zijn hoofd omdat hij altijd valt, zeggen ze. Navina is redelijk hopeloos. Haar standaard gemoedstoestand is pure doodsangst. Zodra je een onverwachte beweging maakt of als ze lawaai hoort, begint ze te huilen. Het enige dat ik voor haar kan doen is dhaal-baat binnenlepelen en haar gezicht en handen schoonmaken. Ze kan niet praten of lachen.

Het weeshuis bestaat nu al 7 jaar, maar ik ben de eerste vrijwilliger die er arriveert. Maar tis er erg fijn hoor. Ze noemen me constand "Sir Ram" hehe, Buiten de kinderen is er de baas, Narayan. Vriendelijke kerel, werkelijk, meestal vertrouw ik de bazen in weeshuizen niet zo. Hji is zelf ook een beetje fysiek gehandicapt. Verder is er nog Kumari, de huismoeder/kokkin/schoonmaakster van dienst. Ze is behoorlijk dol op me!. Ze wast mijn kleren, begint wild te gebaren als ik probeer mijn eigen bord schoon te maken, .. Echt een moederkloek. Ik vermoed wel een complot om me op te eten binnen enkele weken, ze probeert me in ieder geval vet te mesten. Haar zoon, Yubray, spreekt wat Engels, verder niemand.

Wat kan ik nog melden over het nieuwe weeshuis... Er is een waterval op een klein uurje wandelen, dus we zijn al 2 keer met een deel van de kinderen naar daar gewandeld. Echt fijn om net buiten Katmandu al door de jungle te kunnen kruipen geleid door 12-jarigen en dan uiteindelijk bij een schitterende waterval uit te komen, en dan ginder wat in het water spelen. Super!

Nog grappige dingen: eerst lag in bed met mijn voeten gericht naar een afbeelding van een Hindoeistsche god, maar ik moest me omdraaien omdat dat heiligschennis was. Een "douche" nemen ginder is wel erg apart. Ik sta dus gewoon in mijn boxershort aan de waterton met 10 kleine kinderen rond me, verbaasd over hoe bleek ik wel niet ben. Elke oechtend doen we octhendgymnastiek! Wat dus betekent dat ik wat grappige oefeningen bedenk en dat ze me nadoen gedurende een half uurtje. Mijn favoriete moment van de dag! En de kinderen vinden het geweldig. En om even aan te tonen dat ik nog niet zo veel ben veranderd. De eerste keer dat ik van Kathmandu moest terugkeren naar het weeshuis ben ik onderweg 3 keer verdwaald en ik heb er 2 uur over gedaan in plaats van 30 minuten! En ik ben mijn trui kwijt gespeeld die dag! Zo ken ik mezelf terug.

Sinds gisteren ben ik even terug gekomen naar Kathmandu voor wat fotojournalisme. Ik heb een interview gehad met de voorzitter van YCL (Young Communist League) voor ongeveer 2 uur. Erg boeiend! Beetje discussieren over de politieke toestand, over communistische regimes in het verleden en wat ik ervan vind, ... Ik heb wat vragen gesteld over het gebruik van geweld, over de vrijheid van meningsuiting, .. Meestal ontkenden ze he gebruik van geweld, of zeiden dat dit negatieve propaganda of leugens betrof. En dat het gebruik van geweld in sommige gevallen nodig was en deel van de revolutie... Uiteindelijk vroegen ze nog of ik geen lid wou worden van YCL en een "representative" wou worden, maar ik heb toch maar bedankt. Ik ben van plan het allemaal uit te schrijven en wie weet, als ik het goed genoeg vind zal ik het wel es op deze blog zetten of probereren te publiceren. Voorlopig doe ik deze interviews gewoon uit nieuwsgierigheid, om meer te weten te komen over Nepal.

Ik heb ook terug een straatkerel in Thamel geinterviewd, erg boeiend! Blijkbaar zijn er 200 trekking agencies in Thamel en zijn agency heeft 3 straatkerels in dienst. Wat mogelijk betekent dat er 600 mensen rond lopen die me een trekking proberen aan te smeren. Dat verklaart wel waarom toeristen hier constant lastig gevallen worden. Hij heeft me ook verteld over de tacktieken die ze gebruiken om klanten te zoeken en aan te spreken.

Maandag ga ik naar de Chinese ambassade in Kathmandu om toch nog proberen mijn visum te krijgen. Vandaag heb ik nog es geinformeerd bij mijn travel agency en mogelijk lukt het nu wel, de regels veranderen blijkbaar om de 5 fucking minuten hoeraa. Wish me luck!

Tot zover de update, tot de volgende!

Fotokes van het weeshuis : hier

Nieuwe projecten!

2008-04-15T11:37:00.002+02:00

Liefste internetdagboek

Ik ben beter hoor! Ik ben vandaag nog es terug geweest in het ziekenhuis voor een check-up en gezond verklaard! Ze hebben me nog wat extra medicijnen mee gegeven en ik ben erin geslaagd een gratis medical check-up te regelen voor de kindjes van mijn nieuwe weeshuis. De rolstoelen die ik onder mijn trui had verstopt heb ik wel aan de receptie terug moeten afgven, verdorie!

Ik ben dus gisteren begonnen in een nieuw weeshuis! Tis wel een stuk anders als toen in Rampur ahum. Daar was het echt wel een 5-sterren weeshuis. Nu zit ik bij 13 kindjes waarvan er 3 gehandicapt zijn. Behoorlijk zwaar gehandicapt eigenlijk. 2 lachen constant, nummer 3 huilt constant en ze zitten alle 3 in een rolstoel. Bon, een tuinstoel op wielen, letterlijk. Gisteren kwam ik de kleinste tegen in de gang, halfnaakt, toen ie zich over de vloer richting wc aan het slepen was. Dan weet je toch wel even niet wat te doen hoor. Het is er nogal piepklein, geen voorzieningen, noppes eigenlijk. Vannacht heb ik de kamer gedeeld met de kinderen, vanaf morgen heb ik mijn eigen kamer denk ik. Geen gastgezin dus, ik blijf in het proecjt zelve. Een douche heb ik niet deze keer, wassen aan de waterton! En het weeshuis ligt buiten Kathmandu dus ik moet een half uur op de bus tot Thamel en een klein uur tot kantipur Publications.

Maar hey, de kinders zijn natuurlijk superlief en er zijn uitdagingen genoeg. Naast een gratis medical check-up heb ik ook gratis kinderboeken kunnen regelen in een boekenwinkel in Thamel. Alle bon, ik mag ze volgende week toch komen afhalen. Ook volgende week ga ik nog langs bij de Rotary Club om te zien of ik niks gratis kan losprutsen hoeraa. Verdere plannen, een rolstoelramp laten ineen zetten, wat educatieve posters voor tegen de muur te plakken, op het einde mijn fotos laten afdrukken voor tegen de muur, wat speelgoed, ... Ik hoop dat ik toch een ster kan toevoegen aan dit weeshuis tegen dat ik vertrek binnen 6 weken. Ook best wel weer grappige situaties hehe. Kinderen die verwonderd naar wc-papier staren en me vragen wat het is, het "bureau" van de "chairman" dat tegelijkertijd mijn slaapkamer is, ...

Maar bon, ik werk dus semi halftijds in het weeshuis. De rest van de tijd kan ik werken als fotojournalist. Tis wel erg laidback haha. Ik mag komen wanneer ik wil, als ze een assignment hebben kan ik dat doen, de rest van de tijd moet ik mijn plan maar trekken. Maar bon, mij best hoor. Ik zal wel zelfstandig fotos maken. En nu kan ik ze tenminste uploaden bij hen zodat ze hopelijk gepubliceerd worden. Dus ik schat dat ik 3-4 dagen per week in het weeshuis werk en de rest als fotojournalist. En een een vrije dag per week mss.

Verder ben ik me volop aan he voor bereiden voor de verdere reis, maar af en toe toch obstakels ahum. Bijvoorbeeld, sinds vandaag blijkt dat de Chinese ambassade in Kathmandu geen visums meer uitdeelt in Nepal! En dan om de schitterende reden dat we te dicht tegen Tibet liggen en er dus veel Tibetaanse vluchtelingen in Nepal zijn. KUT. Behoorlijk gigantisch obstakel eigenlijk... Maar bon, ik laat me niet ontmoedigen, Ik ga er even een weekje over nadenken, maar ik heb al nagevraagd hoeveel een ticket naar Bangkok in Thailand kost. Daar kan ik dan een weekje blijven terwijl ik een Chinees visum regel, en dan de vlieger op naar een of andere Chinese stad. En ik kan het zo regelen dat als blijkt dat ik ook daar geen visum krijg, ik nog vlug terug kan naar Nepal voor mijn vlucht naar Belgie te halen. Want die kan ik dus niet afzeggen spijtig genoeg.

Veel te veel te doen op te weinig tijd. 6 weken gaat echt zo om zijn.

Tot de volgende!

Een nadere inspectie van Nepalese ziekenhuizen

2008-04-13T09:49:00.006+02:00

Heyhey!

Merde, ik heb gisteren nacht doorgebracht met een infuus in mijn pootje! Aangezien ik de voorbije 4 maanden nogal vaak ziek was (laat het begin van de vorige zin een hint zijn haha), had ik gisteren besloten toch maar es naar het ziekenhuis te gaan. Dus een bloedonderzoek en ze vonden dat ik maar een nachtje moest blijven zodat ze me antiobiotica en zout/sucrose-oplossingen konden toedienen. En ik heb relatief weinig witte bloedcellen blijkbaar, maar nog binnen de normale range. Maar bon, ik voel me al een stuk beter en ik heb een heleboel medicamenten gekregen. Dinsdag nog even terug voor een check-up en dan ben ik vanaf veronderstel ik. Nepalese ziekenhuizen vallen best mee, de elektriciteit valt net als in de rest van het land ook wel uit, maar verder was het owkee.

Qua projecten zit het allemaal wel snor denk ik. Dinsdag kan ik langs bij Kantipur Publications voor mijn eerste werkdag. En in de loop van volgende week kan ik ook in mijn gehandicaptenproject beginnen, waar ik ook in de buurt verblijf vanaf dan.
Verder moet ik nog even langs bij het Belgische ereconsulaat om me te registreren en bij de Chinese ambassade voor een visum aan te vragen.

Meer fotokes van de verkiezingen, Kathmandu en het ziekenhuis alhier.

Tot de volgende!

De verkiezingen enzo

2008-04-10T16:59:00.003+02:00

Heyhey!

Eerst ende vooral, ik leef nog hoor. Niet opgeblazen, niet ontvoerd, niet neergestoken of beschoten. Het was vandaag verbazingwekkend rustig in Kathmandu. Ik heb enkele uren met mijn camera door de straten gedwaald, tis nogal surrealistisch vandaag. Geen verkeer, geen getoeter, 90 % van de winkels dicht, wel nog straatverkopers met fluiten en fucking tijgerbalsem. Het anders zo drukke Thamel was bijna verlaten. Veel politie en soldaten. Kinderen die op straat rollerskaten, badmingtonnen en fietsen. Terwijl je op elke andere dag direct van je sokken wordt gereden op die straten.

Maar zover ik weet geen onlusten, betogingen of explosies. Ik heb er in ieder geval niks van gemerkt. De afgelopen weken waren er wel degelijk betogingen en explosies hier in de stad. De afgelopen dagen zijn er ook wel doden gevallen in Nepal, maar vooral in het onrustige Zuiden. Ik denk dat er gisteren 7 doden waren in het land.

Verder heb ik gisteren voor het eerst in 4 maanden op mijn eentje in een restaurant gezeten. Tikje vreemd. Eergisteren heb ik gedag gezegd tegen mijn familie voor 5 maanden. De Portugesen waar ik zo goed mee overeen kwam zijn allemaal vertrokken deze week. Een andere vriendin zit in India voor een maand. Zowat iedereen die me dierbaar is hier is ervandoor. Nu ja, niet iedereen hoor. Maar bon, het restaurant dus, met een boekje erbij viel het best mee en ik heb kunnen oefenen met van die eetstokjes. En het eten was brilliant! Rep u naar een Koreaans restaurant in de buurt en bestel "Grilled pork"!! Hmmm... En wie weet komen ze dan ook aan je tafel alles klaarmaken en alles op je slablaadje leggen. Met zelf de instructie "Eat now !" Die gaan me daar nog vaker zien langskomen hehe!

De komende week zou ik een heleboel moeten doen, nog dingen regelen voor mijn projecten zodat ze hopelijk helemaal in orde komen. Maar tja, met die verkiezingen weet je maar nooit. Binnen een tijdje zou ik dan bezig moeten zijn met mijn projecten en in een gastgezin zitten, dus bezigheid genoeg.

Merci trouwens voor alle mails! Uwer kaartjes komen er binnen enkele maanden aan.

Yours truly,
Bert

Foto's!

2008-04-07T15:18:00.002+02:00

Heyhey!

Ik heb er wat op gevonden om sneller foto's te kunnen uploaden!

Dus hier en hier vind je foto's van India (70!). En hier 60 foto's van de rondreis met mijn familie!

Enjoy!

Nieuwe plannen!

2008-04-07T11:25:00.009+02:00

Heyhey!

Even een update van mijn huidige plannen! Momenteel ben ik al 4 maanden hier in Nepal, nog steeds niet verongelukt, nog niks te waardevols kwijt gespeeld. Ik blijf nog tot eind mei hier, nog 7 weekjes ongeveer. Normaal gezien kan ik vanaf 15 april bij Kantipur Publication werken als intern trainee voor 6 weken. De allerlaatste bevestiging moet ik deze week nog krijgen, maar 90 % kans laten we zeggen. Er werken al wel veel fotografen momenteel dus enorm veel werk ga ik blijkbaar niet hebben. Ik ga vandaag overleggen met mijn vrijwilligersorganisatie of ik nog een project kan doen met gehandicapten hier in Kathmandu. En ook es horen wanneer ik naar mijn gastfamilie kan. Maar het plan is dus om fotojournalisme en werken met gehandicapten te combineren, kwestie van me wat bezig te houden.

Maar bon, het andere nieuwe plan! Ik ging na 6 maanden Nepal huiswaarts keren, maar ik heb besloten toch maar wat langer weg te blijven. Dus in plaats van de vlieger terug te nemen naar Belgie ga ik eerst naar China. Wat ik er ga doe weet ik nog niet precies, tis nogal een groot land, maar ongeveer 6 weken rondtrekken richting Beijing. Onderweg te doen en te bezoeken: Terracota leger in Xi'an, pandas knuffelen, Yhangzhou, de grote muur, de verboden stad, .... Man, man, er is zoveel te doen in China. Vanuit Beijing dan de Trans Mongolische trein op, in Mongolie een week of 3 blijven. Zou enorm mooi moeten zijn. Dan de Trans Siberische trein op door Rusland, langs Irkutsk (zoals op de kaart van Risk!), Omsk, Yekaterineburg, Moskow en St Petersburg. Ongeveer 3 weekjes Rusland denk ik. Dan met de trein richting Estland, boot naar Zweden en de eerste de beste Ryan Air vlucht terug naar huis! Begin September zou ik dan terug fritten zitten eten in Kalmthout. Voor mijn verjaardag en voor de start van mijn nieuwe schooljaar.

Ik ben er al een tijdje over aan het nadenken geweest, deze week heb ik het dan uitgelegd aan mijn familie. Ik heb de nodige tijd en er zit nog geld in mijn spaarvarken, dus gaan we der voor! Er zal vast nog wel wat veranderen aan mijn reisplan, maar de grote lijnen staan vast. 3 extra maanden door China, Mongolie en Rusland en dan begin september terug!

Eigenlijk wou ik nog naar Tibet voor 2 weekjes maar dat zal niet door kunnen gaan door al dat gedoe ginder. Oh well. Enne, iedereen die zich geroepen voelt om mij te vergezellen is uiteraard welkom. Ahum. Ik besef ook wel dat een vliegticket nogal prijzig is, maar wie weet is er iemand van mijn vrienden toch zot genoeg haha. En anders, met Ryan Air raak je goedkoop in Zweden ahem :)

Dus tot zover mijn plan, wish me luck!
Oh, en een wereldkaartje om het wat grafisch voor te stellen.

PS: Mocht er iemand brieven, postkaarten, voedsel- en of overlevingspakketten willen sturen, stuur maar met vermelding van mijn naam richting:

NVCYE-Program Nepal, Kalanki-14, Tashindole Marga,
Kathmandu, Nepal.
Post Box No. 8957

Tot en met eind mei kan ik ze daar nog ophalen, nadien wordt het wat moeilijker.

PPS: Als ge een kaartje wilt ontvangen, moet ge uw adres maar es doormailen. Mocht ik het nog niet hebben natuurlijk.

Rondreis met de familie!

2008-04-06T13:03:00.006+02:00

Heyhey!

De 2 weekjes met mijn familie zitten er alweer bijna op. Man, man, ... wat gaat het snel vooruit. Even een soort samenvatting!

Na een ontroerende hereniging aan de luchthaven (gullie ziet zo bleek, ge ziet zo bruin, ge lijkt op Tom Hanks uit Cast Away, ...) zijn we 4 daagjes in Kathmandu gebleven. Beetje rondhangen in Thamel en Durbur Square, mountain flight langs Mt. Everest (allright!), de grote tempels bezoeken, souvenirs aankopen, ...Zo een dingen allemaal. Ik denk dat ze Kathmandu wel aangenaam vonden, vorig jaar zijn we met zijn allen naar Sri Lanka geweest dus ze zijn wel gewend aan de drukte van een Aziatische grootstad. En Thamel is eigenlijk fantastisch als je niet te veel aantrekt van de straatverkopers. Je kan er fantastisch eten voor een kwart van de prijs in Belgie, winkels boordevol prullen voor een spotprijs, altijd wel wat te zien en wat te doen hoor.

Next stop Pokhara, waar we 2 daagjes zijn gebleven. Beetje raften op de rivier met Sam en ons vader (en ik ben er verdorie uitgevallen, merde!), wat klimmen naar de World Peace Pagoda en es met het bootje over Fewa Lake peddelen. Nadien richting Lumbini, de geboorteplaats van Boedha. Wegens een lokale busstaking zijn we er een dag langer gebleven als gepland maar tis er wel fijn. Samen met een Engels meisje van op onze bus hebben we er wat rondgewandeld en rondgefietst (tot plezier van ons vader hehe).

Dan, hoeraa hoeraa, terug naar het weeshuis voor 2 daagjes. Ik was in ieder geval erg blij ze allemaal terug te kunnen zien en andersom ook wel denk ik. Er vlogen er toch al een paar rond mijn nek bij aankomst. Het was erg leuk om samen met mijn familie terug wat te kunnen spelen met de kinderen en wat les te geven. De 2de dag hebben we een gigantisch pannenkoekenfestijn gehouden hoeraa! 2.5 uur staan bakken, good times.

De laatste stop voor Kathmandu was Chitwan National Park waar we terug 3 dagen zijn gebleven. Ik ben erin geslaagd ons moeder op een oifant te krijgen!. Het programma was eigenlijk hetzelfde als wat ik al es had gedaan. Rondrijden op een olifant, een bad nemen met een olifant, jungle walk, jeep safari, ... z'n dingen. We zijn nog weg gespoeld door een monsoen bui haha. Net toen ze ons kwamen halen met de jeep begon het onnoemelijk hard te regenen. Maar het was zo een open jeep dus qua beschermign tegen de regen viel dat wat tegen. En dan viel die ook nog in panne na 1 minuut merde! Dus wij in de gietende regen staan duwen tegen die jeep en dan uiteindelijk maar naar het hotel gewandeld. Iedereen compleet doorweekt, maar ik voelde me eigenlijk wel terug in Belgie voor een moment.

En nu dus terug Kathmandu. Gisteren hebben we in Veerle haar weeshuis spaghetti gegeten met de kinderen. Vandaag en morgen nog een beetje rondlummelen en dan keren mijn ouders en Sam terug naar Belgie. Terug afscheid nemen dus.

Meer nieuws ende foto's later!

PS: ik heb nieuwe foto's van India upgeload! Rep u richting deze link

Driewerf India!!!

2008-03-27T13:26:00.004+01:00

Oioioi!

De 2 weekjes India waren enorm snel voorbij. Te kort, helaas! Maar hey, het was in ieder geval boeiend. Man, man, India is een beest. Erg lelijk, erg mooi, fascinerend...

Sinds het vorige bericht ben ik erin geslaagd de Taj Mahal te zien! On-ge-lofe-lijk!! Ik had hoge verwachtingen en die zijn zeker ingelost. Mooiste gebouw dat ik ooit heb gezien, stuk beter dan Manneke Pis als nationaal monument. Na de Taj Mahal zijn we nog naar Fatephur Skikrid geweest, een soort verlaten stad buiten Agra met een groot paleis ende moskee. Is nice!

's Avonds de nachttrein richting Allahabad waar ik de vergissing heb gemaakt wat te eten op de trein. Yikes! 2 dagen ziek geweest bweh. Maar we hebben we grappig volk leren kennen. Er zat een soort guru in onze cabine, die ons een plaats in zijn huis aanbood enzo. Nu ik het zo schrijf klinkt het wel ietwat vreemd, maar het was allemaal dik in orde hoor. Hij heeft ons een kamer in zijn huis geven, we konden er eten, douchten, zijn internet gebruiken, naar huis bellen, .. Zijn chauffeur heeft ons rondgereden in Allahabad en hij heeft, uiteraard, onze toekomst voorspeld door onze handen te lezen. Zit wel snor blijkbaar. Ik ga 2 keer trouwen en ik krijg 2 kinderen. Hij zei nog dat ik sterke handen had hehe en dat ik een self-made man ben. Hij heeft ook wel gezegd dat ik veel met mijn handen werk , dus hij zal wel niet alles correct voorspellen ahum. We hebben wat geld achtergelaten voor zijn chauffeur maar verder was het allemaal gratis hoeraa. Allahabad zelve was ook best geweldig. Er is een plek waar de Ganges 2 andere rivieren ontmoet, erg heilig blijkbaar. Dus zijn er tienduizend Indiers die met een bootje de exacte plek proberen te bereiken. Ongelofelijk om langs de over te wandelen!! Al die mensen die zich staan te wassen, mediteren, zich kaalscheren, ... Ik was zelf lichtelijk geschokt ahum. Al die bedelaars, misvormde mensen, sadhus, .. Een beetje teveel voor Corneel. Maar echt wel heel erg fascinerd, blij dat ik er geweest ben.

Na afscheid te nemen hebben we dan de bus richting Varenasi genomen. Den 21ste was het Holi-festival, maar die dag was best nog wel rustig. Beetje rondgewandeld langs de ghats aan de Ganges. Dat zijn dus terrassen en trapjes naar de rivier toe waar mensen zich wassen, mediteren, rondhangen, ... Er zijn ook 'burning ghats' waar ze de lijken openbaar cremeren. Beetje luguber. 's Avonds hebben we ook een boottochtje gedaan langs de rivier, levend opgevreten door muggen! De volgende dag was het dan colourfestival, complete waanzin haha! Helemaal ingekleurd door de Indiers, ik heb nog altijd rode verf in mijn haar!! Iedereen op straat was wel straalbezopen, of ze hadden bhang lassi gedronken (een soort marihuana-milkshake haha). Het was nogal gevaarlijk buiten voor vrouwen, aangezien de venten nogal gefrustreerd doen en elke vrouw die ze tegenkomen in de tieten proberen te knijpen. Dus Cristina is 5 minuten buiten het hotel geweest en Rita helemaal niet ahum. Ik was vooral blij dat ik me niet geschoren had ahum.

Vervolgens 26 uur lang op de trein, jeep en bus en ik was terug in Kathmandu! Voelde een beetje aan als thuiskomen hehe. Het vervelende aan India is dat je geen moment rust hebt, iedereen valt je lastig en wilt wat hebben of verkopen. Maar super veel te zien en te doen! En ik kon er geweldig veel eten voor amper 2 euro, dus ikke tevreden.

In other randon news, ik heb ondertussen terug verenigd met mijn familie voor de komende 2 weken maar daar zal ik wel es een andere blog over maken volgende week. Enne, de bungeesprong heb ik niet kunnen doen omdat de 2 Portugese meisjes te ziek waren en Erik te blut. Dus de volgende keer dan maar. Verder nog even proficiat aan onze nieuwe regering! Of is ie al gevallen ondertussen? En ik ben de '100 dagen van huis'-grens gepasseerd zonder ongelukken, applausje voor mezelve!

Fotokes:

De rest staat hier . Er moeten nog foto's bijkomen, maar eerst moet ik een computer vinden met een DVD-lezer. En jawel, meestal ben ik niet zo voor internet-socializing maar ik moet toegeven dat Facebook best handig. Dus u moge me toevoegen, mocht dat al niet gebeurd zijn.

Tot de volgende!

India!!

2008-03-17T18:16:00.002+01:00

Hey hey hey!

Hier zijn we terug! Sinds het vorige bericht ben ik erin geslaagd een busongeluk te hebben en enkele uren door de woestijn te hobbelen op een kameel. Good times!

Dus eh, na Pushkar, geweldig trouwens, zijn we met de nachtbus richting Jaisalmer gereden. Maar om 3 uur 's nachts besloot de chauffeur de onzachte confrontate met een rondpunt aan te gaan. Nou, 1-0 voor het rondpunt. Geen zorgen, niemand gewond. We moesten gewoon buiten wat wachten op een nieuwe bus, en dan in slaap proberen te vallen op een stoeltje in de overvolle bus. Jawel, huilende baby's. Wederom heerlijke nacht.

Jaisalmer is een soort gigantisch zandkasteel in de woestijn van Rajastan. Erg mooi hoor. De hoteleigenaars zijn wel niet allemaal zo vriendelijk ahum. In het eerste hotel zijn we zelf buitengesmeten ondat we een kamelensafari hadden geboekt bij een concurrent. Eikel.

De kamelensafari zelf was te grappig. Beetje rondhobbelen door de woestijn, eten onder de bomen, slapen in de duinen onder de sterren. Beter als een 5-sterren hotel haha. En ik vind nog steeds overal zand, hardnekkig hoor. En over kamelen, ze kwijlen ongelofelijk, stinken een beetje, en maken erg vreemde geluiden. Maar schattig.

Next stop was Jaipur, niet zo een toffe stad maar er waren wel mooie dingen te zien. Amber fort en het windpaleis enzo. Nu zitten we in Agra, bij de Taj Mahal! Vandaag heb ik ze al van ver kunnen bewonderen. Morgen gaan we bij zonsopgang haar echt bezoeken. Ik kijk er naar uit!

Tot zover, to de volgende.
Bert

India!

2008-03-12T13:05:00.002+01:00

Heyhey!

Een bericht vanuit India! Ik ben hier momenteel 4 dagen en tis behoorlijk fantastisch. Zoveel indrukken, zoveel dingen te zien en te doen. Zoveel dingen die ongebruikelijk zijn als je uit Belgie komt. Ik zie niet elke dag koeien, zwijnen, olifanten en kamelen door de straten van Kalmthout slenteren haha.

In ieder geval, ik ben eerst en vooral samen met de Portugese meisjes veilig geland in New Delhi. Valt best mee ginder. Iedereen had we gewaarschuwd dat het een kutstad was. Een vuile, luidruchtige stad waar ik zo snel mogelijk moest wegkomen. Maar ik was niet echt geshockeerd om eerlijk te zijn. Boeiende stad hoor. Het enige dat ik degoutant vond was dat ze fake Tourist Information Centres hebben. Met een erg gelijkende naam en uithangbord, en vlakbij de echte Tourist Information Center. Gelukkig hebben we er geen geld uitgegeven, wat een klojos. Het beroemde rode fort zag er erg mooi uit, maar was helaas gesloten wegens maandag. De grootste moskee van India was, eh, groot.

Na 1.5 dag hebben we dan de nachtbus naar Pushkar genomen. Beetje een beestenbus en er lag een zatlap in het gangpad naast mijn bed. Lag heel de nacht te kreunen en te roepen naast mijn hoofd. En mijn cabine had geen deur dus hij was zijn voeten constant aan het binnensteken, me wakker makend. Wat in een paar stampen en kleurrijk taalgebruik leidde. Heerlijke nacht.

Pushkar is wel ongelofelijk moet ik zeggen. Carlos, de Hollander van de trektocht, is hier een maand blijven plakken en ik kan me wel voorstellen waarom. Geweldige mooi, relaxte sfeer, grappige toeristen. Hier heb je van die situaties dat de toesristen zich kleden als Indiers en de Indiers kleden zich als Westerlingen. Ik heb ook voor de leut een yogales gevolgd en me zo een grappige superzised broek aangeschafd. Nice!

Tot zover mijner bericht. Next stop voor deze India-reis; Jaisalmer! Foto's volgen vanuit Kathmandu, maar ik heb al enkele goeikes.

Doei!

De trekking..Foto's van de natuur enzo

2008-03-08T08:03:00.006+01:00

Holly bij zonsopgang bij Poon Hill

Zonsopgang bij Poon Hill. Ongelofelijk mooi!

Een van de geweldige posters onderweg. Zoek de fout!

Zonsopgang bij Tatapani

Vrouw met mandje onderweg

Macchupuchhre of de Fishtail Mountain bij zonsopgang

Sokken, blowin' in the wind

Mirte onder een gigantische rots, op weg naar MBC

Carlos en Holly in een lawine. Duck and cover!

Erik bij een brug onderweg naar MBC

Mirte en ikke aangekomem bij Annapurna Base Camp, 4130 meter! Woohoo!!

Ikke bij ABC

Ikke bij MBC, Annapurna South op de achtergrond

Wederom ikke bij ABC, met de glaciervalley op de achtergrond

De gigantische sneeuwman van Holly en Carlos bij ABC

Uitzicht op een bergdorpje

Trappen! Tienduizenden trappen!

Bij de Hotsprings! Wat ongelofelijk deugd deed na een week rondtrekken hehe

Lokale hangbrug

Uitzicht vanaf Landruk

NOg es uitzicht vanuit Landruk

Geweldige toffe hangbrug

Een tijger! Verslaafd aan koffie me dunkt

De trekking...foto's van de groep

2008-03-08T07:35:00.008+01:00

De groepsfoto van de eerste dag! Vlnr: Mirte, Veerle, mezelve, Holly, Erik en Carlos

Carlos! Met zijn geweldige Andre Hazes t-shirt en de standaard pint in de hand

Mirte

Soms viel er als eens iemand. Niemand heeft zich echt bezeerd gelukkig

Veerle bij een van de geweldige borden onderweg. Er staat 'You will feel worm here' haha

Een gids is echt niet nodig hehe

Holly, Erik en mezelve op Annapurna Basce Camp

Carlos, Veerle en mezelve bij Landruk. Met Annapurna South op de achtergrond

Groepsfoto van de laatste dag! Ondertussen waren er 2 toffe Zweden bij gekomen. Vlnr: Kalle, Carlos, Holly, mezelve, Veerle, Mirte, Joanna en Erik

Ikke en Veerle tijdens het afscheidsfeestje in Pokhara. Stomme smoelen trekken in Club Amsterdam!

Holly en mezelve in Club Paradiso

Veerle en de buitenwipper in Club Paradiso

Mini-verslagje trekking en eerste lading foto's

2008-03-07T12:58:00.009+01:00

Heyhey!

We leven nog! 11 dagen rondtrekken in de Anapurna, zonder guide of porters. Geweldig! Tis allemaal nogal moeilijk samen te vatten maar ik zal het aan de hand van de foto's proberen uit te leggen. Alhoewel het onmogelijk is juist weer te geven hoe prachtig de natuur was. Het ongelofelijke was dat de omgeving elke dag compleet veranderde. Van rondpuffen in de jungle, naar een sneeuwlandschap, naar een bamboowoud, naar lichtelijk bevriezen in Annapurna Basecamp... Om 4 uur opstaan om Poon Hill te beklimmen, het uitzicht op de bergen in Annapurna en Machapuchhre Basecamp, de heetwaterbronnen, .. Fantastisch allemaal.

We zijn amper verdwaald, mijn knie heeft het netjes volgehouden en buiten 1 sok ben ik niet eens iets kwijt gespeeld. En je eigen rugzak dragen lukt best, het voelde echt goed om op eigen houtje naar 4130 meter te klimmen.

Maar bon, foto's dus! Eerst een hele boel van de plaatselijke jeugd. Het was fascinerend om zoveel verschillende etnische groepen tegen te komen tijdens 11 dagen.

2008-02-23T13:46:00.003+01:00

De muur van het weeshuis, voor..

.. En na het werk!

De kikker van Holly

De kraai van Eric

Een god van Santosh

Mijn eigen meesterwerk haha

Ikke en Suraj

De grootvader!

Mohan, noemt me altijd sexy darling hehe

Het weeshuis met Rita op de voorgrond

Willekeurige foto's!

2008-02-23T13:05:00.005+01:00

Jawel, een hagedis.

Voor de 2de keer op de olifant. Ik ben de witte stip! Inzoomen helpt.

Olifantjes voederen

Rhino's in Chitwan National Park

Een voorbeeld van de geweldige mensen die ik ontmoet. De kerel rechts van me heet Jean Beliveau en hij is al 8 jaar aan het rondwandelen! Zijn doel is heel de wereld rondstappen voor de vrede en hij moet nog 4 jaar wandelen. Hij heeft al 36 paar schoenen versleten, Nepal is zijn 51ste land en in het begin liep ie zelf! Hij heeft eerst 2000 kilometer gelopen, elke dag een marathon als het ware. Zijn vrouw komt hem elk jaar 3 weken vergezellen. Oh, en zijn website is www.wwwalk.org Ongelofelijke kerel.

Veerle uit Belgie, met haar nieuwe echtgenoot! Beetje moelijk leesbaar maar er staat 'Just Married' op het bordje

Een beetje willekeurig maar ik vond het wel mooi

Laatste daagjes Thamel voor de trekking

2008-02-22T16:52:00.006+01:00

Hiephoi!

Owkee, eerst fotografie nieuws. Ik heb gebabbeld met de fotograaf en ik ben sinds deze week freelance fotograaf voor 2 agencies. Vanaf april kan ik beginnen als intern trainee in het grootste publishing agency in nepal. Nice! Ik heb echt chance hehe. Anyway, de details moeten we nog wat uitwerken maar tis al een mooi begin.

India zit ook snor, ik heb mijn visum veroverd! In de Indische ambassade krijg je geen visum, je moet het veroveren. Maar ik moet zeggen dat ik me ondanks de chaos en de anarchie enorm heb geamuseerd ginder. Beetje babbelen met de mensen, iedereen is ronduit boeiend. Zoveel mensen die al een jaar of zelf enkele jaren aan het reizen zijn. 2 avonden deze week ben ik iets gaan eten met mensen die ik had ontmoet op de ambassade. De andere aavonden ben ik iets gaan eten met de andere vrijwilligers. oh, en iemand anders van de ambassade gaat mee op trektocht. Dus dan zijn we met 7.

Vanaf maandag begint de trekking! De bustickets zijn in orde, we arriveren zondag in Pokhara. Zou uberfantastisch moeten zijn als ik de fotos van anderen zo bekijk. Oh, en mijn camera is terug in orde dus hou je maar klaar voor de volgende fotos hehe.

Verder is het hier best fijn in Thamel. Ze hebben hier een boel geweldige restaurants waardoor ik nog es iets anders als dhaal-baat heb kunnen eten. En tis best grappig om hier rond te wandelen. Op de gemiddelde dag krijg ik 10 keer hash aangeboden door de street pushers, 1 keer coke en een 3tal meisjes. Veder een beetje van travelagency tot travelagency hoppen op zoek naar de beste prijzen. Ik heb er een echt goeie gevonden ondertussen. Sympathieke kerel, goeie discounts. Ik denk dat ik alles ga regelen bij hem. Ik ben ook op zoek gegaan naar een nieuwe lens voor mijn camera. Er is een straat in Katmandu waar je de ene fotowinkel naast de andere vindt, een stuk of dertig. Dus ik heb me een uur lang geamuseerd met alle winkels af te gaan om te zien waar ik de beste discount kon krijgen. Uiteindelijk is de prijs gedaald van 20.000 naar 15.000 roepies. Maar bon, ik zal nog wel zien of ik hem uiteindelijk koop.

En ik was nog een vergeten een soort conclusie te geven na mijn tijd in het weeshuis. Als ik zo rondkijk in andere weeshuizen hier en de verhalen hoor van de andere vrijwillgers, besef ik hoe veel geluk ik had met mijn weeshuis. Echt een van de beste in Nepal denk ik. De kinderen hadden niks tekort, kregen voldoende eten, een goede opleiding enzo. De baas was niet corrupt, de kinderen werden niet mishandeld. Van andere vrijwilligers hoor ik verhalen over weeshuizen war de kinderen bijna geen eten hebben, waar ze geslagen worden. Of de vrijwilliger koopt spullen voor de kindjes, maar zodra ie weg is worden die spullen afgepakt en doorverkocht door de baas. Nope, ik had het een stuk beter. Oh, en ik ben echt dol op kinderen. Het zijn zo een schatten hehe. Eigen kinderen ga ik later met veel plezier vertroetelen. Eventuele kandidaten die hierbij willen helpen, mogen een gele briefkaart sturen naar keverzwijn@gmail.com. ;)

Tot en met 7 maart ga ik niet bereikbaar zijn per telefoon of mail, nadien laat ik zeker nog wel iets weten.

DHAAARRR

2008-02-19T06:33:00.004+01:00

Hiephoi!

Alles goed ginder in ons Belgenland? Met mij gaat alles prima hoor. Momenteel zit ik in Thamel, de toeristenwijk van Kathmandu. Dus snel internet hoeraa!

Zaterdag was mijn laatste dag weeshuis! Een beetje spijtig natuurlijk, maar bon, aan alles komt een einde. Ik heb de kindjes wat afscheidscadeautjes gegeven; noodverlichting (aangezien er 50 uur per week geen power is) en de fotoboeken die ik meehad over Belgie. En ik heb dan op mijn beurt bloemekes, tekeningen en een certificaat gekregen. En een super-sized thika hehe. Gap was aan het huilen toen ik wegging, maar ik denk dat ie gewoon weer es was gevallen ofzo.

Zaterdag hebben we dan een soort afscheids-bbq gehouden in het hotel bij Chitwan National Park. Dus ons groepje van 8 vrijwilligers (een Duits meisje is naar huis gevlogen omdat haar grootmoeder ziek is), nog 7 andere vrijwilligers en een handjevol zatte Nepalezen. En ik heb het georganiseerd! Best wel grappig eigenlijk. Ik heb zelf de prijs van de bbq van 450 rs naar 200 kunnen verlagen na 3 telefoontjes. Ook de trekking probeer ik te organiseren voor de groep die met me meegaat (momenteel ikke, Eric de portugees, Mirte , een Engels meisje, Veerle uit Belgie en een Hollander). De twee Portugese meisjes zijn met RCDP gaan trekken, maar ik ga nadien met hen naar India. Maar tis dus zonder trekkingorganisatie, gids of porters. En de reglementen veranderen nogal vaak. Ik ben nu constant bezig met rondhoppen in Ktm om alles uit te vissen over formulieren en documenten. Onze hoteleigenaar heeft nog even fijntjes geprobeerd ons een gids aan te smeren door doodleuk te liegen. Hij zei dat er een nieuwe regel was waardoor je een TIMS-formulier moest hebben, wat je niet kan krijgen zonder gids. Maar hij kon uiteraard wel een goedkope trekking voor ons regelen... Ik heb het gaan navragen bij het Tourist Information Center en je kan het TIMS-formulier gratis en zonder gids krijgen. Toffe kerel die hotelbaas.

De India-reis komt ook in orde denk ik, ik ben maandag naar de Indische ambassade gegaan. Mild madness haha. Totale chaos ende anarchie maar het is gelukt! Ik was er om 07.20 en ik was nr. 4 in de rij. De eerste in de rij was er al van 3 uur 's nachts haha. Bon, normaal gezien moesten we een nummerke trekken, maar dat was afgeschaft die dag. Dus eerst een uur gewacht, dan naar binnen, nog es een half uur wachten en toen gingen plots de loketten open. Nu ja, het loket. Het resulteerde in ieder geval in chaos, plots stond er 50 man voor me, de soldaten werden nogal aggresief, de formulieren die ik moest invullen waren niet eens aanwezig! Maar hey, ik had zitten babbelen met de mensen rond me toen ik nog in de rij stond en we zijn erin geslaagd ons plaatsje terug te veroveren. En een formulier te vinden! Dus via wat geluk stond ik terug als 4de in de rij. En ik heb een Australier opzij geduwd. Nadien moest ik nog een half uur wachten om te betalen omdat de bediende aan het ontbijten was. Na 3 uur stond ik terug buiten! Donderdag nog es terug voor de grande finale, maar ik ga samen met 2 toffe Amerikanen dus ik heb in ieder geval gezelschap.

De reis van mijn ouders zal ook wel gaan lukken. Ik ben bezig met alle shops af te gaan om te zien waar ik het goedkoopst een mountain-flight naar Mt. Everest kan regelen. Verder moet ik niks regelen, we zoeken wel hotels enzo ter plekke.

Oh, en morgen heb ik een afspraak met een van de belangrijkste fotografen in Nepal haha. Hij is de baas van de belangrijkste onafhankelijke Publication-company in Nepal. Hopelijk kan ie me helpen voor een nieuw project. En als dat niet lukt kan ik nog langsgaan bij een andere media-organisatie. Leve mijn Nepalese contacten!

Kort samengevat, de komende 7 weken worden complete waanzin, eerst alles regelen in Ktm en een paar dagen werken in een ander weeshuis, dan 11 dagen trekken in de Anapurna (en mijn camera zou vandaag gerepareerd moeten zijn), dan een bungee-sprong (ik heb er een nachtmerrie over gehad vannacht!), dan 13 dagen India (Holi-festival in Varenasi, de Taj!), dan 14 dagen met mijn ouders door Nepal cruisen, en vlak nadien beginnen met mijn nieuw project (fotojournalisme of gehandicapten, RCDP is bezig met een gehandicaptenproject te zoeken).

Verder nog te melden: de boeken en films zijn waanzinning goedkoop in Thamel dus ik moet me serieus inhouden om niet alles te kopen. 25 films voor 2 euro! Steven, maak dat je hier bent! Erg fake uiteraard, ik denk dat je hier niet eens een echte dvd kan vinden. Oh, en ik ben met Valentijn naar de cinema geweest! Samen met Eric en een Engels meisje! Geweldige ervaring hehe. De film noemde DHAAARRRR of zoiets, een 3 uur lange actiefilm. Ongelofelijk, meer sound-effects dan dialoog, onvoorstelbaar slechte special effects, .. De acteurs, het verhaal, .. Ik heb 3 uur lang zitten lachen hehe. Alles was gewoon fout aan die film. Het publiek was ook wel tof, spuwen in de gangen, roepen naar het scherm als ze het oneens waren, .. En 2 minuten voor het einde ging het licht aan en begon iedereen door te gaan. Huh? Ik heb ook al de volgende film gevonden die ik wil zien, de poster was alvast fantastisch. Er stak een mes in de titel en een van de letters was een kalasjnikov, veelbelovend dus. Steven jongeman, ik denk dat ik je verjaardagscadeau al heb gevonden. :)

En om af te sluiten. Er zijn rellen in het zuiden van het land, 150 gewonden en een dode. Het heeft allemaal te maken met het tekort aan brandstof. Ook in Kathmandu merk je het wel. Enorme files aan de tankstations, taxi-chauffeurs die meer geld willen, bussen die niet meer rijden waardoor de overige bussen enorm vol zitten, ... En stakingen, gisteren was er eentje in Kalanki waardoor ik uit mijn bus moest stappen. Een van de tankwagens stond op straat met een ingeslagen voorruit, nogal veel mensen en soldaten errond. Maar hey, nog geen reden tot zorgen hoor.

Tot zover mijn bericht. Alles dus goed hier. Ik amuseer me met mijn internationale compadres en ik begin erg goed te wodren in Engels. Zelf mijn gedachten zijn nu in het Engels, wat eigenlijk wel vreemd is.

Groenten!
Bert

Laatste week weeshuis Rampur

2008-02-12T06:36:00.000+01:00

Liefste internetdagboek,

Jawel, nog maar 4 daagjes en mijn werk in het weeshuis hier is gedaan. Een beetje spijtig natuurlijk, maar het volgende project zal vast ook wel leuk zijn. Deze week gaan we proberen wat afscheidscadeautjes te kopen voor de kinderen. Wss noodverlichting en potloden, aangezien ze dat nodig hebben hier.

Maar we weren ook nog ondertussen ahum. Afgelopen week hebben we de keuken en de eetzaal verder opgeruimd en geschilderd. En toen ik de vorige keer zat te klagen over kakkerlakken...dat was nog maar het begin. Deze keer hebben we geprobeerd de kasten te verplaatsen, de hele achterkant was overdekt met kakkerlakken. Een stuk of 50! Dus na veel gegil en op en neer gespring van iedereen heb ik de spuitbus insecticide mogen bovenhalen. Het leek een beetje op een scene uit Indiana Jones 2. Bij elke stap die ik zette hoorde ik vanalles onder mijn schoenzolen kraken, ik moest constant spinnen en gigantische kakkerlakken ontwijken... Nogal walgeljk. Een halfuurtje later moesten we dan de dode, halfdode en nog springlevende beesten in een emmer scheppen. Het was allemaal behoorlijk vies in het begin maar na 5 minuten went het heus. Anyway, de keuken zou nu relatief proper moeten zijn en ze is helemaal geschilderd.

Oh, en er zijn weer wat nieuwe mensen aangekomen. 1 Hollandse vrouw met 11weeskinderen van een ander RCDP-weeshuis. Ze waren hier op bezoek wegens de '3 Year Anniversary' van ons weeshuis. En dan nog 2 Engelse meisjes die hier voor 3 weken blijven. Dus we zijn momenteel met ongeveer 10 vrijwilligers, echt geweldige bende.
Deze zaterdag is er een soort afscheids-bbq hoeraa. Zondag ga ik samen met Eric de Portugees naar Kathmandu. Om mijn visum voor India te regelen, mijn fototoestel op te halen, wat andere vrijwilligers bezoeken en te babbelen met fotografen voor een nieuw project. Dat zou ik op 3 of 4 dagen moeten kunnen regelen. Nadien ga ik voor een dag of 3 naar het weeshuis in Lamataar om ze ginder te helpen. Dan naar Pokhara voor de trekking. Na de trekking naar Kathmandu voor de bungeesprong. Dan naar India met de 2 Portugese meisjes voor 11 dagen. En dan komt mijn familie voor 2 weken voor een rondreis in Nepal. Drukke tijden dus haha.

Verder nog bedankt voor de postkaartjes, emails en reacties! Tis fijn om wat uit Belgie te horen hehe.

Tot de volgende!

Fotokes van de kinderen!

2008-02-10T11:47:00.000+01:00

Pratap

Suraksha of 'Bob'. We noemen ze Bob omdat ze altijd een jasje van Bob The Builder aanheeft. Geweldig kind!

Parbat of 'Gap', de jongen met de gebroken arm. 'Gap' ondat ie geen voortanden heeft. De meeste volunteers vinden hem niet zo leuk omdat ie nogal raar doet, maar ik mag hem wel.

Sapana, wat droom betekent in Nepali. De dochter van mijn hostvader en echt een heel mooi kind. Ik ben een beetje trots op deze foto.

Paban

We Lobe Nepal Bery Much!

2008-02-06T09:21:00.000+01:00

Heyheyhey!

Tis weer een daje of 10 geleden sinds mijn laatste post dus er valt weer te veel te melden. Ik zit hier nog steeds in Rampur in het weeshuis, alles gaat geweldig. De muur is bijna af, het tuintje ervoor is helemaal klaar. Sinds gisteren zijn we ook begonnen met de keuken te schilderen. Ik heb echt belachelijk veel kakkerlakken ontdekt toen we de keuken opruimden, wat een zwijnenstal hier! De gemiddelde gezondheidsinspecteur zou stijl achterover vallen. Maar bon, het is hier Belgie niet uiteraard.

En yup, nog maar enkele weekjes en het is hier afgelopen. Het volgende project wordt iets met fotojournalisme of werken met gehandicapten. Binnen een week of 2 ga ik naar Kathmandu om te babbelen met enkele fotografen (beroemde mannen in Nepal blijkbaar hoeraa), ik hoop echt dat ik voor een van de newspapers hier kan werken! Dat zou in ieder geval wel zalig zijn, we zien wel. Oh, dan moet mijn camera wel terug in orde zijn. Hij is sinds begin deze week in Kathmandu voor reparatie. Ik kon niet meer focussen als ik inzoomde, de automatic focus werkte helemaal niet meer, eigenlijk waren alle foto's van dingen verder dan 1 meter ietwat onscherp. Ondertussen ben ik wel close-ups beginnen oefenen, ik heb echt een geweldige foto gemaakt van een van de weeskinderen. De volgende keer zal ik het wel es uploaden, ik ben echt trots haha. Als ik hier weg ga binnenkort ga ik toch een traantje wegpinken denk ik. Ik ben echt dol op mijn kroost hier. Er zijn zoveel leuke dingen die ik zou kunnen vertellen over hen. Alleen al de manier waarop ze de "v" of "f" niet kunnen uitspreken, ze zeggen "b". Dus bootball, bolunteer, bery much.. Galgje spelen met hen is een uitdaging.

Verder nog te melden, de vorige keer in Kathmandu ben ik op bezoek geweest bij de familie van Raj, mijn taalleerkracht in Belgie. Ik ben er uiteindelijk 2 dagen gebleven eb het was echt fijn. Lieve familie en tof om de sfeer van een authentiek Nepalees dorpje te kunnen ervaren. Dit weekend ben ik ook met de Portugezen naar Chitwan National Park gegaan, de 2de keer voor me. Good times hehe, we zijn er ook een bende andere vrijwilligers van RCDP tegen gekomen. Baden met een olifant, jeep-safari, neushoorn spotten, bqq-en, ghost-stories rond het kampvuur, de "raps" van de Engelse volunteer , .. echt fijn. Op maandag zijn we ook terug gaan raften, Eric de Portugees is uit het bootje gevallen! En net geen 2de keer omdat ik hem nog kon tegenhouden. Oh, en we hebben een watergevecht gehouden met een bende Chinezen in een andere raft. "This one is for my Nikon!" haha. En nadien languit slapend op het dak van een bus terug naar het weeshuis hum. Langs kronkelende wegen en de rivier en de stijle rotswanden..echt een adembenemend landschap.

Over de trekking enzo. We gaan rond de 28ste vertrekken voor een dag of 10 in de Anapurna. Met 6 mensen, 3 Portugezen en 3 Belgen. En zonder gids of porter. Als we nadien aankomen in Kathmandu gaan we bungee-jumpen, 160 m, de hoogste in Azie, ik doe nu al in mijn broek. Das ongeveer 158 meter hoger als mijn vorige record ahum.
Nadien gaan we proberen voor een dag of 10 naar India te trekken, maar das nog niet zeker. We zijn het nog volop aan het uitdokteren en we moeten uitzoeken of het lukt qua visum, tijd en geld. En nadien komt mijn familie op bezoek voor 14 dagen. Ehm, ik werk hier heus, maar nu ik hier ben moet ik gewoon mijn kans grijpen om enkele dingente bezoeken.

Om af te sluiten, ik denk niet dat ik luizen heb! Ik heb es gecontroleerd en niets gevonden, plus mijn hoofd jeukt niet meer. Hoeraa! En nee, ik was niet gedrogeerd op die ene foto waar ik een plank vasthield. Ik ben gewoon geboren met ietwat toegeknepen oogjes. Bon, als ik zou willen zou het belachelijk makkelijk zijn om cannabis te vinden. We hebben vandaag ontdekt dat er cannabisplanten groeien vlak tegenover het weeshuis! Sterker nog, het groeit langs alle wegen van ons dorpje haha. Mijn vrienden zijn nu wss al op zoek naar een goedkoop vliegtuigticket richting Nepal. Eric de Portugees is in ieder geval al beginnen sprokkelen, je had zijn gezicht moeten zien toen ie ontdekte dat het gewoon langs de weg groeit. Hilarische toestanden.

That's all for now, tot de volgende!
Yours truly,

Bert

Foto's Van Chitwan National Park

2008-01-25T08:56:00.000+01:00

Een olifant! Geweldige beesten

Een ontsnappende baby-olifant!

Een olifant! Ik denk dat deze me in mijn kruis heeft gemept. De stiekemerd

Neushoorns in Chitwan National Park

De olifant beklimmen om een bad te nemen. Ik ben nogal redelijk bleek, je sais.

Bovenop een vrachtwagen op weg naar Chitwan National Park

In de kano terwijl olifanten de rivier oversteken

Gereed om te gaan raften hoeraa

Nog meer foto's! Het weeshuis en Lumbini

2008-01-25T07:33:00.000+01:00

Bean, mijn huisvader. Toffe kerel en geweldige kok

Ikzelve, Dheepak en zijn zoon. De andere vrijwillgers en ik hadden Dheepak ontmoet in een thuk-thuk en hij had me uitgenodigd om thee te komen drinken bij hem. Wat ik dus heb gedaan. Best leuk om mijn Nepalees te oefenen want hij spreekt bijna geen Engels.

De kinderen in de keuken. Totale chaos hehe

Sonja de Zwitserse en Phrabat ("Gap") met zijn gebroken arm

Lumbini, de geboorteplaats van Boedha

De exacte geboorteplaats!

Mirte, mezelve, Nara en een vriend van hem in Lumbini

Reflecties enzo

En mijn favoriet boek! Een koekje voor diegene die de titel ontcijfert!

Foto's van de muur! (Deel 2)

2008-01-24T16:50:00.000+01:00

Een olifant! Niet slecht voor een 12-jarige he

Kinderarbeid, maar voor een goed doel.

2 Portugezen, Christina en Rita, bij de "Welcome wall". Momenteel staat er welkom in 6 talen. Met dan wat ruimte over voor toekomstige vrijwilligers uit verre landen.

Santosh met zijn bergdorpje

De handjes! Hierna is het wel misgelopen want de kinderen begonnen rond te lopen met hun hande vol verf.

Foto's van de muur! (Deel 1)

2008-01-24T16:22:00.001+01:00

De muur voordat we begonnen met schilderen, inclusief ouide tekeningen.

De kruiwagen!

De ietwat wittere muur met links de school en rechts het weeshuis.

Santosh de leerkracht en de kindjes rondom de verpotten.

Ikzelve met, jawel, een stuk hout.

Lumbini, de muur, nieuwe vrijwilligers, Manakamana, Kathmandu, ...

2008-01-24T15:26:00.000+01:00

Heyheyhey,

Wederom een bericht van uw lokale bouwvakker. Er valt weer vanalles te melden!

Ten eerste, het bezoekje aan Lumbini, de geboorteplaats van Boedha.

Ik ben eerst samen met Mirte naar Butwal gereisd om Narayan Silwal te ontmoeten. Hij is de broer van Raj, onze Nepali leerkracht in Belgie. Echt geweldige toffe kerel. Lumbini was best wel aangenaam, erg rustgevend enzo. Ik heb de steen gezien die de exacte geboorteplaats van Boedha aangeeft. Verder zijn er ook een heleboel tempels em kloosters die ze de laatste jaren hebben gebouwd. Normaal gezien ging ik de volgende dag al terug naar het weeshuis maar het bezoek is een beetje uitegelopen. Narayan had wat extra vrijaf genomen en dus zijn we nog met de bus naar een ander bergdorpje gegaan. Op het dak van de bus wederom, nogal koud mar geweldig uitzicht! Daar een nachtje gebleven en dan de volgende dag wat rond gewandeld. Het dorp noemt Tansen en de Maoisten hebben er in 2006 een paleis opgeblazen, ook de kogelgaten zijn nu nog zichtbaar. Wat een uistapje van 1 dag moest zijn is uitgelopen tot 3 dagen, maar het was erg aangenaam door het gezelschap van Narayan. Hij is trouwens de districtbaas van een andere vrijwilligersorganisatie en heeft dus nogal veel contacten. Hij gaat me proberen te helpen bij het regelen van mijn trekking, rafting, op zoek naar een nieuw project na het weeshuis, .. Hij wil zelf een paar weken vrijaf nemen om mij en mijn familie rond te leiden. Excellent!

Verder, de muur. Schiet al aardig op! Hij is helemaal wit geschilderd en vorig weekend zijn de kinderen begonnen met de tekeningen. Wat er soms ook wel uitziet alsof het is getekend door een kind maar in ieder geval erg leuk. Er staan wat dieren op, handafdrukken, bergdorpen, bloemen, zo een dingen. Ikzelve kan voor geen meter schilderen dus ik heb me maar bezig gehouden met letters en pijltjes, de makkelijke dingen. Soms was het natuurlijk wel totale chaos. Als 30 kinderen zich op de verfpotten en borstels storten, loopt het nogal snel uit de hand haha. Fotokes komen eraan!

En nieuwe mensen! Veel zelf!
Aangekomen: 4 Portugezen, 2 duitsers en een hollandse. Vertrokken: de Zwitserse en 1 van de 4 portugezen want ze bleef maar enkele dagen. En 1 van de 2 Duitsers vertrekt ook al volgende week denk ik.

Met de Portugezen heb ik me al geweldig geamuseerd! Vorig weekend zijn we op een daguitstapje geweest naar Manakamana, een boedhistische tempel die je moet bereiken met een cable car. Eigenlijk zijn vooral de busritten op het dak het beste deel van een uitstap, wat een uitzicht hier in Nepal.. Oh, en ze willen met me gaan trekken in Anapurna en binnen een paar weken gaan we naar Chitwan National Park. De Hollandse is nog maar een paar dagen geleden aangekomen, best wel grappig dat je aan de andere kant van de wereldbol nog Nederlands kunt babbelen. De duitsers en Mirte zitten in de tuin achterin het weeshuis dus die zie ik niet zo veel.

Maar bon, nu heb ik dus een hele ploeg voor mijn plannetjes! Ze helpen bij de muur, schilderen enzo. Aangezien ik nu diegene ben die het langst in het weeshuis is geweest, kan ik ze alles uitleggen. Gisteren hebben we ook een soort speurtocht georganiseerd voor de kinderen, allenmaal super leuk.

En vandaag ben ik dus aangekomen in Kathmandu samen met Mirte. De afgelopen dagen waren er betogingen door de brandstofprijzen maar die zijn gelukkig gisteren geeindigd. Anders was onze bus niet eens kunnen vertrekken. Ik ben er in geslaagd om mijn visum nog es voor een maand te verlengen, wat trouwens betekent dat ik hier al bijna 2 maanden vertoef! Morgen gaan we naar de broer van Raj om de familie te bezoeken enzo, wordt vast leuk.

Ter conclusie, het gaat hier goed. De koude douches neem ik ondertussen fluitend, dhaal-baat is nog steeds lekker, de weeskinderen zijn geweldig, de andere volunteers zijn dolle pret en ik moet niet in mijn eentje gaan trekken!

Kwestie van te klagen, ik heb soms nog wel wat last van mijn darmen en mijn neus. Naast knuffels en kadokes heb ik mogelijk ook luizen gekregen van de kinderen. Alle weeskinderen hebben in ieder geval luizen en ik denk dat ik na 1 maand prijs heb.. Verder is de bazin van het weeshuis een biatch, haar zoon vreselijk verwend en haar vader vreselijk luidruchtig.

Ik voel me hier in ieder geval erg goed, veel geluk in het Belgenland en hou me op de hoogte van jullie avonturen he!

Tot de volgende blog of mail of telefoon!

PS: baard vs. scheermes : 0 - 1

Heyhey!

2008-01-12T11:53:00.000+01:00

Heyhey!

Dit bericht bereikt jullie vanuit de toekomst! In Nepal is dit het jaar 2064 volgens de Boedhistische kalender. Ook al voelt het soms eerder aan alsof ik in het verleden ben beland. Tis wederom een week ofzo geleden sinds mijn vorige post dus echt kort gaat het niet worden vrees ik.

Ten eerste, ik heb een nieuwe bezigheid gevonden tijdens mijn vrije tijd. Rond het weeshuis staat een muur met daarop wat vervaagde tekeningen van enkele jaren terug. Dus vorige week had ik bedacht dat ik de muur helemaal opnieuw wit kon schilderen, de kinderen nieuwe tekeningen op de muur laten zetten en een bloemenperkje rond te muur te zetten. Het is niet zo gemakkelijk als ik dacht maar ik ben samen met Sonja toch al een week hard aan het werken en het ziet er al een stuk beter uit.

De eerste 2 dagen ben ik bezig geweest met het terrein op te ruimen. Dus al de rommel die ik kon vinden; papier, plastic, sandalen, bakstenen, betonblokken, houten balken, een berg zand die tegen de muur stond, enz... Allemaal afgevoerd met een "Nepalese" kruiwagen, echt een vreselijk onding! Enorm log en onhandig, een van de wielen stond compleet scheef, je kon het ding niet eens vooruit duwen dus moest ik het achteruit sleuren. Een drol op wielen! Ik zal er wel ee foto van posten. Na afloop van de eerste dag had ik dus al enkele blijnen en lag het vel in reepjes van mijn vingers. Een beetje zoals Ferry zijn handen vroeger haha. (Sorry Ferry) Maar het gaf in ieder geval veel voldoening om bezig te zijn rond het weeshuis en alles op te knappen. De kinderen kwamen ook af en toe helpen, enorm schattig om 30 kindjes in de weer te zien met het verzamelen van al de rommel.

Op dag 3 hebben ik en Sonja geprobeerd de muur te kuisen met een staalborstel en water. Ik met 7 pleisters op mijn handen. Ging nogal moeizaam ahum. De laatste 3 dagen zijn we van 11 uur 's ochtends tot 4 uur s' middags steeds bezig geweest met het aanbrengen van enkele lagen witte verf-cement. Het begint er al goed uit te zien! Volgende week beginnen de kinderen dan met nieuwe tekeningen te schilderen op de muur. Ze zijn alvast razend enthousiast! De muur wordt verdeeld in stukken zodat we wat verschillende thema's kunnen maken. Ideen voor thema's zijn welkom! We dachten aan het alfabet, de jungle, de oceaan en een stuk waar de kinderen hun handafdruk en naam kunnen zetten. Nadien moet ik dan nog een soort bloemenperkje aanleggen en als al dat gedoe klaar is binnen enkele weken kan ik beginnen met het schilderen van de keuken hoeraa.

Ten tweede, een kindje is er in geslaagd zijn arm te breken. Wat nogal vreemde toestanden tot gevolg heeft. Normaal gezien betaalt RCDP voor de medische kosten als er iets gebeurd met de kinderen, maar enkel voor de weeskinderen. Het probleem is dat Gap, mijn favoriete kind, geen weeskind is maar de zoon van een van de kuisvrouwen. Dus betaalt RCDP niets. En zijn moeder verdient maar 1500 roepie (16.6 euro) per maand, dus ze kan de onkosten ook niet betalen. Vandaag zijn ze terug gekomen van het hospitaal en ze zegt dat ze 3500 roepie heeft moeten betalen, met geld dat ze heeft gekregen van haar volgende maandlonen en van haar familie. Dus tja, ik ben samen met Sonja gaan babbelen met de RCDP-baas in Rampur, maar ze blijven volhouden dat ze volgens de regels niets moeten betalen. Vreemde toestanden. Ik blijf in ieder geval volgen hoe het allemaal afloopt, desnoods haal ik mijn portefeuille wel boven.

Ten derde, om jullie een inzicht te verschaffen in de Nepalese cultuur; het Nepalese gedoe als een vrouw haar regels heeft.

Ze mag niet samen met de andere mensen aan tafel eten maar moet ergens apart op de grond zitten. Het bord met eten, of eender welk voorwep, wordt niet rechtstreeks aangegeven maar op de grond gezet zodat ze het kan pakken. Ze mag niet in de keuken komen, haar afwas moet ze zelf doen en apart houden van de andere borden. Lichamelijk contact met andere mensen is uit de boze! Op de eerste dag wordt haar lichaam ritueel gewassen. Als ze normaal gezien met andere mensen in bed slaapt moet ze op een matje op de grond slapen en nadien wordt de plaats waar ze heeft geslapen gereinigd. Enz.. Kortom, je lichaam wordt gedurende 4 dagen als onrein beschouwd en Blij dat ik geen vrouw ben ahum.

Verder kan ik nog melden dat ik vanaf 22 januari in Kathmandu ben voor een paar dagen. Ik moet mijn visum vernieuwen en samen met Mirte de familie de familie van Raj, onze Belgische Nepali-leraar, gaan bezoeken. Dus dan kan ik ook nieuwe foto's uploaden! Dit weekend ga ik ook Lumbini bezoeken, de geboorteplaats van Boeddha. Voor meer informatie, Google is uw vriend). Veel tempels enzo, wordt vast boeiend.

Tot zover mijn bericht, hopelijk stellen jullie het allemaal goed en tot de volgende!

Gelukkig nieuwjaar enzo!

2007-12-31T12:41:00.000+01:00

Liefste internetdagboek,

Ik leef nog! Er is blijkbaar een brug ingstort hier in Nepal met vele doden, maar das niet in mijn regio dus. Verder is hier alle nog in orde hoor. Het internet is nog steeds frustrerend enzo. Met kerstmis heb ik dus mijn cake uitgedeeld aan de kinders, ze waren er blij mee uiteraard. Ik heb dan nog fijntjes mogen uitleggen wat kerstmis nu eigenlijk is. Ze hebben me een kaartje gegeven en bloemekes die ze 1 voor 1 kwamen afgeven. Keilief! s avonds heb ik met Mirte en haar familie kerst gevierd op zijn Nepalees. Ze hadden een boom in de tuin omgetoverd tot kerstboom, met kaarsjes en bloemekes enzo. Onder de kerstboom hebben we dan chocolade en cake enzo gegeten. Gezellig, heus.

Wat heb ik verder nog uitgespookt? Eh... Ik hou me heel de dag bezig met de kindjes, helpen in huis, het lezen van een goed boek onder een boom in de tuin, Nepalees studeren of helpen in het conservation project van Mirte (de tuin dus). Ik lees behoorlijk veel, al 4 boeken deze maand, Marquez, Salinger, Murukami en een biografie over Bill Hicks. En ik luister zo'n 2 tot 3 uur per dag naar muziek. Vooral dan van 8 tot 10 uur als ik in bed lig. Ik begin het hier steeds meer gewoon te worden eigenlijk. Ik heb mijn dagelijkse bezigheden en de dagen gaan ongelofelijk snel voorbij.

Met nieuwjaar heb ik niet veel bijzonders gedaan. Niets eigenlijk. Thuis zou ik op stap gaan met mijn vrienden en naar het vuurwerk gaan kijken, maar hier is het allemaal anders. De mensen hier zijn boedhistisch en vieren dus pas nieuwjaar binnen enkele maanden. Hun jaartelling is ook anders, ik denk dat ze momenteel in 2064 zitten. Met nieuwjaar zelf heb ik wel een heleboel tekeningen gekregen van de kindjes, dat was wel lief. Verder was het een dag zoals de anderen.

Een paar dagen geleden ben ik naar een iets grotere stad in de buurt gegaan en ik heb er 30 paar sokken gekocht. Nee, niet voor mezelve. Ook hier is het winter dus de kinders konden wat extra warmte gebruiken. 4.5 euro voor 30 sokken leek me geen slechte deal. Als er iemand sokken wilt, stuur maar een mail hehe. Ik heb vandaag ook nog katoenen doeken gekocht en ben dan met de kinderen gaan schilderen. Oh, en ik heb ze geleerd papieren vliegers te maken! Wat ze even later met zen allen aan het proberen waren. Met de bladzijden uit hun schoolschriftjes oeps. Ik knikker, speel voetbal (of iets dat er op moet lijken), cricket, zo'n dingen allemaal.

Ik heb ook voor het eerst in mijn leven op een brommer gereden hoeraa! Best leuk om over de Nepalese landwegen te daveren terwijl ik koeien probeer te ontwijken.
Eh, nog dingen die ik wou melden... Aha, een van de meisjes van het weeshuis heft voor het eerst haar maandstonden en blijkbaar is het dan de gewoonte hier dat ze dan niet in de buurt van de keuken mag komen. Als de kinderen gaan eten, eet zij dus in haar eentje op de binnenplaats. Beetje zielig en ik was best in de war toen ik haar daar de eerste dag zag zitten op haar eentje.

Oh, en ik heb besloten me eens een maand niet te scheren om te zien of dat iets opbrengt. Momenteel zit ik al aan 3 weken, denk ik, maar ik ben de tel eerlijk gezegd een beetje kwijt. Zeggen dat ik een baard heb is wat overdreven, maar bij het juiste licht en als je dicht genoeg staat toch een beetje haha. Ik zou je een foto tonen maar tja. Nog een week en dan stop ik ermee. Het is in ieder geval wel grappig om es te proberen.

Mijn gsm-nummer dat ik de vorige keer opgaf was blijkbaar onvolledig. Dus even opnieuw: 009779806823294. Ik heb momenteel enkel nog maar naar simon een bericht kunnen sturen om een of andere reden. Ik had geantwoord op zijn sms, maar als ik naar andere mensen probeer te sturen krijg ik een foutmelding. Vreemd.

Ik zit hier trouwens ondertussen al langer dan 1 maand hoeraa! Das de langste periode dat ik ooit van huis ben weg geweest op mijn eentje. En ik ben nog steeds niet verdwaald en niets noemenswaardig kwijt gespeeld! Ik heb mijn paspoort en bankkaarten nog! Nog niet beginnen huilen van de heimwee of omdat ik het niet meer zie zitten. Nope, ik heb het hier best naar mijn zin en ik heb er alle vertrouwen in dat ik de volgende 5 maanden zonder al te veel problemen ga doorstaan. Natuurlijk mis ik mijn familie en vrienden wel es, maar nooit op de 'ik neem het volgende vliegtuig naar huis'-manier. De taalbarriere is ook wel wat lastig maar ik doe mijn best om Nepalees te leren dus dat komt wel goed.

Momenteel is het plan voor de komende maanden als volgt. Nog 2 maanden in het weeshuis blijven. dan 3 weken raften en een trekking doen. Dan 2 weken met mijn ouders en broer de toerist uithangen en dan terug 1.5 maand een project. Momenteel zijn de mensen van RCDP een project aan het zoeken voor me. De opties zijn lesgeven in een klooster, een tehuis voor staatkinderen, werken met gehandicapten of iets met fotojournalisme. Klinkt allemaal erg goed, maar ik moet meer Nepalees oefenen. Schoolkinderen kunnen verbazend goed Engels, maar bij gehandicapten of monikken ligt dat net iets anders.

Om even wat vragen te beantwoorden:

Ik sta 's morgens om 7 uur op en dan is het nog behoorlijk koud. 10 graden denk ik en overal mist. Tegen 11 uur is de mist weg en an wordt het aangenaam warm hehe. Dus dan lig ik meestal in mijn tshirt onder een boom te lezen. Tegen 6 uur wordt het donker en dus weer redelijk koud. Maar bon, als belg ben ik wel erger gewoon dus ik loop meestal in tshirt of 's avonds met een trui rond. De Nepalezen vinden het wel behoorlijk koud. Ik zit trouwens op 30 kilometer van India in de tropische zone van Nepal en de 'winter' duurt nog 2 maanden.

De mensen hier zijn dus over het algemeen boedhistisch. Ik weet niet of ze erg religieus zijn, standaard veronderstel ik. Ze vinden het wel een beetje vreemd als ik probeer uit te leggen dat ik geen religie heb. Oh, en er is een kamertje in het huis van mijn gastgezin dat dienst doet als een soort kapel. Daar gaat den bompa dan elke ochtend bidden. Oh ja, hij probeert nog elke ochtend een stuk long op te hoesten hoor. Verder dragen ze een thika, dat is een een rode stip op hun voorhoofd. Af en toe zetten ze er ook eentje op mijn voorhoofd.

De leeftijd van mijn kroost ligt tussen de 3 en 13 jaar, denk ik, en ze zijn met 29. Tis ongeveer een kwartiertje fietsen tot het dorp waar ik surf op het web. De stad waar ik ook wel es kom is een half uur per thuk-thuk van Rampur. Over zeer hobbelige wegen.

Tot zover mijn bericht! Het is vast wel lang genoeg ahum. Wanneer ik de volgende keer op het internet geraak is 'an enigma wrapped in a riddle' zoals James zou zeggen. Tot de volgende!

Bertus

Het weeshuis enzo

2007-12-22T12:04:00.000+01:00

Oioioi,

Het internet in Rampur is echt onmogelijk traag! En eigenlijk had ik dit bericht gisteren al gemaakt, maar vlak voor ik wou posten viel de stroom uit! Wat trouwens erg regelmatig gebeurt, een paar uur elke dag. Bon, nieuwe foto's zal ik pas in Kathmandu kunnen uploaden, door de immense traagheid, en daar kom ik pas binnen een 5-tal weken. Momenteel ben ik al een dag of 6 in mijn weeshuis en mijn gastfamilie dus ik heb nu een iets duidelijkere indruk.

Het huis waarin ik verblijf deel ik met met een aantal mensen en een familie. De eerste dagen was er een jongen uit Nieuw Zeeland, James, maar die is gisteren spijtig genoeg vertrokken. Toffe kerel, en hij heeft een stapel posters, boeken, magazines en zonnecreme achter gelaten voor me. Hoeraa! Mijn hostvader is een soort huisvader die 4 keer per dag me van voedsel voorziet en klusjes opknapt rond het huis. Hij noemt Bean, ofzo klinkt het toch. Ontbijt om 07.20, daal-bhaat om 10 uur, snacks om 2 uur en nog es daal-bhaat om 18.30. En allemaal heerlijk hehe. Vanaf morgen ga ik wel mijn 1ste daal-bhaat van de dag in de eetzaal bij de kinderen opeten, omdat ze het vroegen en omdat het zo'n gezelllige bende is. Ik ben echt dol op daal-bhaat! Maar bon, de rest van de fa;ilie dan. Bean's vrouw werkt als schoonmaakster in het weeshuis en hun 2 kindjes gaan er ook. Er is ook een soort hostmoeder, de bazin van het weeshuis. Haar zoontje verblijft er ook. Verder nog een paar mensen, een hostzus en een leerkracht die in de school naast het weeshuis werkt. Oh, en een bompa die elke ochtend vlak naast mijn deur begint te rochelen alsof zijn leven er vanaf hangt. Om 5 uur 's ochtends.

Op een steenworp, letterlijk, ligt dan het weeshuis. Tis ongeveer 20 meter denk ik en toch slaag ik er elke ochtend in om te laat te arriveren. Ik ben gewoon niet erg goed in opstaan vrees ik. Ik heb mijn slaap nodig, liefst 8 uur per dag.
En 10 uur 's nachts. :)

Mijn egmiuddelde werkdag: tegen 07.40 naar het weeshuis waar ik de kinderen een beetje help met hun huiswerk, les geef over engels en een voorbereiding op hun iq-test, en spelletjes speel met hen. Een andere vrijwilligster uit Zwitserland, Sonja, is er ook. De komende 4 dagen zit ze wel in Kathmandu voor haar visum. Tegen 10 uur eten en dan wat pauzeren. Normaal gezien heb ik pauze van 10 tot 4 omdat de kinderen school hebben. Meestal ga ik dan nog wat helpen met de was en het opruime van de keuken. Tegen 12 uur hebben de kinderen pauze dus dan speel ik wat met hen. En dan terug van 4 tot 8 naar het weeshuis om nog wat bezig te zijn met de kinderen tot ze gaan slapen.

De laatste dagen heb ik me vooral gespecaliseerd in knikkeren, het balanceren van stokjes op mijn vinger, high-fives uitdelen en het vouwen van kraanvogels. Wat ze ook leuk vinden zijn de foto's van mijn vrienden en familie en de boeken over Belgie {bestaan we trouwens nog?}. De kinderen zijn echt ongelofelijk lief , schattig en aanhankelijk. Ik kan mijn hand niet uitsteken of er hangen 4 kindjes aan. Ze zijn met ongeveer 30 en ik weet niemand zijn Nepalese naam hehe. Diegene die me thuis kennen weten dat ik moeite heb met namen en al helemaal als het zo'n vreemde namen zijn. Maar bon, er is er eentje zonder voortanden, die heb ik Gap genoemd. En er is er eentje met een bril en een litteken op zijn voorhoofd, dus dat is Harry Potter. Nog 28 bijnamen te verzinnen. De kuisvrouw heb ik Sandra genaamd.

Eergisteren zijn we met heel de bende gaan picknikken! Het was het einde van de examens en James zijn laatste dag. Dus iedereen in zijn mooiste kleedjes en er werd een geit geslacht voor de gelegenheid. Ze zijn me om 6 uur komen wakker maken zodat ik kon toekijken terwijl de geit werd gedood. Vegetariers kunnen dit stuk misschien best overslaan ahum.

Eerst hakten ze het hoofd eraf met een bijl, vervolgens verwijderden ze de vacht met metalen drinkbekers en een scheermes voor het fijnere werk. Dan een soort rode kleurstof om het beest mee in te smeren gevolgd door het in stukjes snijden van de geit. Boeiend. Ze hebben gevraagd of ik de volgende keer de geit wil onthoofden en mee wil helpen bij het dissecteren. Daar moet ik toch es over na denken. Echt geschokt was ik niet. Ik eet graag vlees, dus dan zou het hypocriet zijn van me als ik hen barbaars vind omdat ze een geit slachten. Het was een boeiende kijk op hun cultuur hoor. Ik denk trouwens niet dat de geit pijn heeft geleden en zowat alles van de geit wordt gebruikt voor consumptie. Wat trouwens betekent dat ik stukjes maag en darmen heb mogen oppeuzelen tijdens de picknick. En wie weet wat nog, het vlees was nogal onherkenbaar en ik heb gewoon mijn verstand op nul gezet. Gisteren kreeg ik ook een 'poten en hoofd'-soep angeboden, incusief brokjes hoofd. Ik ehb mijn best gedaan, echt, maar na een taai stukje heb ik toch maar gepast.

De picknick zelf was fijn! Op het dak van een bus naar ginder, bukkend voor takken en stroomkabels, in de vrieskou. Dan een soort heuvel op met hier en daar een picknickplaats en behoorlijk veel volk. Heel de dag gezang, gedans en gepeuzel! Het was wel een beetje vreemd dat we tijdens het eten omringd waren door straatkinderen, een paar honden en wat dronken mannen, wachtend tot ze de restjes kregen. Ik heb enorm veel foto's gemaakt en tis echt een lieve bende.

Voor ik vertrok had ik me voorgenomen nijn blogs niet al te lang te maken, oeps.
Anyway, ik moet nog dingen melden!

Mijn adres hier is: Asna Child Rehabilitation Home
Mangalpur 7
Chitwan
Nepal

En dan vermelden dat de brief of het voedselpakket voor mij bestemd is he.
Oh, en ik heb een Nepalese sim-card gekocht wat het een stuk goedkoper maakt om me te bereiken. Mijn nummer is 9779806823294.

En als laatste dan, aangezien ik morgen niet op het internet kom. Gelukkig Kerstmis alvast! De beste wensen enzo! Ik ga het hier met mijn 30-koppig kroost vieren. Voor de gelegenheid heb ik alvast een heleboel cake besteld in een bakkerij hier. Tis trouwens een combinatie van een bakkerij en een fitness-centrum, geweldig toch haha.

Tot de volgende!!

Chitwan Natioal Park en eerste dag weeshuis

2007-12-18T12:22:00.000+01:00

Heyhey,

Het internet is hier behoorlijk traag dus ik ga het betrekkelijk kort houden. Foto's uploaden lijkt me nogal hopeloos maar ik zal volgende week zeker es proberen hoor. Er is trouwens iets mis met mijn camera verdorie. De automatische focus werkt niet meer en als ik inzoom kan ik niet echt scherp stellen. Maar bon, als ik nog es in Katmandu ben kan ik het mss wel laten herstellen.

Ik ben vandaag dus aangekomen in mijn weeshuis! Ik ben net op een blauwe damesfiets zonder remmen naar een internetcafe gereden om even mijn mail te checken en deze blog te plaatsen terwijl mijn fiets wss gepikt wordt.

Dus ondertussen heb ik de 4 dagen in chitwan national park gehad en het was echt heel leuk leuk! Eerst 3 uur in de bus en dan 2 uur raften. Ongelofelijk leuk en mooi! Het uitzicht onderweg was echt fantastisch en het raften zelf was behoorlijk spannend en leuk. De koreaan in ons bootje is er trouwens onderweg uit gevallen hehe. Nadien 2 uur onderwg naar Chitwan op het dak van een vrachtwagen, schitterend!Probeer je voorstellen dat je tegen 50 km per uur over de wegen hobbelt op het dak van zo'n vrachtwagen tussen al je rugzakken. Langs de ene kant een steile berg, langs de andere kant een steile afgrond met een prachtige rivier. De zon gaat onder, mensen zwaaien heel de tijd, .. Echt te wauwie.

De volgende dag zijn we gaan kano-en in Chitwan National park tussen de krokodillen, nadien een beetje gaan spelen met olifantjes, ik ben in mijn kruis gemept door een iets te vriendelijke olifant haha. Nadien door de jungle sjokken op een platformpje gedragen door een olifant. Neushoorns gezien van nogal dichtbij maar op vanaf een olifant is het wl veilig. De vrouw voor ons heeft overgegeven op haar olifant! Net nadat ik me afvroeg of je eigenlijk zeeziek kan worden op een olifant. Die dag is onze buurvrouw trouwens bijna gedood door een tijger. Serieus, we zijn gaan kijken en daar lag ze dan. 25 meter naast ons hotel, bloedend op de weg. Best wel schokkend. En een paar dagen daarvoor was er iemand gedood door een wilde olifant. Dan besef je wel dat het geen openlucht zoo is. Oh, en ik ben gebeten door een bloedzuiger merde.

De volgende dag een bad genomen met een olifant. Dus in de rivier er bovenop geklommen, nat gespoten en dan een beetje mechanische stier spelen. Echt ongelofelijk. Ik denk dat ik een nieuw lievelingsdier heb gevonden haha.

Dan vandaag naar mijn weeshuis! Mirte woont in het huis naast me dus het afscheid was nogal relatief. Tis een deftig en proper weeshuis. In ieder geval geen horrorgeval waar iedereen geslagen wordt enzo. Kindjes vinden me precies wel tof, ze waren toch al aan het vechten om mijn hand te kunnen vasthouden haha. Wat mijn taak nu precies is zal de komende week wel duidelijk worden.

Wat kan ik verder nog melden.. Ik ben niet meer ziek geweest gelukkig. Mijn trekking heb ik uitgesteld tot maart aangezien het seizoen dan gewoon beter is. Ik weet wel nog niet hoe ik het ga doe dan. In ieder geval zonder porter of gids. Ik heb gebabbeld met wat toeristen hier en tis gewoon niet nodig. Nepalezen zijn ook een stuk kleiner als mij, ik loop in ieder geval regelmatig tegen de bovenkant van het deurgat. Mijn Nepali gaat er best op vooruit. Ik amuseer me met mijn kleine woordenschat regelmatig te gebruiken als ik babbel met de mensen hier. Tis hier ook echt warm en zonnig tijdens de middag, ik denk dat ik behoorlijk bruin ga terugkomen. Oh, en ik zal volgende keer mijn adres es opschrijven. Mocht er iemand mij een brief willen sturen. Of een pak frieten ofzo.

Tot de volgende!

Terug van de "village tour"

2007-12-14T10:40:00.000+01:00

Heyhey!

Ik ben vanmiddag terug gearriveerd in Kathmandu na 4 dagen "village tour" in Lamataar. Morgen vertrek ik om 7 uur met de bus naar Chitwan National Park en na 4 dagen ginder gaat ik dan rechtstreeks naar mijn weeshuis project ergens in Chitwan. Dus even een kleine samenvatting van de afgelopen dagen en enkele foto's!

Maandag was het examen ter afsluiting van 5 lessen Nepali die we hebben gekregen. Ik ben geslaagd met 47/50, hoeraa voor mezelve! De eerste van de klas kreeg een soort prijs, een beeldje van de Monkey Temple hier in Kathmandu. Dat heb ik dus gewonnen, niet erg moeilijk aangezien de klas slechts uit 2 leerlingen bestond maar bon. Maandag zijn ik en Mirte nog op stap geweest met een Britse kerel die we waren tegen gekomen in ons hostel. 's Avonds hebben we ons dan nog geamuseerd met die Brit, een Amerikaan en Fins meisje. Het recept voor een flauwe mop, ik besef het. Good times!

Vanaf dinsdag dus naar Lamataar voor de Village Tour waar we werden opgewacht door Shulav en zijn familie. Toffe kerel, werkelijk. Hij praat een beetje zoals Borat, tis een boer en hij heeft een zwarte gordel in karate. Die avond heb ik genoten van een dubbele portie Dhaal-baat. Hmmm..

De volgende ochtend heb ik zwaar mogen boeten voor mijn dubbele portie ahum. Ik had behoorlijk wat buikkrampen en buikloop. Ik heb nog NOOIT zo'n absurd luide scheten gelaten. Oh, en we moesten een hill hike doen van 5 uur die dag. Geen zorgen, de hill hike ging best goed, nadien had ik veel meer last. Het uitzicht bovenop de heuvel was echt fenomemaal! Blijkbaar hadden we veel geluk dat het weer zo helder was, het uitzicht op de Himalaya was in ieder geval spectaculair.

Verder hebben we tijdens de 4 dagen nog vanalles anders gedaan natuurlijk. Dhaal-baat leren koken, een groep plaatselijke meisjes heeft gedanst en gezongen voor ons, toe kijken terwijl een koe werd gemolken, mijn schoenen laten herstellen door zo'n plaatselijke schoenmaker, een paar fabriekjes bezocht, karate-les gekregen op het dak van het huis, .. Dik in orde dus.

Fotokes!

Een uitzicht onderweg tijdens de hill hike, met de himalaya op de achtergrond

Uitzicht op de Himalaya!

Zonsondergang in Lamataar!

Tijdens de hill hike

Mirte op de top van de heuvel

Een beetje in het gras liggen hoeraa

Shulav, onze geweldige gids

Yours truly

En nog es mezelve, aan het geven met de plaatselijke bevolking

Nog meer foto's!!

2007-12-08T15:21:00.000+01:00

Liefste internetdagboek,

De hoogtepunten van de afgelopen dagen:

Een cinemabezoek! We hebben samen met de mensen van het hostel "Om Shanti Om" gezien in een Nepalese cinema. Tis een wervelende Indische Bollywoodfilm met ongelofelijk veel kleuren, kostuumpjes, gezang en gedans. Waanzin, maar wel geweldig leuk. Ik zat echt te swingen op mijn stoeltje en ik kon zelf het verhaal redelijk volgen. De belangrijkste dingen werden toch in het Engels gezegd grappig genoeg. Na ongeveer 3 epilepsieaanvallen werd ik 'Om Shamti Om" neuriend buiten gedragen.

Verder zijn we vandaag, zaterdag dus, op sightseeing tour geweest in Kathmandu. We hebben 4 tempels bezocht, de namen staan in de vorige blog, en het was echt fantastisch! Echt enorm veel indrukken. Het is onmogelijk om het allemaal te beschrijven dus moet je het maar stellen met de foto's.

Wederom schattig kinders in de buurt van ons hostel. Het stikt er echt van hier.

Tempel nummer 1 waar de mensen zich wassen in een heilige rivier.

Een kind dat op zoek was naar muntjes in de rivier bij tempel nummer 1.

Nepalese vrouw bij tempel nummer 1.

Mezelve bij tempel nummer 2. Jagshemash!

Aanschuivende mensjes bij tempel nummer 3.

Geweldig mooie slingers bij tempel nummer 4, de Monkey tempel.

Tempel nummer 4. Vree wijs

Gebedsmolens bij tempel nummer 4.

Een kraanvogel, uiteraard.

Verder kan ik nog wat willekeurige info geven om eventuele vragen te beantwoorden:

Ik eet met mijn rechterhand, de wc's hebben geen toiletpapier maar ik wel, de douche is soms koud, rochelen is een nationale sport hier, iedereen zit op zen dak wat super leuk is, ik was mijn kleren met de hand wat ik leuk vind, het eten is niet echt spicy maar ze koken hier in het hostel wat westers voor ons, Kathmandu is echt retedruk soms, Kathmandu stinkt omdat er een staking is bij de vuilnisophaling, het vuil ligt dus gewoon op straat. 1 keer heb ik ze wel het vuil zien ophalen, dat was dus een kerel met een fiets met achterop een bak en die rinkelde dan es met zijn bel om de mensen te waarschuwen. Waanzin. Ik heb al een paar lijmsnuivers gezien. Ik ben nog niks kwijt buiten 1 paar lenzen en nog niet verloren gelopen (!)Ik heb eigenlijk nog niet veel vogeltjes gevouwen, heb al 1 keer naar mijn familie gebeld, heb al 2 keer moeten overgeven. Overdag brandt de zon, savonds is het echt koud. Koeien lopen inderdaad over de straten.

Als jullie nog iets willen weten dan zet je je vraag maar in de reacties of in een email.

Hawasta!

Foto's!!

2007-12-05T15:26:00.000+01:00

Vrolijk manspersoon in fietstaxi op Durbur Square in Kathmandu.

Mirte!

Een mandala op Durbur Square

Super schattig kind op Durbur Square

Super schattig kind ergens in Kathmandu

Kinders op de speelplaats van het schooltje dat we hebben bezocht

Ikke en de directeur van de school

Het verkeer regelend met mijn duimen

Nogal vreemd kind met nietsziende ogen op Durbur Square. Wss een lijmsnuivertje, echt compleet van de wereld.

De plannen voor de komende weken

2007-12-04T09:50:00.000+01:00

Heyhey!

Eventjes snel een berichtje voor mijn internetverbinding wordt afgesloten.

Alles nog steeds leuk hier. Mijn lichaam heeft een paar dagen geleden wel de strijd met de Nepalese cuisine verloren. Ik had koorts, buikloop en heb een paar keer de wc-pot mogen knuffelen. Maar het gaat ondertussen al beter hoor. Ik had genoeg medicijnen en de zon hier in Kathmandu doet wonderen. Oh ja, het is hier echt warm tijdens de middag :) Ik ben zelf al een beetje verbrand haha.

Mirte (het meisje uit Gent dus) is ondertussen ook gearriveerd en we zijn gisteren Kathmandu gaan verkennen. Na een half uurtje rondwandelen waren we toevallig een directeur van een schooltje tegengekomen en die heeft ons dan rondgeleid in zijn school. Kei leuk! Dus wij in alle klasjes binnen, vooraan gaan staan en ons dan voorstellen en eventuele vragen beantwoorden. Echt bijzonder entertainend. Nadien zijn we doorgewandeld naar Durbur Square, wat echt ongelofelijk mooi is. Ik zou foto's laten zien maar ik kan momenteel nog geen foto's uploaden. Ik zal mijn est doen om er iets op te vinden hoor.

Anyway, vandaag (4 december dus) was de eerste dag van ons first week program. We hebben dus wat algemene uitleg gekregen over Nepal en over onze organisatie. De rest van het programma gaat als volgt:

Dec. 5-7: taallessen
Dec. 8: Sightseeing tour in Kathmandu waarbij we 4 tempels bezoeken
Dec. 9: Taalles
Dec. 10: Een examen :)

Nadien begint de second week program wat meer toeristy is

Dec. 11: het begin van de 'village tour' in Lamataar
Dec. 12-14: ontmoeten van een familie uit het dorpje, rondleiding in het dorpje, 'hill hike' van 5 uur, cultuur (dansen en muziek enzo), tempels bezoeken en nepalees leren koken
Dec. 15: het begin van de Chitwan national park tour, dus een paar uur raften de eerste dag als we er aankomen
Dec. 16-17: Thaaru cultural program, op een olifant rijden, kano-en, elephant breeding center bezoeken, Thaaru village tour, jungle walk, museums bzoeken, een jeep safari en een baddeke nemen met de olifanten.

Nadien ga ik wss 11 dagen een trekking doen in de Anapurna regio, maar ik moet het nog even regelen. Dan word ik naar mijn project gestuurd. Het wordt wss iets in Chitwan, in ieder geval een weeshuis met een gastgezin. Er is ook vlakbij een schooltje en een project ivm met natuurbehoud dus ik kan regelmatig es van project veranderen. Er zitten normaal gezien nog wel enkele andere vrijwilligers in de buurt.

Tot zover mijn mededeling van vandaag, tot de volgende!

Allright!

2007-12-01T04:32:00.000+01:00

Een mirakel! Ik ben het type dat in zijn eigen huis verdwaald maar ik ben er geraakt, inclusief al mijn bagage. De hele reis van mijn huis naar deze hostel in Kathmandu was behoorlijk lang en af en toe stresserend, maar tis gelukt!

Ik heb 8 uur gevlogen van Brussel naar Delhi, vervolgens 14 uur gewacht in de transitzone van de luchthaven en dan nog es 2 uur gevlogen naar Kathmandu. Met de vlieger landen in Kathmandu was echt ongelofelijk. De stad ligt in een soort kom, tussen de bergen en de heuvels. Van wat hoger kon je de bergen goed bekijken, echt ongelofelijk. Nadien vlogen we lager over de heuvels en over Kathmandu. Echt heel mooi.

Aangekomen in de luchthaven verliep alles best makkelijk. Het is best vreemd om je te realiseren dat je 7000 kilometer van huis staat. Met al je bezittingen in wat tassen rond je en iedereen waar je iets om geeft onbereikbaar ver weg. Niet dat ik klaag hoor, tis hier fantastisch. Mijn chauffeur stond gelukkig nog steeds te wachten op me ondanks de vertraging van 2 uur. Dan met het busje naar de hostel. Waanwinnig verkeer natuurlijk. Ze rijden hier trouwens links, dat wist ik niet eens haha.

In de hostel bijzonder vriendelijk ontvangen door de mensen van mijn Nepalese organisatie. Ze hebben ook allemaal een tweede Engelse naam, behoorlijk grappig. Ze noemen David, James en Hom (wat dus Home moet zijn, maar hij schrijft het anders haha). Even gedoucht, lekker Dhaal-baat gegeten (met mijn handen natuurlijk) en nadien in een coma gesukkeld tot 10 minuten voor het ontbijt. Ik ben ongeveer 36 uur wakker geweest (in een transitzone op zo'n bankje slapen gaat echt niet) en de nacht voor ik vertrek had ik ook maar 3 uur geslapen wegens een afscheidsfeestje. De afscheidsfeestjes van vrijdag en woensdag waren echt geweldig, merci!

Verder kan ik nog melden dat er 2 andere vrijwilligers zijn, een Hollandse en een Australische, die ik net bij het ontbijt otmoet heb. Mirte komt zondag aan. Verder zijn er blijkbaar geen vrijwilligers meer die arriveren in deze periode. De Nepalesen zijn ook echt vriendelijk. Tijdens die nacht in de transitzone was ik aan het babbelen met een Nepalees koppel en een zakenman en ik kreeg al direct naamkaartjes en uitnodigingen om op thee te komen. En de zakenman wilt me tijdens nieuwjaar rondleiden in Kathmandu. Geweldig, ik had toch nog geen plannen voor nieuwjaar. Het Nepalese koppel heeft me wat geholpen in de luchthaven. Ze hielpen mijn bagage helpen dragen en gingen alles regelen mocht mijn chauffeur er niet zijn enzo. Vriendelijke mensen.

Ik zal afronden voor nu, ik zou wel kunnen blijven doorgaan en tis pas de 2de dag in Nepal hehe. Maar als ik het even moet samenvatten in 2 woorden: "te wauwie"

Nog 3 weken!

2007-11-08T19:13:00.000+01:00

Jawel, nog maar 3 weekjes en tis voor echt. De voorbereiding schiet ondertussen al aardig op. Ik heb al ongeveer 10 taallessen gevolgd bij Raj, geweldig toffe kerel trouwens, en ik kan toch al een beetje Nepalees babbelen. Een beetje toch. :)

Een visum is ook al in orde, daar moet ik me toch al geen zorgen over maken. Een rugzak, een slaapzak, een fleece voor in mijn slaapzak, een slaapmatteke, een winterjas, 3 paar hoogtechnologische sokken, ... ik heb het ondertussen allemaal aangeschaft . Gelukkig heb ik vanaf begin september interimwerk gedaan in een labo bij Umicore zodat ik al die dingen heb kunnen betalen. Nog 9 werkdaagjes ginds en dan stop ik er mee trouwens. Niet dat het onaangenaam werk is hoor, het zijn er fijne collega's en het verdient wel goed.

Vorige week heb ik ook ontdekt dat ik toch niet de enige Belg ben die naar Nepal vertrekt. Een meisje uit Gent vertrekt 2 dagen na mij naar Kathmandu en ze gaat er voor 6 maanden vrijwilligerswerk doen, ook met VIA. Ik heb gisteren het plezier gehad ze te ontmoeten en tijdens de eerste 2 weken in Nepal gaan we in ieder geval samen (dus wij en nog wat internationale vrijwilligers) de initiatie-cursus doorlopen.

Er zijn nog wel een paar dingen die ik moet regelen voor ik vertrek. Het is de bedoeling dat ik ons landje voorstel aan de andere internationale vrijwilligers en aan de Nepalezen. Niet zo makkelijk, als je een goed idee hebt mag je het me zeker melden! En ik zou ook graag wat voorbereiden voor mijn weeskindjes. Wat spelletjes bedenken en wat klein speelgoed verzamelen. Suggesties, kleurboekjes, kleurpotloden, knikkers, kaarten, kleine gezelschapspelen... tis allemaal welkom.

Hier ga ik het voorlopig bij houden, anders wordt het wat te lang. De volgende post zal enkele dagen voor mijn vertrek zijn of anders al vanuit Nepal. Spannend hoor.

PS: 23 november is het een soort afscheidsding, een feest als het ware. U weze welkom!

100 dagen

2007-08-08T02:09:00.001+02:00

Woehaa! Vandaag de dag is het nog exactement 100 dagen eer ik vertrek naar Nepal.

Voor de mensen die niet exact weten hoe het allemaal in mekaar zit:

Eind november vertrek ik voor 6 maanden naar Nepal, eind mei 2008 zit mijn taak er dan op. Mijn taakomschrijving is momenteel nogal vaag, maar het komt erop neer dat ik vrijwilligerswerk ga doen in een weeshuis. Naarmate de vertrekdatum nadert, zal ik meer te weten komen over mijn project, de stad waar ik terecht ga komen en over mijn gastgezin. Op het moment van schrijven heb ik al welgeteld 2 lessen Nepalees achter de rug. Ik ga natuurlijk proberen verder te oefenen tijdens de komende 3 maanden.

Verder kan ik nog melden dat ik dit hele gedoe niet in mijn eentje doe, maar met het VIA vzw (clicky). Een Vlaamse organisatie die "interculturele uitwisseling via vrijwilligerswerk" organiseert.

Mocht er nog nieuws zijn, dan post ik het wel hier op blog. Eens ik vertrokken ben, komen hier reisverslagen ende foto's terecht.