Oepdate!

Hoihoi,

Mogelijk was ik de vorige keer ietwat onduidelijk over het weeshuis en wat er aan de hand is. Toen ik de vorige keer berichtte had ik een klacht ingediend bij RCDP (mijn organisatie in Nepal) en had ik met de baas van het nieuwe weeshuis (Dawa) gebabbeld. Hij wou de weeskinderen en de werkvrouw bij zich nemen enzo, maar de baas van het oude weeshuis (Narayan) wist nog niet dat ik de kinderen wou verhuizen. Het weeshuis was dus nog niet gesloten ofzo.

Nu zijn we een week verder. Ik heb nog een aantal keer gebabbeld met de baas van het nieuwe weeshuis, zodat ik zeker wist dat de disabled kids en de werkvrouw er goed terecht zouden komen. Aangezien de baas van het oude weeshuis geen Engels kan en ik te weinig Nepali spreek, was ik niet van plan in mijn eentje hem uit te leggen wat er allemaal aan de hand was en gewoon even te wachten tot de vergadering zodat iemand kon tolken voor me. Maar hey, toen ik deze zaterdag aankwam in het weeshuis bleek er een 4de kindje aangekomen te zijn.. Wat ik totaal niet had verwacht. Ik heb dan in mijn beste Nepali alles er uit gegooid en gezegd wat ik vond van hem en zijn weeshuis. Dat ik zijn weeshuis wou sluiten, dat de kindjes moeten verhuizen, ...
Vandaag hebben ik, Narayan en Dawa dan eindelijk samen vergaderd. Dawa heeft alles wat ik wou zeggen kunnen vertalen en na 1.5 uur babbelen zijn we overeen gekomen dat de kindjes en werkvrouw dus inderdaad verhuizen. Hoeraa!

En geloof me, dit is een hele verbetering voor die mannekes. In het oude weeshuis gingen ze niet naar school, ze kregen geen prive-les, ze kregen geen fysiotherapie, noppes... Geen boeken, geen speelgoed, .. Nu kunnen Anjana en het nieuwe kindje (Monisha) naar een prive-school, Kamal krijgt prive-les (hij is een beetje mentaal gehandicapt)en tja voor Navina kunnen we weinig doen. Er komt een professionele fysiotherapeut, wat vooral Kamal zo hard nodig heeft. De werkvrouw is terug herenigd met haar 3 eigen kinderen en nu krijgt ze 2000 roepies per maand ipv noppes. De baas van het oude weeshuis betaalde haar al 4 jaar niet, hij had haar juwelen en land verkocht om te gebruiken voor het weeshuis en ze had ook nog es betaald voor de meeste spullen in het weeshuis.

We waren van plan de baas van het oude weeshuis een nieuwe job te geven, om hem te overtuigen en om hem in het oog te kunnen houden, maar hij wil niet. Hij gaat dus een nieuw project beginnen ergens, wat me wel dwars zit maar tja... deze kinderen zijn tenminste al veilig. Morgen of overmorgen verhuizen de kindjes hoeraa!

Verder nog belachelijk veel ziekenhuizen bezocht. Woensdag met Kamal naar het disabled ziekenhuis voor een fenol-injectie. Hij heeft cp (dus even geen zuurstof gekregen bij de geboorte), is erg spastisch en dankzij die injectie zou hij minder spastisch zijn gedurende 5 maanden. Als ie intensieve fysiotherapie krijgt kan ie mss zelf wandelen! Een van de redenen waarom ik hem absoluut weg wou uit het oude weeshuis. Dus heb ik hem naar het ziekenhuis gedragen, maar aangezien hij slecht reageerde zijn we een stuk langer gebleven als ik had gedacht. Hij bleef steeds maar overgeven, dus uiteindelijk zijn we een nacht gebleven en nog een groot stuk van de volgende dag. Maar best grappig om wat tijd door te brengen in het ziekenhuis! Zowat iedereen die uit zijn bed kon op onze afdeling is langs geweest voor een babbeltje dus ik heb mijn beste Nepalees mogen bovenhalen. Ik heb de kinderafdeling wat geentertained, er waren een hoop internationale vrijwilligers om mee te babbelen... Bst leuk! Voor Kamal was het wel een stuk minder leuk ahem. Uiteindelijk zijn we ontslagen uit het ziekenhuis, maar op de terugweg heeft ie nog es 5 keer overgegeven. Ook de volgende dag bleef ie overgeven, dus opnieuw een ziekenhuis in... Ondertussen is ie in orde hoor, maar hij is toch 3 dagen flink ziek geweest. Ook met de kinderen van het andere ziekenhuis ben ik nog es langs geweest voor een check-up, niemand met scabies deze keer hoeraa.

Verder nog gedaan; samen met Dawa naar Thamel voor fotos en interviews met de straatkinderen. Boeiend! En ik heb nog fotos kunnen maken van een Tibetaanse protestactie. Eindelijk haha, er zijn er verdomme elke dag maar ik zie ze nooit. Volgende week kan ik nog een leider van de Maoisten interviewen, hij is verantwoordelijk voor 9 districten in Nepal en was er sinds de oprichtng van de partij bij. Louter toeval dag ik hem kan interviewen uiteraard, hij is de dokter die me heeft geholpen toen ik mijn laatste voedselvergiftiging had. Oh, en ik heb een traditionele Nepalese outfit besteld bij de kleermaker, zou best grappig moeten zijn hehe. Vast leuk voor wat fotokes en als souvenir. En ik heb een huwelijksaanzoek gekregen ahem.

Qua reisplannen, vandaag is de deadline voor mijn beslissing dus eh.. ik zal morgen ofzo wel laten weten hoe het zit. Blijkt wel dat ik in Mongolie geen Russisch visum kan krijgen dus dan moet ik dat in Hong Kong scoren... Ik zal er nog es allemaal goed over nadenken vandaag.

Doei!

Update!

Heyhey!

Het is weeral eventjes geleden sinds de vorige update dus het wordt een nogal lang bericht ahem. Maar dus, nieuws vanuit Nepal! Voor de duidelijkheid, ik werkte in een weeshuis met 3 disabled kids en 10 weeskinderen maar de weeskinderen zijn recent verhuist naar een nieuw weeshuis. Dus ik pendel tussen de 2 projecten.

Over het weeshuis.. Er is best wel een heleboel gebeurt sinds het vorige bericht. De laatste 2 weken heb ik een heleboel ziekenhuisbezoeken gedaan met de kinderen. 2 keer naar een hospitaal voor gehandicapten, dat erg vervelend ver weg is. Het is 2.5 uur met de bus en te voet tot daar, en het valt niet mee om Kamal te moeten dragen. En hij heeft 2 keer overgegeven in de bus op de terugweg! Nepalezen worden blijkbaar erg snel wagenziek.. Maar het was wel fijn dat de disabled kids es buitenkwamen. Normaal gezien blijven ze altijd in het weeshuis maar nu zaten ze verbaasd naar buiten te staren in de bus. En toen we met Navina naar het hospitaal gingen ging haar moeder ook mee. Ik wist niet eens dat ze een moeder had, maar het was in ieder geval een ontroerend weerzien. Navina was zelf aan het lachen, iets wat ik haar nooit heb zien doen.. mooi hoor. Maar bon, de kindjes zijn onderzocht enzo. Voor Anjana zijn er nieuwe speciale schoentjes besteld (voor 350 roepies! Tis echt geen geld) Voor Kamal hebben ze me wat fysiotherapie aangeleerd, dus nu doen we samen 2-3 keer per dag stretching oefeningen. Hij heeft blijkbaar cp, wat betekent dat hij bij zijn geboorte een tijdje geen zuurstof heeft gekregen, wat grote gevolgen had voor zijn mentale en fysieke capaciteiten.

Met 11 kindjes uit het andere weeshuis ben ik ondertussen ook al een paar keer naar een ander ziekenhuis geweest voor de gratis medical check-up. Niets al te ernstig aan de hand, buiten dat Navindra scabies heeft. Wat nogal kut is, aangezien scabies erg besmettelijk is en ik dat kindje regelmatig een knuffel geef en hij constant aan mijn armen hang. Bon, even na laten of ik nu ook geen scabies heb...Vandaag ben ik terug langs geweest naar het ziekenhuis met 11 "stool samples" van de kinderen (wat ze niet leuk vonden natuurlijk haha), zaterdag ga ik terug met nog es 3 kinderen terug. Met een ander kindje moet ik naar nog een ander hospitaal voor een oogonderzoek. En woensdag terug naar het disabled ziekenhusi met Kamal! Veel ziekenhuizen!

Verder ben ik ook nog met de kindjes van het nieuwe weeshuis naar de cinema geweest, gigantisch leuk! Die klein mannen beginnen te roepen en te applaudiseren als de "hero" in beeld komt en tja, ik doe mee hehe.

Maar er zijn ook dingen die me dwars zitten over mijn gehandicapten-project. In het kort, het is gewoon geen goede plek voor de kinderen en het is de schuld van Narayan, de baas ginder. We noemen officieel "National Vocational Center For Training and Rehabilitation Of Disabled" (sic). Het nationale center, en we hebben 3 kinderen! En een centrum voor training en rehabiliation, er gebeurt net niks qua rehabilitatie! Wat een waanzin.. Sinds deze weeks doe ik fysiotherapie met de kinderen, maar binnen 1.5 week ben ik weg en dan gebeurt er terug niks... Ik heb zitten babbelen met de baas van het nieuwe weeshuis, dat trouwens veel beter is. Ik was nogal skeptisch in het begin, maar tis een hele verbetering voor de kinderen. Ze gaan nu naar een prive school, er wordt een stuk beter voor hen gezorgd, enz.. Via de baas van het nieuwe weeshuis ben ik te weten gekomen dat Narayan geld aftroggelt van de gezinnen waar ie kinderen van aanneemt, dat ie in de gevangenis heeft gezeten, ... Ik wil best wel geloven dat Narayan zijn best doet om voor de kinderen te zorgen, maar hij kan het niet. Hij heeft geen sponsors en hij kan niet met geld om. De werkvrouw heeft ie trouwens al in 4 jaar niet meer betaald.

Plus, zaterdag heb ik me nog behoorlijk kwaad gemaakt. Ik bewaar mijn geld en mijn paspoort in een tas onder de matras van mijn bed. Toen ik voor een paar uur weg was heeft ie er 2000 roepies uit genomen, omdat hij het dringend nodig had. Ik kon er niet bepaald mee lachen.. Hij zei dat het een emergency was en ik had ook wel binnen de 3 uur terug omdat ik me kwaad heb gemaakt, maar zoiets doe je gewoon niet. Als ie een paar uur had gewacht had ie mijn toestemming kunnen vragen voor geld te lenen. Vandaag heb ik de mensen van RCDP erbij gehaald en ik heb een klacht ingediend over alles wat ik net heb geschreven. Dat er niet goed wordt gezorgd voor de kinderen en dat Narayan als baas op geen kloten trekt. Na een babbel met de baas van het andere weeshuis vandaag ziet het ernaar uit dat we de 3 disabled kids en de werkvrouw gaan verhuizen naar ginder. Zodat ze terug hereningd zijn met de andere kinderen en dat er tenminste goed voor hen wordt gezorgd. "Le fin" voor Narayan's Disabled Center, alhoewel ik zeker weet dat ie gewoon opnieuw begint.

Qua fotojournalisme doe ik eigenlijk niet zo enorm veel de laatse weken. Ik heb het nogal druk met de weeshuizen en er zijn ook gewoon te weinig assignments.

En reisnieuws! Ingewikkeld ahum.. Laten we zeggen dat ik er veel over nadenk en om de paar dagen van gedachten verander. Nu weet ik hoe een vrouw zich voelt haha. Ik heb zelf er even over nagedacht om gewoon terug naar huis te keren. Maar geen zorgen, ik heb mijn testikels terug gevonden en ga nog een laatste poging ondernemen om mijn originele reisplan uit te voeren. Maar man man, makkelijk is het niet. China en Rusland zijn zowat de moeilijkste landen om een visum voor te krijgen en de Chinese regering is de laatse maand knettergek geworden. Een andere reden waarom ik wou afzien van mijn plan is dat ik met Veerle (die van de trekking) naar Thailand, Cambodja en Loas kan. 7 weken wat rondtrekken door mooie landen, goed gezelschap, visums aan de grens! Zo makkelijk...

Het huidige plan (en geloof me, dat kan veranderen..) is dat ik binnen 3 weken hier in Katmandu een visum voor Mongolie koop en dan naar Hong Kong vlieg. Dat is de enige plaats ter wereld waar het nog mogelijk is om een Chinees visum te krijgen zonder al dat gedoe met vliegtickets en hotelreservaties. Mits je een reisagentschap betaalt natuurlijk. Dus ik ga er proberen een double-entry 60 days visum te scoren. Als dat niet lukt, dan hoor je me wel vloeken tot in Antwerpen en dan vlieg ik naar Thailand waar ik dan 7 weken met Veerle rondtrek. Ik ga ervan uit dat het me wel lukt. Mensen die ik Kathmandu heb leren kennen zijn 1 week geleden naar Hong Kong gevlogen en ze zijn China binnen geraakt. Okay, dus stel dat ik China binnen geraak dan blijk ik daar 30 dagen en ga ik vervolgens voor 30 dagen naar Mongolie. Wat schitterend zou zijn aangezien ik dan het grootste festival van het jaar ginder kan meemaken! Zodra ik in Mongolie aankom ga ik proberen een Russisch visum te scoren. Hier in Kathmandu kreeg ik een "Njet" als antwoord. De Russische regering zijn ook geen lieverdjes, ze willen treintickets + hotelereservaties + een toeristvoucher zien. Allemaal originele bewijzen natuurlijk en hier in Nepal is dat onmogelijk te regelen. Dus in Mongolie ga ik proberen dat allemaal te fixen en zo een Russisch visum te ontvangen. Lukt dat dan trek ik voor 3 weken door Rusland, vervolgens via Estland naar Zweden en dan terug naar Belgie. Lukt dat niet dan hoor je me opnieuw vloeken tot in Antwerpen en dan keer ik terug naar China dankzij mij double-entry visum. Na nog es 3 weken China zou ik dan de vlieger nemen van Beijing naar Brussel.

Ingewikkeld? En om even aan te tonen hoe leuk de Chinese regering is, ze hebben de Trans Siberian Express tussen Beijing en Ulaan Baatar voor 3 maanden afgeschaft. Mijn trein! En er zijn geruchten dat ze alle landgrenzen gaan afsluiten tijdens de Olympische Spelen... zodat ik dus de vlieger naar Mongolie zou moeten pakken... Wie weet wat ze nog gaan bedenken, tis om zot van te worden.. Anyway, als er de komende 2weken niets onverwacht gebeurt dan koop ik een ticket naar Hong Kong en waag ik mijn kans. Bedenkt de Chinese regering nog iets leuks, dan blaas ik het hele plan af en ga ik gewoon naar Thailand met Veerle. Wish me luck...

In other news, voor ik vertrek uit Nepal ga ik nog enkele dagen raften en canyoning met Veerle! Wat geweldig zou moeten zijn aangezien het regenseizoen is begonnen en de rivieren wat wilder worden. Het regent best wel veel de laatste tijd, doet me een beetje aan Belgie denken hehe. Oh, en ik nog een voedselvergifting opgelopen! De werkvrouw van het weeshuis had een ijsje voor me gekocht en ik was te vertederd om nee te zeggen. Dus later die dag heb ik 4 keer overgegeven en lag ik rillend in foetushouding op de vloer tot ze de dokter erbij hebben gehaald. Zeg nee tegen ijsjes in Nepal. En mijn 6 maanden Nepal zijn bijna afgelopen, best vreemd...

Tot de volgende!

PS: ik denk dat ik een nieuwe studie heb gevonden! Aan de Brusselse universiteit geven ze nog wel "Moleculaire Biology" dus ik heb een email gestuurd voor meer informatie. Hopelijk kan ik daar beginnen in September!

Hiephoi!

Grappig nieuws, stom nieuws, slecht nieuws! Ik zal even zoeken naar goed nieuws om het uit te balanceren.

Grappig nieuws! Ik ben naar de boekenwinkel geweest voor de gratis kinderboeken af te halen! Een hele doos vol! Ik was er echt blij mee man. Maar toen ik de doos opende bleek dat ze ginder nogal vreemde kinderboeken hadden uitgekozen.. Enkele voorbeelden van de titels:

Sizzle (one of the sexiest romans you will read this year)
Inside the world of Industrial Espionage
Frontiers of High Energy Physics
A Course In Scientific Chinese
Le Nil
An Unauthorised Biography of Andrew Lloyd Webber
The Complete Encyclopedia on "Doctor Who" (A-D)
Electional Astrology
Astrology in Predicting Weather and Earthquakes (2 keer trouwens)

Wauw... En toen ik terug in de winkel stapte om te vragen of het de juiste doos was zeiden ze "Yes..." Bon, de kinderen leren momenteel vanalles bij over Andrew Lloyd Webber.

Stom nieuws! Na enkele verwarrende dagen in het weeshuis zijn 10 van de 13 kinderen verhuist naar een ander weeshuis.. Er is een nieuwe sponsor met veel geld, ze kunnen allemaal naar een dure prive-school, geweldig allemaal. Maar ik blijf dus wel achter met den baas, de didi en 3 gehandicapte kindjes. Wat lichtelijk saai is gedurende een hele dag, plus ik mis de rest van kinderen nogal. En er is niemand meer die deftig engels kan spreken.. Maar bon, ik denk dat ik 2-3 dagen per week bij de andere kinderen ga langsgaan (net een echtscheiding), 2-3 dagen bij de gehandicapte kindjes en de rest in Kathmandu om fotokes te maken. Ik heb nu voor het eerst wat opdrachtjes gekregen voor fotojournalisme, best leuk hehe.

Enne, de gratis check-up die ik had geregeld voor de kinderen.. Vanmorgen gingen we normaal gezien langs met de gehandicapte kindjes maar den baas van het weeshuis heeft het 10 minuten voor we vertrokken afegezegd. De zak! Ik zit er dan verdomme moeite in te steken en dan vind meneer dat we beter naar een groter ziekenhuis gaan nu er toch een donor is met veel geld.

Nog vreemd nieuws, beetje tragisch. In mijn vorige weeshuis was er een leerkracht, Santosh, waar ik goed mee overeen kwam. Maar sinds deze week heeft ie het weeshuis verlaten om te gaan werken in Quatar als electricien. Wat waarschijnlijk een van de vreselijke slavenjobs is waar ze je paspoort afpakken voor enkele jaren. Man man, ik hoop dat het niet zo erg is als ik het mij voorstel.

Dat was nog niet eens het slechte nieuws. Ik zit dik in de problemen qua een visum voor China. Een "njet" in de ambassade in Kathmandu, enkel een visum voor 3 weken via de Chinese ambassade in Brussel (als ik een retourticket + hotelreservatie kan voorleggen!), .. Ziet er niet goed uit dus. Ik heb geprobeerd te smeken, te dreigen, ik heb zelf even geprobeerd een ambtenaar om te kopen via een reisbureau, allemaal noppes. Dankzij de situatie in Tibet is het belachelijk moeilijk om een Chinees visum te krijgen, en al helemaal voor iemand die probeert rond te reizen door Azie. Dus enige hoop: Hong Kong. Mogelijk kan je daar een visum van een maand krijgen. 2 Duitsers en een Israelier die ik heb leren kennen in de Chinese ambassade gaan dat proberen, dus als het hen lukt kan ik ook proberen.

Of anders kan ik ook gewoon terugkeren naar Belgie natuurlijk. Maar eerlijk gezegd zou ik het enorm kut vinden om mijn reisplannen als gevolg van de Chinese regering te moeten opgeven. Nog een optie is gewoon een nieuw reisplan bedenken naar landen niet zo fucking moeilijk doen over visums.

Even rustig nadenken dus, ik heb nog 4 weken voor ik uit Nepal vertrek..

Oh, en de master na master die ik volgend jaar wou doen blijkt sinds enkele maanden te zijn afgeschaft. Dus als er iemand een toffe studierichting weet van 1 jaar over moleculaire genetica, laat maar weten.

Dus yup, een losing streak. Dikke problemen voor een chinees visum, 80 % van mijn kinderen zijn er vandoor en de manama die ik wou studeren is afgeschaft.

En eh goed nieuws... Ik ben niet meer verdwaald en ik heb mijn trui zelf terug gevonden!

Oh, en nieuwe fotos hier , hier en hier

Weeshuis in Chautara

Heyhey!

Alles goed hier in Nepal! Ik ben nu al ongeveer 3 dagen in mijn nieuwe weeshuis en het is geweldig! Ok, er is weinig geld en geen materiaal, maar de kindjes zijn schatten. Toen ik aankwam was er geen speelgoed, geen boeken, geen posters tegen de muren, noppes. Maar geleidelijk aan koop ik dingen om het weeshuis wat op te vullen. Voorlopig heb ik 2 boeken gekocht, dinsdag kan ik normaal gezien gratis boeken afhalen bij een boekenwinkel in Thamel. Voorlopig lees ik dan maar Dostojevsky en Oscar Wilde voor aan de kinderen hehe. Engels kunnen ze niet, dus het maakt niet echt uit zolang ze mijn stem maar horen me dunkt.

Zoals ik al eerder zei, er zijn 13 kinderen in het weeshuis. Bhimsen, Yubraj, Shanti, Yugesh, Yubina, Anjana, Kamal, Navina, Navindra, Surindra, Saraj, Acham en Dhinsen (maar die laatste zit momenteel in Kathmandu om een of andere vage reden). Jawel, ik ken alle namen! Aangezien de groep nu een stuk kleiner is, heb ik mijn uiterste best gedaan om alle namen te leren. Tis ook gewoon fijner met zo een kleine groep, je kunt meer contact leggen met de kinderen. Omdat ze binnenkort gaan verhuizen gaan ze momenteel niet naar school en de gehandicapte kindjes gaan nooit naar school. 3 van hen zijn dus gehandicapt; Anjana, Kamal en Navina. Anjana is fysiek gehandicapt maar erg slim, wat een beetje tragisch is omdat ze nu geen kansen krijgt. Mijn favoriete kind van de hoop. Kamal is zowel fysisch als geestelijk gehandicapt,echt een schatteke hehe. Hij heeft nogal veel littekens op zijn hoofd omdat hij altijd valt, zeggen ze. Navina is redelijk hopeloos. Haar standaard gemoedstoestand is pure doodsangst. Zodra je een onverwachte beweging maakt of als ze lawaai hoort, begint ze te huilen. Het enige dat ik voor haar kan doen is dhaal-baat binnenlepelen en haar gezicht en handen schoonmaken. Ze kan niet praten of lachen.

Het weeshuis bestaat nu al 7 jaar, maar ik ben de eerste vrijwilliger die er arriveert. Maar tis er erg fijn hoor. Ze noemen me constand "Sir Ram" hehe, Buiten de kinderen is er de baas, Narayan. Vriendelijke kerel, werkelijk, meestal vertrouw ik de bazen in weeshuizen niet zo. Hji is zelf ook een beetje fysiek gehandicapt. Verder is er nog Kumari, de huismoeder/kokkin/schoonmaakster van dienst. Ze is behoorlijk dol op me!. Ze wast mijn kleren, begint wild te gebaren als ik probeer mijn eigen bord schoon te maken, .. Echt een moederkloek. Ik vermoed wel een complot om me op te eten binnen enkele weken, ze probeert me in ieder geval vet te mesten. Haar zoon, Yubray, spreekt wat Engels, verder niemand.

Wat kan ik nog melden over het nieuwe weeshuis... Er is een waterval op een klein uurje wandelen, dus we zijn al 2 keer met een deel van de kinderen naar daar gewandeld. Echt fijn om net buiten Katmandu al door de jungle te kunnen kruipen geleid door 12-jarigen en dan uiteindelijk bij een schitterende waterval uit te komen, en dan ginder wat in het water spelen. Super!

Nog grappige dingen: eerst lag in bed met mijn voeten gericht naar een afbeelding van een Hindoeistsche god, maar ik moest me omdraaien omdat dat heiligschennis was. Een "douche" nemen ginder is wel erg apart. Ik sta dus gewoon in mijn boxershort aan de waterton met 10 kleine kinderen rond me, verbaasd over hoe bleek ik wel niet ben. Elke oechtend doen we octhendgymnastiek! Wat dus betekent dat ik wat grappige oefeningen bedenk en dat ze me nadoen gedurende een half uurtje. Mijn favoriete moment van de dag! En de kinderen vinden het geweldig. En om even aan te tonen dat ik nog niet zo veel ben veranderd. De eerste keer dat ik van Kathmandu moest terugkeren naar het weeshuis ben ik onderweg 3 keer verdwaald en ik heb er 2 uur over gedaan in plaats van 30 minuten! En ik ben mijn trui kwijt gespeeld die dag! Zo ken ik mezelf terug.

Sinds gisteren ben ik even terug gekomen naar Kathmandu voor wat fotojournalisme. Ik heb een interview gehad met de voorzitter van YCL (Young Communist League) voor ongeveer 2 uur. Erg boeiend! Beetje discussieren over de politieke toestand, over communistische regimes in het verleden en wat ik ervan vind, ... Ik heb wat vragen gesteld over het gebruik van geweld, over de vrijheid van meningsuiting, .. Meestal ontkenden ze he gebruik van geweld, of zeiden dat dit negatieve propaganda of leugens betrof. En dat het gebruik van geweld in sommige gevallen nodig was en deel van de revolutie... Uiteindelijk vroegen ze nog of ik geen lid wou worden van YCL en een "representative" wou worden, maar ik heb toch maar bedankt. Ik ben van plan het allemaal uit te schrijven en wie weet, als ik het goed genoeg vind zal ik het wel es op deze blog zetten of probereren te publiceren. Voorlopig doe ik deze interviews gewoon uit nieuwsgierigheid, om meer te weten te komen over Nepal.

Ik heb ook terug een straatkerel in Thamel geinterviewd, erg boeiend! Blijkbaar zijn er 200 trekking agencies in Thamel en zijn agency heeft 3 straatkerels in dienst. Wat mogelijk betekent dat er 600 mensen rond lopen die me een trekking proberen aan te smeren. Dat verklaart wel waarom toeristen hier constant lastig gevallen worden. Hij heeft me ook verteld over de tacktieken die ze gebruiken om klanten te zoeken en aan te spreken.

Maandag ga ik naar de Chinese ambassade in Kathmandu om toch nog proberen mijn visum te krijgen. Vandaag heb ik nog es geinformeerd bij mijn travel agency en mogelijk lukt het nu wel, de regels veranderen blijkbaar om de 5 fucking minuten hoeraa. Wish me luck!

Tot zover de update, tot de volgende!

Fotokes van het weeshuis : hier

Nieuwe projecten!

Liefste internetdagboek

Ik ben beter hoor! Ik ben vandaag nog es terug geweest in het ziekenhuis voor een check-up en gezond verklaard! Ze hebben me nog wat extra medicijnen mee gegeven en ik ben erin geslaagd een gratis medical check-up te regelen voor de kindjes van mijn nieuwe weeshuis. De rolstoelen die ik onder mijn trui had verstopt heb ik wel aan de receptie terug moeten afgven, verdorie!

Ik ben dus gisteren begonnen in een nieuw weeshuis! Tis wel een stuk anders als toen in Rampur ahum. Daar was het echt wel een 5-sterren weeshuis. Nu zit ik bij 13 kindjes waarvan er 3 gehandicapt zijn. Behoorlijk zwaar gehandicapt eigenlijk. 2 lachen constant, nummer 3 huilt constant en ze zitten alle 3 in een rolstoel. Bon, een tuinstoel op wielen, letterlijk. Gisteren kwam ik de kleinste tegen in de gang, halfnaakt, toen ie zich over de vloer richting wc aan het slepen was. Dan weet je toch wel even niet wat te doen hoor. Het is er nogal piepklein, geen voorzieningen, noppes eigenlijk. Vannacht heb ik de kamer gedeeld met de kinderen, vanaf morgen heb ik mijn eigen kamer denk ik. Geen gastgezin dus, ik blijf in het proecjt zelve. Een douche heb ik niet deze keer, wassen aan de waterton! En het weeshuis ligt buiten Kathmandu dus ik moet een half uur op de bus tot Thamel en een klein uur tot kantipur Publications.

Maar hey, de kinders zijn natuurlijk superlief en er zijn uitdagingen genoeg. Naast een gratis medical check-up heb ik ook gratis kinderboeken kunnen regelen in een boekenwinkel in Thamel. Alle bon, ik mag ze volgende week toch komen afhalen. Ook volgende week ga ik nog langs bij de Rotary Club om te zien of ik niks gratis kan losprutsen hoeraa. Verdere plannen, een rolstoelramp laten ineen zetten, wat educatieve posters voor tegen de muur te plakken, op het einde mijn fotos laten afdrukken voor tegen de muur, wat speelgoed, ... Ik hoop dat ik toch een ster kan toevoegen aan dit weeshuis tegen dat ik vertrek binnen 6 weken. Ook best wel weer grappige situaties hehe. Kinderen die verwonderd naar wc-papier staren en me vragen wat het is, het "bureau" van de "chairman" dat tegelijkertijd mijn slaapkamer is, ...

Maar bon, ik werk dus semi halftijds in het weeshuis. De rest van de tijd kan ik werken als fotojournalist. Tis wel erg laidback haha. Ik mag komen wanneer ik wil, als ze een assignment hebben kan ik dat doen, de rest van de tijd moet ik mijn plan maar trekken. Maar bon, mij best hoor. Ik zal wel zelfstandig fotos maken. En nu kan ik ze tenminste uploaden bij hen zodat ze hopelijk gepubliceerd worden. Dus ik schat dat ik 3-4 dagen per week in het weeshuis werk en de rest als fotojournalist. En een een vrije dag per week mss.

Verder ben ik me volop aan he voor bereiden voor de verdere reis, maar af en toe toch obstakels ahum. Bijvoorbeeld, sinds vandaag blijkt dat de Chinese ambassade in Kathmandu geen visums meer uitdeelt in Nepal! En dan om de schitterende reden dat we te dicht tegen Tibet liggen en er dus veel Tibetaanse vluchtelingen in Nepal zijn. KUT. Behoorlijk gigantisch obstakel eigenlijk... Maar bon, ik laat me niet ontmoedigen, Ik ga er even een weekje over nadenken, maar ik heb al nagevraagd hoeveel een ticket naar Bangkok in Thailand kost. Daar kan ik dan een weekje blijven terwijl ik een Chinees visum regel, en dan de vlieger op naar een of andere Chinese stad. En ik kan het zo regelen dat als blijkt dat ik ook daar geen visum krijg, ik nog vlug terug kan naar Nepal voor mijn vlucht naar Belgie te halen. Want die kan ik dus niet afzeggen spijtig genoeg.

Veel te veel te doen op te weinig tijd. 6 weken gaat echt zo om zijn.

Tot de volgende!

Een nadere inspectie van Nepalese ziekenhuizen

Heyhey!

Merde, ik heb gisteren nacht doorgebracht met een infuus in mijn pootje! Aangezien ik de voorbije 4 maanden nogal vaak ziek was (laat het begin van de vorige zin een hint zijn haha), had ik gisteren besloten toch maar es naar het ziekenhuis te gaan. Dus een bloedonderzoek en ze vonden dat ik maar een nachtje moest blijven zodat ze me antiobiotica en zout/sucrose-oplossingen konden toedienen. En ik heb relatief weinig witte bloedcellen blijkbaar, maar nog binnen de normale range. Maar bon, ik voel me al een stuk beter en ik heb een heleboel medicamenten gekregen. Dinsdag nog even terug voor een check-up en dan ben ik vanaf veronderstel ik. Nepalese ziekenhuizen vallen best mee, de elektriciteit valt net als in de rest van het land ook wel uit, maar verder was het owkee.

Qua projecten zit het allemaal wel snor denk ik. Dinsdag kan ik langs bij Kantipur Publications voor mijn eerste werkdag. En in de loop van volgende week kan ik ook in mijn gehandicaptenproject beginnen, waar ik ook in de buurt verblijf vanaf dan.
Verder moet ik nog even langs bij het Belgische ereconsulaat om me te registreren en bij de Chinese ambassade voor een visum aan te vragen.



Meer fotokes van de verkiezingen, Kathmandu en het ziekenhuis alhier.

Tot de volgende!

De verkiezingen enzo

Heyhey!

Eerst ende vooral, ik leef nog hoor. Niet opgeblazen, niet ontvoerd, niet neergestoken of beschoten. Het was vandaag verbazingwekkend rustig in Kathmandu. Ik heb enkele uren met mijn camera door de straten gedwaald, tis nogal surrealistisch vandaag. Geen verkeer, geen getoeter, 90 % van de winkels dicht, wel nog straatverkopers met fluiten en fucking tijgerbalsem. Het anders zo drukke Thamel was bijna verlaten. Veel politie en soldaten. Kinderen die op straat rollerskaten, badmingtonnen en fietsen. Terwijl je op elke andere dag direct van je sokken wordt gereden op die straten.

Maar zover ik weet geen onlusten, betogingen of explosies. Ik heb er in ieder geval niks van gemerkt. De afgelopen weken waren er wel degelijk betogingen en explosies hier in de stad. De afgelopen dagen zijn er ook wel doden gevallen in Nepal, maar vooral in het onrustige Zuiden. Ik denk dat er gisteren 7 doden waren in het land.

Verder heb ik gisteren voor het eerst in 4 maanden op mijn eentje in een restaurant gezeten. Tikje vreemd. Eergisteren heb ik gedag gezegd tegen mijn familie voor 5 maanden. De Portugesen waar ik zo goed mee overeen kwam zijn allemaal vertrokken deze week. Een andere vriendin zit in India voor een maand. Zowat iedereen die me dierbaar is hier is ervandoor. Nu ja, niet iedereen hoor. Maar bon, het restaurant dus, met een boekje erbij viel het best mee en ik heb kunnen oefenen met van die eetstokjes. En het eten was brilliant! Rep u naar een Koreaans restaurant in de buurt en bestel "Grilled pork"!! Hmmm... En wie weet komen ze dan ook aan je tafel alles klaarmaken en alles op je slablaadje leggen. Met zelf de instructie "Eat now !" Die gaan me daar nog vaker zien langskomen hehe!

De komende week zou ik een heleboel moeten doen, nog dingen regelen voor mijn projecten zodat ze hopelijk helemaal in orde komen. Maar tja, met die verkiezingen weet je maar nooit. Binnen een tijdje zou ik dan bezig moeten zijn met mijn projecten en in een gastgezin zitten, dus bezigheid genoeg.

Merci trouwens voor alle mails! Uwer kaartjes komen er binnen enkele maanden aan.

Yours truly,
Bert