Heyheyhey!!
Ik ben aangekomen op de universiteit van Ibadan, mijn nieuwe thuis voor de komende 3 maanden. Het is hier echt gigantisch groot man. Er staan bussen en taxi’s klaar bij de poort om mensen binnenin rond te rijden, te voet is het hier niet te doen blijkbaar. Oh, en ze hebben zelf een zoo! Hun leeuw wordt een paar keer week gevoed met een levende geit, dus dat moet ik echt es zien. Verder ook nog een zwembad, voetbalstadion, bibliotheken, botanische tuin, … Net wat groter dan de VUB dus. Ik heb nog 2 witte mensen hier ontdekt, en volgens de legende lopen er ook een paar Chinezen rond op de campus. Drie witte mensen op een campus met zesentwintigduizend Nigerianen haha.
Toen ik hier eerst aankwam ben ik terechtgekomen op een AIESEC meeting (AIESEC is die studentenvereniging waar ik deze internship mee doe dus). Na de meeting werd ik zo ongeveer bestormd door de hele bende, ze wilden allemaal hoi komen zeggen en weten hoe het met me ging. Enthousiaste bende haha. Ik heb uiteraard wat problemen met al die namen te onthouden, maar ik doe mijn best. De mensen die ik nu elke dag zie ken ik wel bij naam hoor. Velen hebben ook een christelijke naam, dus dat maakt het wat makkelijker om te onthouden.
En het HIV-project dan! Woensdag zijn we er al aan begonnen. Het project is blijkbaar een maand geleden begonnen, en momenteel bezoeken ze scholen om daar uitleg te geven over seksualiteit, soa’s en HIV. Er worden een paar leerlingen geselecteerd uit elke klas en het is de bedoeling dat ze de informatie die ze hebben gekregen doorgeven als “peer educators”. Dus woensdag hadden we een groep van 20 meisjes van 14 tot 16 jaar oud voor ons. Ik heb voornamelijk toegekeken hoe de rest van mijn groep zijn ding deed, maar ik ben even goed voor de leeuwen geworpen en heb me voorgesteld voor de groep en wat vragen beantwoord over HIV. Toch wel een kippenvelmoment toen ze begonnen aan het groepslied, erg aangrijpend. Het was boeiend om te zien hoe de mensen van mijn project de zaak aanpakten, ze zijn zeker wel gemotiveerd. De informatie die ze hebben is ook erg goed en afkomstig van een “board of experts” van de universiteit. De schoolfase van het project loopt nog voor de komende 5 weken, eindigend met een grote ASK-dag op 17 juli. De komende 2 weken gaat het wel wat rustig zijn, aangezien de mensen van mijn klas zich voorbereiden op hun examens. Maar goed, ondertussen kan ik wat rondkijken en een poging doen tot integratie. Na 17 juli ga ik mogelijk er even een week tussenuit knijpen om het Noorden van het land te verkennen tot 28 juli. Er is een grote 3-daagse AIESEC meeting in Benin City op 29 juli waar ik blijkbaar absoluut bij moet zijn.
Na de schoolfase kan ik beginnen in een lokaal hospitaal hier in Ibadan. Ik moet toegeven dat ik in den beginne nogal sceptisch was over het hospitaal, maar bon. Het is een privé-kliniek gespecialiseerd in natuurlijke medicijnen en ze beweren een medicijn te hebben dat HIV kan genezen. Ahum, daarom was ik dus nogal kritisch. Er is geen enkel bewijs dat er momenteel een middel is om HIV echt te genezen, dus ik geloof ook niet dat deze kliniek het kan. Maar via deze job krijg ik wel toegang tot al hun data en casefiles, met de vraag om er database van te maken. Op die manier kan ik in overleg met de universiteit van Ibadan en de VUB in Brussel proberen hun data te verifiëren en te zien wat er waar is van wat ze beweren. Tja, wie weet, het zou wel es een aidsremmer kunnen zijn, maar in een absolute genezing van HIV geloof ik niet. Naast het werken aan een database zou ik labowerk kunnen doen, me bezig houden met hun tests voor HIV en andere ziektes.
Hum, wat valt er verder nog te melden? Oh, ik heb een markt hier in Ibadan bezocht. Wat net iets spectaculairder wordt als je de enige bleekscheet bent. Ik heb net geen rel veroorzaakt denk ik. Een van de kinderen werd wel hysterisch bang toen ze me zag. Echt krijsend over de grond rollen enzo. En ik ben ook nog bestormd door een oudere vrouw die mijn hand wou kussen en vroeg om haar mee te nemen naar mijn land haha. Er was ook een albinokindje op de markt, daar kwam ik wel mee overeen. Die zag vast een gelijke in mij. Het Yoruba woord voor albino hier is “afi” en geloof me, ik hoor de mensen rond me me regelmatig afi noemen. Of “oibo pépé”, wat witte man betekent. Of “magaa”, de naam die Nigerianen geven aan de blanke mensen die in de email-valkuil lopen. U ziet, ik leer heel wat bij
Qua dingen die anders zijn hier, de lijst is eigenlijk eindeloos. Maar ik amuseer me in ieder geval wel. De mensen van AIESEC zorgen wel goed voor me en iedereen is echt vriendelijk. Het eten is meestal lekker, alhoewel ik die gerechten met cassave (een wortel zoals yam) echt niet lust. De mensen zijn onderling weer erg aanhankelijk en fysiek, hoewel je nooit koppels zult zien kussen of vrouwen zult zien met onthullende kledij. Eigenlijk net zoals toen in Nepal. Bij mijn aankomst aan de luchthaven had ik al direct de fout gemaakt Wura op de wang te kussen als begroeting, wat niet gebruikelijk is in Nigeria. Maar bon, als witte kan je er nog wel mee weg geraken. Ze klagen ook allemaal steen en been over de corruptie in het land en de slechte leiders. Als ik ze vertel over wat wij horen van de Niger-delta moeten ze lachen. Blijkbaar vinden ze dat hele gedoe overdreven en moet ik me er geen zorgen over maken, het is echt wel ver verwijderd van de stad waar ik nu zit. Hum, wat nog.. Veel vrouwen dragen hier een pruik, dat vond ik wel vreemd. En ze vinden mijn haar wel cool, meestal zijn ze jaloers omdat het zacht is haha. 99 % van de Nigeriaanse mannen hebben kort haar, negers met lang haar zijn artistiek, marginaal of homo. Maar opnieuw, als witte kan je ermee weg geraken. We zijn sowieso nogal raar in hun ogen. Tis ook erg grappig dat me de meeste mannen die ik hier ontmoet zeggen dat ze een vrouw voor me gaan zoeken. Man man, het wordt een heuse harem als ik de beloftes mag geloven.
Laatste ding voor ik deze nogal lang uitgevallen blog afsluit; een les Yoruba!
• Tot nog es: Odabo
• Tot morgen: Odaro
• Goedemorgen: Ekaaro
• Goedemiddag: Ekase
• Goedeavond: Ekale
• Dankjewel (voor vrienden): Oshé
• Dankjewel (voor vrienden): Eshé
• Je bent belachelijk: Oshi (dit heb ik ontdekt toen ik dankjewel probeerde te zeggen tegen een oudere vrouw…oeps)
• Ik ben voldaan met deze maaltijd: Motiyo
• Het is zoet: Odun
Volgende keer meer nieuws! Ik blijf regelmatig blogs schrijven op mijn laptop, maar ik geraak niet zoveel op het internet om ze te publiceren. Dus ook sorry als het wat lang duurt eer ik jullie emails beantwoord.
Doei!
Bert
zondag 21 juni 2009
Lemme break it down for ya
Liefste internetdagboek,
Ik ben veilig aangekomen! Na een vlucht ongeveer zo turbulent als mijn liefdesleven ben ik uiteindelijk middenin een storm geland in Lagos, Nigeria. Maar serieus, coolste turbulentie ooit! Ik heb vroeger wel es meegemaakt dat het vliegtuig een beetje trilde ofzo, maar deze keer werd ik zo wat uit mijn stoel gewipt haha. Hum, na dan nog even tegengehouden te worden door de douane ben ik uit de luchthaven geraakt, waar ik werd opgewacht door Wura en haar vriend Femi. Leuk volk! Vannacht ben ik blijven logeren bij Wura haar familie hier in Lagos. En ik heb me echt al serieus geamuseerd hehe. Er wordt me vanalles geleerd over de gebruiken hier, en de uitdrukkingen in Engels, Yoruba en pidgin. Ik kan ondertussen al “goedemorgen”, “danku” en “tis lekker” zeggen in yoruba “de lokale taal” en via gebarentaal kan ik nu mensen hun moeder zwaar beledigen. Altijd handig De verplichte fotosessie met “Westside!” en gangsta gebaren hebben we ook al achter de rug.
Als ik hier buitenwandel heb ik niet echt het gevoel dat ik bekeken word. En het is godverdomme heet! Echt zo een kleverige hitte waar niet aan te ontsnappen valt ugh. Maar goed, het zal wennen zeker. Verdere eerste indrukken en dingen die me opvielen. Het verkeer is absoluut waanzinning, ze gebruiken grappige nicknames voor autos (baby boy, end of discussion, discusson continued, ..), Wura en haar broer luisteren constant naar hiphop en zo praten ze dan ook, er is geen douche in huis (enkel koud water in emmertjes), elektriciteit werkt maar 30 % van de tijd, mensen zijn hier echt wel zwart en zwarte mensen zijn moeilijk te fotograferen haha (ik ga nog es een wit-balans preset moeten maken voor Nigerianen), gefrituurde koeienhuid is lekker wordt me verteld, kerken zijn ook na 12 PM open en ze maken erg veel lawaai, …
Straks gaan we met de bus naar Ibadan, de stad waar ik 3 maanden ga verblijven. Daar krijg ik dan een kamer op de universiteit en krijg ik meer uitleg over het project. Ik kijk echt uit naar het project, ik ben absoluut niet van plan om hier 3 maanden op mijn gat te zitten. Ik wil me echt wel voor 110 % inzetten voor dit gedoe. Maar bon, eerst even de situatie verkennen en meer uitleg vergaren. Het onnozele is wel dat de middelbare scholen binnen 5 weken sluiten voor de zomervakantie, maar ik veronderstel dat we dan naar ziekenhuizen gaan ofzo? Aargh, ik heb meer info nodig.
Anyway, om af te sluiten en samen te vatten. De eerste indruk is goed, ik amuseer me te pletter met de mensen rond en ik smelt zowat terwijl ik erbij sta.
Yours truly,
Bert
PS: ik heb al een nieuwe sim-card gescoord dus vanaf ben ik te bereiken op 002348050200704. Als ik weet wat mijn adres is op de unief dan laat ik het weten. Voor post- en voedselpaketten!
Ik ben veilig aangekomen! Na een vlucht ongeveer zo turbulent als mijn liefdesleven ben ik uiteindelijk middenin een storm geland in Lagos, Nigeria. Maar serieus, coolste turbulentie ooit! Ik heb vroeger wel es meegemaakt dat het vliegtuig een beetje trilde ofzo, maar deze keer werd ik zo wat uit mijn stoel gewipt haha. Hum, na dan nog even tegengehouden te worden door de douane ben ik uit de luchthaven geraakt, waar ik werd opgewacht door Wura en haar vriend Femi. Leuk volk! Vannacht ben ik blijven logeren bij Wura haar familie hier in Lagos. En ik heb me echt al serieus geamuseerd hehe. Er wordt me vanalles geleerd over de gebruiken hier, en de uitdrukkingen in Engels, Yoruba en pidgin. Ik kan ondertussen al “goedemorgen”, “danku” en “tis lekker” zeggen in yoruba “de lokale taal” en via gebarentaal kan ik nu mensen hun moeder zwaar beledigen. Altijd handig De verplichte fotosessie met “Westside!” en gangsta gebaren hebben we ook al achter de rug.
Als ik hier buitenwandel heb ik niet echt het gevoel dat ik bekeken word. En het is godverdomme heet! Echt zo een kleverige hitte waar niet aan te ontsnappen valt ugh. Maar goed, het zal wennen zeker. Verdere eerste indrukken en dingen die me opvielen. Het verkeer is absoluut waanzinning, ze gebruiken grappige nicknames voor autos (baby boy, end of discussion, discusson continued, ..), Wura en haar broer luisteren constant naar hiphop en zo praten ze dan ook, er is geen douche in huis (enkel koud water in emmertjes), elektriciteit werkt maar 30 % van de tijd, mensen zijn hier echt wel zwart en zwarte mensen zijn moeilijk te fotograferen haha (ik ga nog es een wit-balans preset moeten maken voor Nigerianen), gefrituurde koeienhuid is lekker wordt me verteld, kerken zijn ook na 12 PM open en ze maken erg veel lawaai, …
Straks gaan we met de bus naar Ibadan, de stad waar ik 3 maanden ga verblijven. Daar krijg ik dan een kamer op de universiteit en krijg ik meer uitleg over het project. Ik kijk echt uit naar het project, ik ben absoluut niet van plan om hier 3 maanden op mijn gat te zitten. Ik wil me echt wel voor 110 % inzetten voor dit gedoe. Maar bon, eerst even de situatie verkennen en meer uitleg vergaren. Het onnozele is wel dat de middelbare scholen binnen 5 weken sluiten voor de zomervakantie, maar ik veronderstel dat we dan naar ziekenhuizen gaan ofzo? Aargh, ik heb meer info nodig.
Anyway, om af te sluiten en samen te vatten. De eerste indruk is goed, ik amuseer me te pletter met de mensen rond en ik smelt zowat terwijl ik erbij sta.
Yours truly,
Bert
PS: ik heb al een nieuwe sim-card gescoord dus vanaf ben ik te bereiken op 002348050200704. Als ik weet wat mijn adres is op de unief dan laat ik het weten. Voor post- en voedselpaketten!
donderdag 18 juni 2009
Aangekomen!
Even heel snel, ik ben aangekomen en ik leef nog! Momenteel zit ik op de unief en ik ben al wat meer te weten gekomen over mijn projecten hier. Het internet is hier retetraag en ik ben iemand anders zijn laptop aan het misbruiken dus de langere verhalen zullen voor later zijn. Maar geen zorgen, alles is goed :)
maandag 1 juni 2009
New beginnings
Heyhey!
Daar gaan we weer! Nog 2 weken en dan vertrek ik naar Nigeria, om ginder 3 maanden te werken in een HIV/aids-project. 15 juni vertrek ik, 16 september keer ik terug. Wat ik ginder exact moet doen is nog niet zo duidelijk, maar daar kan ik binnenkort wel meer over vertellen. Maar onder andere gaan praten in scholen en ziekenhuizen. Presentaties geven, mensen informeren en sensibiliseren. Mensen opleiden tot “peer-educators” zodat ze hun kennis doorgeven aan anderen. Ik kijk er zeker naar uit, het zal sowieso wel boeiend worden.
Ik heb mijn tickets, mijn visum, mijn inentingen tegen zo ongeveer elke mogelijk ziekte, .. ik ben er klaar voor. Volgende bericht vanuit Nigeria
Bert
Daar gaan we weer! Nog 2 weken en dan vertrek ik naar Nigeria, om ginder 3 maanden te werken in een HIV/aids-project. 15 juni vertrek ik, 16 september keer ik terug. Wat ik ginder exact moet doen is nog niet zo duidelijk, maar daar kan ik binnenkort wel meer over vertellen. Maar onder andere gaan praten in scholen en ziekenhuizen. Presentaties geven, mensen informeren en sensibiliseren. Mensen opleiden tot “peer-educators” zodat ze hun kennis doorgeven aan anderen. Ik kijk er zeker naar uit, het zal sowieso wel boeiend worden.
Ik heb mijn tickets, mijn visum, mijn inentingen tegen zo ongeveer elke mogelijk ziekte, .. ik ben er klaar voor. Volgende bericht vanuit Nigeria
Bert
maandag 28 juli 2008
Fin
Heyheyhey!
Het laatste hoofdstuk!Momenteel zit ik in Bangkok,mijn laatste volledige dag te verdoen met shoppen, rondhoppen en nog wat laatste dingen regelen. Even 10 dagen terug!
Na mijn vorige blog vanuit Vientiane, de hoofdstad van Laos, ben ik opnieuw Jef en Els tegengekomen (die 2 Belgen die ik al eerder had ontmoet bij de 4000 islands). Die zaten uiteraard weer in hetzelfde hotel als mij hehe. Na wat gevulde kikkers en Laotiaanse pinten hebben we dan maar besloten een einde te maken aan al die toevalligheden en voor een tijdje samen verder te reizen.
Na Vientiane zijn we verder gereisd naar Vang Vieng, een stadje dat vooral bekend staat om "tubing". Het concept van tubing: gezeten in de binnenband van een tractor ronddobberen op een rivier, terwijl bars aan de oever je met lasso's en stokken proberen op te vissen zodat je iets drinkt bij hen voor je verder drijft. Maar helaas! We hebben het niet kunnen proberen omdat het te gevaarlijk was geworden door het regenseizoen. Vlak voordat we arriveerden was er een meisje verdronken dus hebben ze tubing voor een tijdje afgeschafd. En het was ook echt wel gevaarlijk op die rivier. Het regende zoveel dat er tijdens ons verblijf 4 bungalows van ons guesthouse in de rivier zijn gestort door een grondverschuiving. En 2 grote houten bruggen zijn meegesleurd door de stroming... Misschien toch niet de moment om rond te dobberen in een rubberen bandje. Dus in plaats daarvan hebben we dan maar wat tochtjes door de jungles gemaakt en Friends en Family Guy gezien in de TV-bars.
Na Vang Vieng was Luang Prabang aan de beurt, een oude hoofdstad die bekend staat om haar mooie tempels. Wegens algemene tempelitis hebben we de tempels maar gelaten voor wat het was. Dan maar een beetje door de stad wandelen, es een massage proberen en de nachtmarkt bekijken. Omdat er in heel Laos een avondklok is ingesteld om 11.30 sluiten alle cafes dan. Maar in Luang Prabang is er 1 plaats die blijkbaar de avondklok heeft omzeild, de lokale bowlingzaal. Dus tussen 12 en 3 uur 's nachts zit het daar vol met dronken jongeren die proberen te bowlen. Waaronder wij hehe. En ik heb gewonnen van 9 andere zatlappen hoeraa! Bowlen gaat gewoon makkelijker als je de pins dubbel ziet. Na 5 dagen pret met Jef en Els heb ik dan afscheid genomen en ben ik aan een 2-daagse bootreis op de Mekong begonnen, richting Thailand. Mensen die Jef en Els kenden zaten op dezelfde boot, dus ik had al onmiddelijk nieuw gezelschap van 3 Belgen hoeraa. En onderweg op den boot was het wel heel mooi natuurlijk, tussen de jungle en de heuvels enzo.
Na 2 dagen op de boot en een halve dag op bus zijn we dan aangekomen in het noorden van Thailand, in Chiang Mai. Daar zijn ze dan de volgende dag begonnen aan 1.5 dag mediteren in een Boeddhistisch klooster. Dus iedereen een te groot wit pakje aan, even wat instructies en dan maar proberen te mediteren. Ik denk dat het bij Boeddhisme de bedoeling is je emoties te bedwingen, onnodige gedachten vermijden en dingen niet te analyseren maar te aanvaarden. Wat me niet zo best lukt ahem. We moesten onze ogen sluiten en proberen aan niets te denken. Gewoon ons op onze ademhaling concentreren. Soms lukte het wel hoor maar ik denk toch niet dat er een carriere als monnik voor me is weg gelegd. Dagdromem is zo ongeveer een hobbie voor mij, dus als ik mijn ogen sloot begon ik de helft van den tijd te denken en te dromen, of ik viel gewoon doodleuk in slaap haha.
Na wederom een afscheid heb ik een nachtbus richting Bangkok genomen en hier zit ik nu. Morgen vertrek ik naar huis en dan zit mijn reis van 8 maanden erop. Als je op zoek bent naar een melige conclusie moet ik je teleurstellen. Laten we gewoon zeggen dat ik me 8 maanden geweldig heb geamuseerd en dat ik het allemaal opnieuw zou doen.
Maar nu heb ik gewoon zin om mijn familie en vrienden terug te zien!
Dus slacht het vetgemeste kalf almaar, de verloren zoon keert terug! En gelieve het kalf te serveren met een belachelijke hoeveelheid fritten. Ik kan geen rijst meer zien!!! Overmorgen sta ik er terug. Bruiner, blonder, armer, rijker...
Tot sebiet!!!!
Het laatste hoofdstuk!Momenteel zit ik in Bangkok,mijn laatste volledige dag te verdoen met shoppen, rondhoppen en nog wat laatste dingen regelen. Even 10 dagen terug!
Na mijn vorige blog vanuit Vientiane, de hoofdstad van Laos, ben ik opnieuw Jef en Els tegengekomen (die 2 Belgen die ik al eerder had ontmoet bij de 4000 islands). Die zaten uiteraard weer in hetzelfde hotel als mij hehe. Na wat gevulde kikkers en Laotiaanse pinten hebben we dan maar besloten een einde te maken aan al die toevalligheden en voor een tijdje samen verder te reizen.
Na Vientiane zijn we verder gereisd naar Vang Vieng, een stadje dat vooral bekend staat om "tubing". Het concept van tubing: gezeten in de binnenband van een tractor ronddobberen op een rivier, terwijl bars aan de oever je met lasso's en stokken proberen op te vissen zodat je iets drinkt bij hen voor je verder drijft. Maar helaas! We hebben het niet kunnen proberen omdat het te gevaarlijk was geworden door het regenseizoen. Vlak voordat we arriveerden was er een meisje verdronken dus hebben ze tubing voor een tijdje afgeschafd. En het was ook echt wel gevaarlijk op die rivier. Het regende zoveel dat er tijdens ons verblijf 4 bungalows van ons guesthouse in de rivier zijn gestort door een grondverschuiving. En 2 grote houten bruggen zijn meegesleurd door de stroming... Misschien toch niet de moment om rond te dobberen in een rubberen bandje. Dus in plaats daarvan hebben we dan maar wat tochtjes door de jungles gemaakt en Friends en Family Guy gezien in de TV-bars.
Na Vang Vieng was Luang Prabang aan de beurt, een oude hoofdstad die bekend staat om haar mooie tempels. Wegens algemene tempelitis hebben we de tempels maar gelaten voor wat het was. Dan maar een beetje door de stad wandelen, es een massage proberen en de nachtmarkt bekijken. Omdat er in heel Laos een avondklok is ingesteld om 11.30 sluiten alle cafes dan. Maar in Luang Prabang is er 1 plaats die blijkbaar de avondklok heeft omzeild, de lokale bowlingzaal. Dus tussen 12 en 3 uur 's nachts zit het daar vol met dronken jongeren die proberen te bowlen. Waaronder wij hehe. En ik heb gewonnen van 9 andere zatlappen hoeraa! Bowlen gaat gewoon makkelijker als je de pins dubbel ziet. Na 5 dagen pret met Jef en Els heb ik dan afscheid genomen en ben ik aan een 2-daagse bootreis op de Mekong begonnen, richting Thailand. Mensen die Jef en Els kenden zaten op dezelfde boot, dus ik had al onmiddelijk nieuw gezelschap van 3 Belgen hoeraa. En onderweg op den boot was het wel heel mooi natuurlijk, tussen de jungle en de heuvels enzo.
Na 2 dagen op de boot en een halve dag op bus zijn we dan aangekomen in het noorden van Thailand, in Chiang Mai. Daar zijn ze dan de volgende dag begonnen aan 1.5 dag mediteren in een Boeddhistisch klooster. Dus iedereen een te groot wit pakje aan, even wat instructies en dan maar proberen te mediteren. Ik denk dat het bij Boeddhisme de bedoeling is je emoties te bedwingen, onnodige gedachten vermijden en dingen niet te analyseren maar te aanvaarden. Wat me niet zo best lukt ahem. We moesten onze ogen sluiten en proberen aan niets te denken. Gewoon ons op onze ademhaling concentreren. Soms lukte het wel hoor maar ik denk toch niet dat er een carriere als monnik voor me is weg gelegd. Dagdromem is zo ongeveer een hobbie voor mij, dus als ik mijn ogen sloot begon ik de helft van den tijd te denken en te dromen, of ik viel gewoon doodleuk in slaap haha.
Na wederom een afscheid heb ik een nachtbus richting Bangkok genomen en hier zit ik nu. Morgen vertrek ik naar huis en dan zit mijn reis van 8 maanden erop. Als je op zoek bent naar een melige conclusie moet ik je teleurstellen. Laten we gewoon zeggen dat ik me 8 maanden geweldig heb geamuseerd en dat ik het allemaal opnieuw zou doen.
Maar nu heb ik gewoon zin om mijn familie en vrienden terug te zien!
Dus slacht het vetgemeste kalf almaar, de verloren zoon keert terug! En gelieve het kalf te serveren met een belachelijke hoeveelheid fritten. Ik kan geen rijst meer zien!!! Overmorgen sta ik er terug. Bruiner, blonder, armer, rijker...
Tot sebiet!!!!
woensdag 16 juli 2008
Laos!
Heyhey!
Tis ondertussen al dag 227 van mijn reis en dus ben ik in minder als 2 weken al thuis!
De voorbije week heb ik Laos verkend ende goedgekeurd. De eerste stop was Don Khet, een van de "4000 islands' vlakbij de Cambodjaanse grens. De Mekong rivier heeft in deze streek een breedte van 14 kilometer en is gevuld met 4000 eilandjes (ongeveer he). Dus ben ik samen met een Amerikaanse en 2 Belgen geland op een van de eilandjes en heb ik me zo een bungalow van 2 dollar veroverd. Don Khet is via een brug verbonden met Don Khon en er loopt een spoorweg over deze 2 eilanden, het enige stukje spoorweg in heel Laos, gebouwd door de Fransen. Wat een beetje stom overkomt op 2 eialndjes van een zakdoek groot. Ik ben er 2 dagen gebleven en heb vooral wat rond gewandeld, watervallen bekeken en mijn hangmat beter leren kennen. Oh, en ik ben samen met de andere Belg de Mekong over gezwommen! De stroming hadden we een beetje onderschat, maar tis gelukt en het was leutig! Wel een lens verloren in de Mekong merde,
Na de eilandjes ben ik naar Champasack vetrokken, waar er een Angkoriaanse tempel te bezichten valt. 's Morgens ben ik met het fietske naar de tempel vertrokken met de bedoeling de zonsopgang te zien maar die heb ik een beetje gemist. Het was toch verder fietsen als gedacht hum. Maar wel gratis binnen geraakt via een zij-ingang! Na een initiele 'What the fuck...' bleek de tempel toch de moeite te zijn en het was vooral leuk dat ik de enige toerist ginder was. One on one time with an Angkorian temple hurray.
Tegen 's middags mijn spreekwoordelijke valiezen gepakt en via een moto, een ferry, een bus een een mini-van tot in Pakse geraakt. Vanwaar ik dan weer de nachtbus tot in Vientiane, de hoofdstad van Laos, heb genomen. De nachtbus was nog wel grappig. Ik moest mijn bed delen met 3 andere mensen en nee, het waren geen mooie vrouwen. Gelukkig ben ik niet in lepeltjeshouding wakker geworden naast die oude kerel haha. Nu zit ik dus i Vientiane. Morgen ga ik naar Vang Vieng waar ik kan 'tuben' (uitleg volgt later) en rotsklimmen.
Alrighty, tot de volgende!!
Tis ondertussen al dag 227 van mijn reis en dus ben ik in minder als 2 weken al thuis!
De voorbije week heb ik Laos verkend ende goedgekeurd. De eerste stop was Don Khet, een van de "4000 islands' vlakbij de Cambodjaanse grens. De Mekong rivier heeft in deze streek een breedte van 14 kilometer en is gevuld met 4000 eilandjes (ongeveer he). Dus ben ik samen met een Amerikaanse en 2 Belgen geland op een van de eilandjes en heb ik me zo een bungalow van 2 dollar veroverd. Don Khet is via een brug verbonden met Don Khon en er loopt een spoorweg over deze 2 eilanden, het enige stukje spoorweg in heel Laos, gebouwd door de Fransen. Wat een beetje stom overkomt op 2 eialndjes van een zakdoek groot. Ik ben er 2 dagen gebleven en heb vooral wat rond gewandeld, watervallen bekeken en mijn hangmat beter leren kennen. Oh, en ik ben samen met de andere Belg de Mekong over gezwommen! De stroming hadden we een beetje onderschat, maar tis gelukt en het was leutig! Wel een lens verloren in de Mekong merde,
Na de eilandjes ben ik naar Champasack vetrokken, waar er een Angkoriaanse tempel te bezichten valt. 's Morgens ben ik met het fietske naar de tempel vertrokken met de bedoeling de zonsopgang te zien maar die heb ik een beetje gemist. Het was toch verder fietsen als gedacht hum. Maar wel gratis binnen geraakt via een zij-ingang! Na een initiele 'What the fuck...' bleek de tempel toch de moeite te zijn en het was vooral leuk dat ik de enige toerist ginder was. One on one time with an Angkorian temple hurray.
Tegen 's middags mijn spreekwoordelijke valiezen gepakt en via een moto, een ferry, een bus een een mini-van tot in Pakse geraakt. Vanwaar ik dan weer de nachtbus tot in Vientiane, de hoofdstad van Laos, heb genomen. De nachtbus was nog wel grappig. Ik moest mijn bed delen met 3 andere mensen en nee, het waren geen mooie vrouwen. Gelukkig ben ik niet in lepeltjeshouding wakker geworden naast die oude kerel haha. Nu zit ik dus i Vientiane. Morgen ga ik naar Vang Vieng waar ik kan 'tuben' (uitleg volgt later) en rotsklimmen.
Alrighty, tot de volgende!!
dinsdag 15 juli 2008
Byebye Cambodja!
Heyhey!
Ik sta weer 2 weken achter met de berichtgeving, maar hier komt ie dan!
Na de vorige blog ben ik nog ongeveer een weekje in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, gebleven. De eerste dagen nog samen met Veerle, daarna in mijn uppie. Veerle haar vakantie zat er vorige week op dus die zit ondertussen al terug thuis chocolade te eten. ;)
Van alle dingen die ik in Phnom Pemh heb gezien (en geloof me, das een heleboel) was het S.21 musuem het indrukwekkendste. Deze voormalige school is tijdens het Khmer Rouge regime omgevormd tot een ondervragings- en foltercentrum. Tienduizenden mensen zijn hier gepasseerd tijdens de 3 jaren dat het regime duurde. Je kan nu door de schoollokalen wandelen waar alles nog is gelaten zoals het werd aangetroffen door het Vietnamese leger. En er is een grote fototentoonstelling met honderden foto's van de mensen die ondervraagd zijn en later hier of op de Killing Fields zijn vermoord. Verder ook nog heel veel informatie over het regime van Pol Pot. Erg ontstellend allemaal.
Maar goed, nadat Veerle was vetrokken heb ik nog enkele dagen in Phnom Penh door gebracht, wachtend op mijn visum voor Laos. Best wel een beetje vreemd om zo plots in je eentje te zijn. Daar sta je dan, in je uppie, in een of andere Aziatische hoofdstad. De voorbije 7 maanden was ik altijd omringd door andere vrijwilligers, mensen vam mijn organisatie, ... Maar bon, na ongeveer 2 daagjes van niet goed weten wat met mezelf aan te vangen was ik terug in orde hoor. En geen zorgen, in je eentje reizen is niet zo angstaanjagend als het lijkt, ik heb ondertussen al een heleboel tof volk leren kennen.
Phnom Penh is best een aangename stad. Tis er fijn om rond te wandelen en er is een heleboel te zien en te doen. Tuurlijk, om de 5 minuten wordt je wel aangesproken door een kind dat je boeken wilt verkopen. Ook constant te horen "Hey man, you want tuk-tuk? Cheap Cheap" of "You want moto?". Werkt best wel op de zenuwen op een mindere dag. En mensen in een rolstoel rijden net niet over je tenen om je aandacht te trekken! Als het wat donkerder wordt, bieden ze je natuurlijk maruhuana, skank, cocaine, heroine, opium, ... enzovoort aan. Begint een beetje op "Fear and Loathing Phnom Penh" te lijken. Oh, en in zowat elk restaurant staat er "Happy pizza" en "Happy shake" op het menu. Nee, dat betekent niet dat er extra stukjes ananas op je pizza zitten. Eerder paddestoelen en/marihuana. Ik kan me best inbeelden dat er onschuldige zielen niet snappen waarom ze plots roze oliafntjes zien.
Na Phnom Penh ben ik naar het Noorden van Cambodja getrokken, naar Ban Lung. Dus 12 uur op een bus over een hobbelweg, mijn kont heeft het me nog steeds niet vergeven haha. Vooral het laatste stuk was door de moesson veranderd in een modderfestijn. Anyway, ik ben heelhuids aangekomen in Ban Lung en ben de volgende dag op verkenning getrokken. Samen met een gids op een motortje langs 3 watervallen, een meer in een vulkanische krater (zalig zwemmen!), een etnisch dorp (de inwonders waren blijkbaar ergens anders etnisch aan het doen, compleet verlaten merde), een Boeddha standbeeld (ik heb het zo stilaan wel gehad met standbeelden, tempels en watervallen) en een rubberfabriek. We zijn een paar keer bijna onderuit gegaan in de modder maar het bleef allemaal grappig)
En dan richting Laos hoeraa!! Nog es 12 uur op de bus, maar nog wel te doen. En mijn Cambodjaanse buurvrouw op de bus heeft me getracteerd! Ze is 2 keer bij een pauze uit de bus gestapt om wat eten voor me te kopen, ik moet er te mager uit zien ofzo. Lief menske.
Ik sta weer 2 weken achter met de berichtgeving, maar hier komt ie dan!
Na de vorige blog ben ik nog ongeveer een weekje in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, gebleven. De eerste dagen nog samen met Veerle, daarna in mijn uppie. Veerle haar vakantie zat er vorige week op dus die zit ondertussen al terug thuis chocolade te eten. ;)
Van alle dingen die ik in Phnom Pemh heb gezien (en geloof me, das een heleboel) was het S.21 musuem het indrukwekkendste. Deze voormalige school is tijdens het Khmer Rouge regime omgevormd tot een ondervragings- en foltercentrum. Tienduizenden mensen zijn hier gepasseerd tijdens de 3 jaren dat het regime duurde. Je kan nu door de schoollokalen wandelen waar alles nog is gelaten zoals het werd aangetroffen door het Vietnamese leger. En er is een grote fototentoonstelling met honderden foto's van de mensen die ondervraagd zijn en later hier of op de Killing Fields zijn vermoord. Verder ook nog heel veel informatie over het regime van Pol Pot. Erg ontstellend allemaal.
Maar goed, nadat Veerle was vetrokken heb ik nog enkele dagen in Phnom Penh door gebracht, wachtend op mijn visum voor Laos. Best wel een beetje vreemd om zo plots in je eentje te zijn. Daar sta je dan, in je uppie, in een of andere Aziatische hoofdstad. De voorbije 7 maanden was ik altijd omringd door andere vrijwilligers, mensen vam mijn organisatie, ... Maar bon, na ongeveer 2 daagjes van niet goed weten wat met mezelf aan te vangen was ik terug in orde hoor. En geen zorgen, in je eentje reizen is niet zo angstaanjagend als het lijkt, ik heb ondertussen al een heleboel tof volk leren kennen.
Phnom Penh is best een aangename stad. Tis er fijn om rond te wandelen en er is een heleboel te zien en te doen. Tuurlijk, om de 5 minuten wordt je wel aangesproken door een kind dat je boeken wilt verkopen. Ook constant te horen "Hey man, you want tuk-tuk? Cheap Cheap" of "You want moto?". Werkt best wel op de zenuwen op een mindere dag. En mensen in een rolstoel rijden net niet over je tenen om je aandacht te trekken! Als het wat donkerder wordt, bieden ze je natuurlijk maruhuana, skank, cocaine, heroine, opium, ... enzovoort aan. Begint een beetje op "Fear and Loathing Phnom Penh" te lijken. Oh, en in zowat elk restaurant staat er "Happy pizza" en "Happy shake" op het menu. Nee, dat betekent niet dat er extra stukjes ananas op je pizza zitten. Eerder paddestoelen en/marihuana. Ik kan me best inbeelden dat er onschuldige zielen niet snappen waarom ze plots roze oliafntjes zien.
Na Phnom Penh ben ik naar het Noorden van Cambodja getrokken, naar Ban Lung. Dus 12 uur op een bus over een hobbelweg, mijn kont heeft het me nog steeds niet vergeven haha. Vooral het laatste stuk was door de moesson veranderd in een modderfestijn. Anyway, ik ben heelhuids aangekomen in Ban Lung en ben de volgende dag op verkenning getrokken. Samen met een gids op een motortje langs 3 watervallen, een meer in een vulkanische krater (zalig zwemmen!), een etnisch dorp (de inwonders waren blijkbaar ergens anders etnisch aan het doen, compleet verlaten merde), een Boeddha standbeeld (ik heb het zo stilaan wel gehad met standbeelden, tempels en watervallen) en een rubberfabriek. We zijn een paar keer bijna onderuit gegaan in de modder maar het bleef allemaal grappig)
En dan richting Laos hoeraa!! Nog es 12 uur op de bus, maar nog wel te doen. En mijn Cambodjaanse buurvrouw op de bus heeft me getracteerd! Ze is 2 keer bij een pauze uit de bus gestapt om wat eten voor me te kopen, ik moet er te mager uit zien ofzo. Lief menske.
Abonneren op:
Posts (Atom)
